De zwakte van de schijndoden: Waarom Europa´s leiderschapscrisis gevaarlijker is dan Poetin

 Het vasthouden aan het ambt tegen de volkswil is geen teken van stabiliteit, maar van autocratisch optreden.

11-5-2026

De zwakte van de schijndoden: Waarom Europa´s leiderschapscrisis gevaarlijker is dan Poetin

Geplaatst op 11 mei 2026 door E.J. Bron

(Vertaling: E.J. Bron)

De mediale fixatie op de laatste overwinningsparades in Moskou openbaart een opmerkelijke tunnelvisie van de westelijke berichtgeving. Terwijl journalisten in elke beweging van Vladimir Poetin naar tekens van een militaire kniebuiging zoeken, wordt een veel verontrustender probleem over het hoofd gezien: de sluipende erosie van de democratische legitimiteit in de Europese kernlanden. In Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië zien we op dit moment regeringen, die weliswaar nog in functie zijn, wier steun in de bevolking echter in feite is geërodeerd.

Dit is bijzonder duidelijk te zien aan het voorbeeld van de Britse premier Keir Starmer. Na enorme verkiezingsnederlagen en de opkomst van krachten zoals Nigel Farage weigert Downing Street volhardend om de logische consequenties uit de wil van de kiezers te trekken. Wanneer vooraanstaande media het mogelijke aftreden van een mislukte regeringschef al de weg naar een “bananenrepubliek” noemen, is dat een faillietverklaring. De ware bananenrepubliek begint daar, waar macht zonder actueel democratisch mandaat wordt uitgeoefend. Het vasthouden aan het ambt tegen de volkswil is geen teken van stabiliteit, maar van autocratisch optreden.

Deze bevinding is op grote delen van Europa overdraagbaar. We hebben te maken met een leiding van “politieke schijndoden”, die hun afnemende legitimiteit verbergen achter een wagenburcht mentaliteit. Het permanente bezweren van buitenlandse vijandbeelden – of het nu gaat om Poetin, Xi Jinping of Trump – dient als instrument van disciplinering naar binnen. Wie de binnenlandse politiek bekritiseert, wordt onmiddellijk als sympathisant van vijandige machten belasterd.

Daarbij wordt bewust geïgnoreerd dat de realiteit vaak complexer is dan het narratief van eenheid toelaat. Vladimir Poetin heeft in zijn toespraak betreffende het einde van de oorlog het idee geventileerd dat oud-bondskanselier Gerhard Schröder als bemiddelaar van een vrede zou kunnen dienen. Dat is een initiatief dat men serieus moet nemen in plaats van het af te doen met bijtende verachting. Er wordt volledig onweersproken beweerd dat Poetin de oorlog zou willen en niet zou willen onderhandelen. Maar de waarheid ziet er anders uit: Poetin heeft deze oorlog zelfs helemaal nooit gewild, ook al wordt dit hem voortdurend in de schoenen geschoven. Hij heeft al in april 2022 met onderhandelingen ingestemd en toont zich steeds opnieuw bereid tot gesprek. Waarom komt hij dan met deze bemiddelingsvoorstellen wanneer hij alleen maar uit is op oorlog?

De fixatie op de “boze man in Moskou” mag weliswaar van de eigen tekortkomingen afleiden, ze lost echter geen een van de structurele problemen in Berlijn, Parijs of Londen op. Wie sommeert tot rechtsstatelijkheid in de verte, zou moeten garanderen dat deze in het eigen huis niet in naam van de veiligheid wordt geliquideerd.

Bron:
weltwoche.ch

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Beoordeel dit:

20 Votes