Nederlandse diplomatie onder vuur in de VN
Hoe Nederlandse diplomaten te weinig ruggengraat tonen in Verenigde Naties
Nederland onthield zich bij een omstreden VN-resolutie over slavernij — en dat zegt volgens Geerten Waling alles over onze diplomatieke zwakte.
Toch nog even over die resolutie van de Verenigde Naties. Die zit niet lekker. Liefst 123 landen stemden eind maart vóór het statement dat de trans-Atlantische slavernij ‘de ernstigste misdaad tegen de mensheid’ is. Drie landen (Argentinië, Israël, Verenigde Staten) stemden tegen, 52 onthielden zich van stemming. Ook Nederland.
Kritiek op historische juistheid van slavernijresolutie VN
Kijk, dat die resolutie flagrante flauwekul is, wisten we al meteen. Daarvoor hoefde ik maar een mailtje te sturen naar Justin Marozzi, de Britse journalist die ik een paar maanden eerder voor EW interviewde over Abd, zijn boek over slavernij in de islamitische wereld van de profeet Mohammed tot nu.
Marozzi (55) reageerde gelijk – en glashelder: ‘Ik denk dat de resolutie op zijn best historisch onjuist is, en op zijn slechtst onwetend. (…) In feite werden Afrikanen 1.400 jaar lang uit Afrika geroofd – niet 400 jaar. Waarom kijkt niemand naar de handel naar het noorden en oosten? Tellen die Afrikanen minder mee?’
Selectieve verontwaardiging binnen de Verenigde Naties
Nu nemen de Verenigde Naties wel vaker onzinresoluties aan. Zo heeft de Algemene Vergadering alleen al in de afgelopen tien jaar bijna tweehonderd tandeloze resoluties aangenomen waarin zij de staat Israël in de sterkste bewoordingen veroordeelde, maar neemt zij nooit zulke resoluties aan tegen horrorregimes als dat van Iran.
Wie in de verre toekomst de wereld van nu zou willen reconstrueren aan de hand van alle VN-resoluties en besluiten, moet wel denken dat islamitische landen perfecte paradijzen waren, waar nooit iets slechts gebeurde. En het Westen één grote, kwaadaardige tirannie. De wereld op z’n kop, kortom.
Diplomatie als strijd om erkenning en slachtofferschap
Joseph Luns, die negentien jaar lang minister van Buitenlandse Zaken was, omschreef diplomatie als een opeenstapeling van grieven. Landen die het meest te klagen hebben, of dat in ieder geval van zichzelf vinden, hebben dus de beste kaarten aan de internationale speeltafel. Voor erkenning, voor baantjes en gunsten en zelfs voor ‘herstelbetalingen’ – iets waartoe de slavernijresolutie brutaalweg oproept.
Daarmee ontstaat een levendige handel in slachtofferschap, die leidt tot de meest verbijsterende resoluties en keuzes. Onlangs nog nomineerde het Comité voor Programma en Coördinatie van de Economische en Sociale Raad van de VN nota bene de Islamitische Republiek Iran om lid te worden. Wat komende tijd op de agenda staat? Nou ja, gewoon. Vrouwenrechten, mensenrechten, ontwapening, terrorismebestrijding. Echt iets voor Iran, dus. Nederland stemde, oh verbijstering, samen met wat andere Europese landen doodleuk vóór.
Nederlandse diplomatie onder vuur in de VN
Zulk stemgedrag in de VN roept de vraag op voor welk Nederland deze diplomaten denken bezig te zijn. Namens wie zitten zij daar en aan wie leggen zij verantwoording af? Ja, formeel aan het ministerie en de regering, uiteraard. Maar Nederland kent geen politiek benoemde diplomaten, zoals veel Amerikaanse ambassadeurs die door de president persoonlijk worden voorgedragen en na een hoorzitting door de Senaat worden bevestigd.
Daar valt iets voor te zeggen, omdat bij politiek benoemde ambassadeurs de indruk ontstaat dat ze hun functie hebben gekocht met donaties aan de regerende partij of persoon. Of anders door vriendjespolitiek.
Maar het wordt vervelender als er diplomaten zitten die niet opkomen voor het land dat hun salaris betaalt. Die het zich zo maar laten gezeggen dat Nederland medeschuldig is aan de ‘ernstigste misdaad’ ooit, en daarvoor herstelbetalingen zou moeten overmaken (aan wie eigenlijk?). Dit terwijl de collega-diplomaten van 123 andere landen, waaronder al die schurkenstaten en failed states, met uitgestreken smoelwerk Nederland en andere Europese landen voor schut zetten.
Internationaal respect dwing je af, niet door stilzwijgen
Niet meestemmen lijkt dan een verstandige, volwassen keuze, maar ziet de rest van de wereld dat ook zo? In vrijwel alle niet-westerse landen draait het leven niet om gelijk hebben of eerlijk zijn, maar om de eer. Van de familie, van de clan, van God – en van het land. Om die eer te redden is alles gerechtvaardigd, ook liegen en bedriegen.
Als andere diplomaten zien dat Nederlandse collega’s niet meestemmen, zien ze geen principe, ze zien zwakte. Wie zwijgt, stemt toe. Intussen blijven in die landen de Nederlandse euro’s, in de vorm van handel en ontwikkelingshulp, gewoon binnenstromen. En een serieus grensbeleid is blijkbaar ook te veel moeite, voor die suffe Hollanders.
Zo laat Nederland, via zijn duurbetaalde vertegenwoordigers op het internationale toneel, over zich heen lopen. Het is net als in het leven: respect verdien je niet, respect dwing je af.
Elsevier
2 reacties :
Onze politici en ambtenaren en diplomaten en onze burgemeesters zijn een complete kwallenplaag die niet alleen het strand onveilig maken maar heel Nederland.
Dat Den Haag tuig weet echt niks beters te verzinnen dan belasten en als dat een belasting bovenop een bestaande belasting is dan boeit het niet.
En de burgers pikken de zwakke plannen van kwallen die niks kunnen.
Een reactie posten