Interview met Steven Koonin: ‘Is er echt een klimaatcrisis?’

Datum:
  • zaterdag 13 augustus 2022
  • in
  • Categorie:
  •   De aarde koelde af van 1940 tot 1970, zelfs toen de CO2-concentraties stegen.


    13-8-2022




    Auteur: Franco Battaglia (Italië)

    Steven Koonin is wat vele mensen een enfant prodige zouden noemen. Hij studeerde op 16-jarige leeftijd af van de middelbare school, op 24-jarige leeftijd, als assistent-professor in theoretische natuurkunde, werd hij een van de jongste faculteitsleden ooit bij Caltech, waar hij twintig jaar later rector werd.

    De snelheid waarmee hij in slechts drie jaar tijd promoveerde in theoretische natuurkunde aan het MIT, is zo indrukwekkend dat je zou denken dat hij in een vertraagde tijdsdimensie van een relativistische wereld moet hebben geleefd. Koonin, lid van de Amerikaanse National Academy of Sciences, heeft de regering-Obama gediend als onderminister van wetenschap bij het Amerikaanse ministerie van Energie, in de tijd dat de minister de Nobelprijs voor natuurkunde Steven Chu was. Momenteel is hij professor aan de New York University: “Ik ga weer eerlijk professioneel werk doen”, vertelt hij me; en ik hoor, in zijn woorden, een gevoel van opluchting.

    Vraag: Professor Koonin, wat was uw belangrijkste verantwoordelijkheid in de functie die u bekleedde in het Ministerie van Energie?

    Antwoord: Ik was zoiets als de hoofdwetenschapper van het departement. Ik had aanzienlijke ervaring op alle drie de belangrijkste gebieden van het departement (basisonderzoek, energieonderzoek en nucleaire veiligheid), dus ik kon moeilijke vragen stellen aan de programmamensen en soms zelfs aan de minister. Meer specifiek leidde ik een poging om te bepalen in welke energietechnologieën de overheid zou moeten investeren en waarom.

    Vraag: Een van de meest populaire uitspraken bij het verwijzen naar antropogene opwarming van de aarde is dat “de wetenschap vaststaat”. Als ik me niet vergis, werd dit keer op keer gezegd door de heer Al Gore. Als wetenschapper vind ik zo’n bewering nogal eigenaardig, vooral bij een complex systeem als het klimaatsysteem. Wat zijn uw gevoelens over dat soort beweringen, in het algemeen.

    Antwoord:  Terwijl we wetenschap op school leren als een verzameling feiten (of zekerheden), is wetenschappelijk onderzoek in feite een proces om onzekerheden te kwantificeren en te verminderen. Sommige dingen begrijpen we heel goed (zoals hoe een appel van de boom valt), maar andere hebben we alleen een heel vaag beeld (zoals de turbulente beweging van water). Met betrekking tot het klimaat begrijpen we de grove kenmerken van het klimaatsysteem goed, maar we streven er nog steeds naar om te begrijpen hoe het weer zal reageren op zeer kleine menselijke invloeden. In die zin zijn de onderdelen van de klimaatwetenschap die van belang zijn voor het beleid nog vrij ‘unsettled‘.

    V. Wat betreft het klimaatprobleem, u heeft inderdaad een boek gepubliceerd waarvan de titel alles zegt: ‘unsettled’. Aan het begin van je boek schrijf je de volgende inwijdingswoorden: «Voor mijn vele mentoren die me het belang van wetenschappelijke integriteit hebben geleerd». Kunt u die gedachte verder toelichten?

    Antwoord: Richard Feynman was professor aan Caltech toen ik als student binnenkwam, en hij beklemtoonde de waarde van onderzoeksintegriteit – dat je brutaal eerlijk bent tegenover jezelf (en anderen) over je theorieën, je experimentele resultaten, enzovoort. Ik heb veel geleerd van zijn voorbeeld.

    Iets later in mijn carrière leerde ik over een ander soort integriteit wanneer je wetenschappelijk advies geeft aan niet-technische besluitvormers, zowel in het bedrijfsleven als in de beleidsvorming. Je taak als wetenschapper in die rol is niet om de beslissing te nemen, die vaak belangrijke niet-wetenschappelijke overwegingen heeft. Het is veeleer om de opties nauwkeurig en transparant in te delen, zonder vooringenomenheid. Ik heb de eer gehad om met enkele oudere wetenschappers samen te werken die daar meesters in waren, waaronder Hans Bethe, Dick Garwin, Sid Drell. Helaas is dat ethos niet universeel aanwezig in de klimaatwetenschappelijke gemeenschap.

    V. De huidige CO2-niveaus (400 ppm) zijn de afgelopen 500.000 jaar niet zo hoog geweest als ooit, toen 300 ppm het maximum was. Gedurende de laatste 500.000 jaar heeft de temperatuur op aarde echter waarden bereikt die hoger zijn dan nu. Betekent dit niet dat CO2 qua temperatuur toch niet zo belangrijk is als wordt aangenomen?

    Antwoord: Door de mens veroorzaakte broeikasgassen (zoals verhoogde CO2-niveaus) zijn slechts één factor die het mondiale klimaat beïnvloedt. Anderen zijn onder meer hoeveel zonlicht wordt gereflecteerd door de aarde en het natuurlijke heen en weer van de oceaanstromingen. Dat zie je bijvoorbeeld aan de mondiale oppervlaktetemperatuur. De aarde koelde af van 1940 tot 1970, zelfs toen de CO2-concentraties stegen.

    Vraag:  We weten dat de planeet vandaag warmer is dan 400 jaar geleden: er is ongetwijfeld een opwarming van de aarde. We weten ook dat CO2 een broeikasgas is: het lijdt geen twijfel dat mensen inderdaad een beetje bijdragen aan deze +1 graad Celsius sinds het begin van de industriële revolutie, wat “enigszins” ook betekent. Heb je al een antwoord gevonden op wat dat “enigszins” betekent? En wat heeft de opwarming tussen 400 en 200 jaar geleden veroorzaakt?

    Antwoord: Er is geen bevredigende verklaring voor de oorzaak van de Kleine IJstijd of de daaropvolgende opwarming. Dat is ontnuchterend, want menselijke invloeden waren toen in wezen verwaarloosbaar, maar het klimaat varieerde erg. Het begrijpen van dergelijke natuurlijke variabiliteit is de sleutel om nauwkeuriger te zijn over “enigszins”.

    Vraag: Een grote angst van AGW-activisten is dat een warmer klimaat tot ongewenst weer kan leiden. Twee vragen in één: 1) Waarom standaard aannemen dat het weer per definitie slechter moet worden? Het kan beter worden, toch? En 2) Hebben we de laatste tijd slechter weer meegemaakt in vergelijking met pakweg 100 jaar geleden?

    Antwoord: Afgezien van een algemene opwarming, is er weinig reden om aan te nemen dat het weer slechter (of beter) zou worden naarmate de menselijke invloeden toenemen. In feite hebben we in de ongeveer 70 jaar dat menselijke invloeden op het klimaat significant zijn geweest, zowel positieve als negatieve veranderingen gezien in verschillende delen van de wereld. Het is bijvoorbeeld erg moeilijk om een ​​trend te vinden in stormen op gemiddelde breedtegraden of tropische cyclonen, terwijl er enig bewijs is voor meer intense perioden van regenval boven land.

    Maar uitspraken als deze worden gehinderd door relatief korte records met een slechte dekking.

    Vraag: U bent een topexpert in wiskundige modellering. Zijn de huidige klimaatmodellen betrouwbaar? Als dat zo is, waarom hebben ze dan de Romeinse warme periode niet “voorspeld”?

    Antwoord: Menselijke invloeden op het klimaat zijn fysiek klein, ongeveer 0,5% van de energiestromen in het systeem. Maar het klimaat is gevoelig, dus het is niet onaannemelijk dat ze de temperatuur met een paar graden kunnen verhogen. Er zijn echter verschillende andere factoren die het proberen om de effecten van menselijke invloeden te isoleren verwarren. Een daarvan is dat het klimaat varieert op multidecadale tot honderdjarige tijdschalen als gevolg van langzame veranderingen in de oceaanstromingen. Een andere is dat door de mens veroorzaakte aerosolen de opwarming van de aarde gedeeltelijk tenietdoen, maar de exacte hoeveelheid is slecht bekend. En een derde is dat er verschillende slecht gekwantificeerde feedbacks zijn (waterdamp, ijs albedo, …). De modellen doen hun best om dit allemaal op te lossen. Maar het zijn grove beschrijvingen, deels omdat hun gridcellen ongeveer 100 km x 100 km zijn. Ze kunnen dus een ruw, kwalitatief beeld geven van hoe menselijke invloeden het mondiale klimaat beïnvloeden, maar zijn totaal ongeschikt om lokale klimaten te projecteren.

    Vraag: Beleidsmakers vinden het nodig om de CO2-uitstoot te verminderen. Hier in de EU streven ze ernaar om ze tegen 2050 met 100% te verminderen. Is een dergelijk beleid a) raadzaam en 2) haalbaar?

    Antwoord:  Wat betreft de wenselijkheid, de EU is verantwoordelijk voor slechts ongeveer 10% van de wereldwijde emissies. Zelfs als de EU morgen naar nul zou gaan, zou die daling teniet worden gedaan door ongeveer tien jaar groei van de emissies in de ontwikkelingslanden. Ik veronderstel dat men optimistisch zou kunnen denken dat de rest van de wereld dit voorbeeld zou volgen. Maar fossiele brandstoffen zijn voor hen de handigste en meest betrouwbare manier om aan hun stijgende energiebehoefte te voldoen. Wat de haalbaarheid betreft, heeft de huidige energiecrisis iedereen eraan herinnerd dat kosten en betrouwbaarheid voor “schoon” gaan. Alleen wind en zon voldoen niet aan die criteria. Ik denk dat een groei van kernenergie essentieel zal zijn als de EU naar nul wil, en zelfs dan zal het niet voor het einde van de eeuw zijn, ervan uitgaande dat de economie niet helemaal crasht.

    Vraag: De bijdrage van fossiele brandstoffen aan de wereldenergie was 20 jaar geleden 85% en, biljoenen dollars later uitgegeven aan wind- en zonne-energiecentrales, is de bijdrage van fossiele brandstoffen nog steeds 85%. Hoe verklaar je dat?

    Antwoord: Er zijn verschillende redenen waarom de opwekking van wind en zonne-energie niet van de grond is gekomen. Een daarvan is dat energiesystemen van nature tientallen jaren nodig hebben om te veranderen. Ze vereisen grote investeringen in faciliteiten die tientallen jaren meegaan. Deze systemen moeten ook zeer betrouwbaar zijn, dus men is terughoudend om ze snel te veranderen. Maar misschien wel het belangrijkste is dat wind- en zonne-energie momenteel de goedkoopste manier zijn om elektriciteit op te wekken, maar niet betrouwbaar. In het bijzonder, zoals we af en toe in Europa zien, zijn er zeldzame periodes van maximaal twee weken waarin wind en zonne-energie helemaal niet produceren. Je hebt dus een back-upsysteem nodig (nucleair of gas of opslag) dat net zo capabel is als het wind- en zonnestelsel en minstens zo duur zal zijn. Kortom, wind en zon kunnen add-ons zijn, maar ze zullen nooit een betrouwbaar systeem vervangen.

    Vraag: In uw boek stelt u een ‘Rood Team‘ voor om de wetenschap op te lossen. Ik weet zeker dat u op de hoogte bent van het IPCC. Kent u het NIPCC (de “N” betekent “niet-gouvernementeel”), een team van wetenschappers die, gezien dezelfde literatuur die beschikbaar is voor degenen die lid zijn van het IPCC, tot de conclusie zijn gekomen dat “de natuur, niet de mens, het klimaat regeert” ?

    Franco Battaglia,

    Antwoord: Alternatieve beoordelingen zoals de NIPCC zijn een goed begin, maar missen twee dingen waardoor ze veel meer impact zouden hebben. Een daarvan is een soort officiële sanctie door een overheid of professionele organisatie. Je zou denken dat, gezien hoe belangrijk klimaatwetenschap is (er worden tenslotte biljoenen dollars in gestoken), een tweede of zelfs derde mening welkom zou zijn. Maar wat nog belangrijker is, het NIPCC en andere alternatieve opvattingen hebben geen serieuze reactie van consensuswetenschappers gehad. Ik denk dat dat deels komt omdat het ‘Rode Team  enkele van de verkeerde voorstellingen zou blootleggen die hebben plaatsgevonden.

    ***

    Bron: La Verità hier.

    ***










    0 reacties :

    Een reactie posten