Weer een jaar voorbij, en weer een ‘Conferentie van de Partijen’ (COP) van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) staat voor de deur. Maandag heeft het rondtrekkende circus opnieuw zijn tent opgeslagen, ditmaal in de Turkse badplaats Antalya aan de Middellandse Zee, voor COP31, die plaatsvindt van 9 tot en met 20 november. Er worden zo’n 100.000 deelnemers verwacht.

Afgezien van de gebruikelijke grootse verklaringen, het gejammer van klimaat-ngo’s en de alarmerende krantenkoppen van de gevestigde media, zal er tijdens COP31 in Turkije weinig van praktische betekenis voortkomen.

Na een felle strijd tussen rivaliserende bieders won Turkije het recht om de top te organiseren, terwijl de Australische minister van Klimaat en Energie, Chris Bowen, de voorzittershamer kreeg als “President van de Onderhandelingen”.

Het ene land is gastheer, het andere onderhandelt, en de Pacifische eilanden kregen, met de hulp van Australië, hun eigen pre-COP-top. David Waskow van het World Resources Institute vatte de bepalende context van de top samen als “hitte en Hormuz“, verwijzend naar de verzengende zomer van dit jaar in Europa, die zogenaamd bewees dat de klimaatcrisis een feit is, en naar de Iraanse blokkade van de Straat van Hormuz, die een aanzienlijk deel van de wereldwijde olie- en gasvoorraden afsneed en de prijzen de hoogte in joeg.

Het Hormuz-effect

Het klimaatestablishment heeft maandenlang betoogd dat zowel de hete zomer in Europa als de Hormuz-olieramp hun gelijk bewijzen. Noem het het Hormuz-effect: eerst Oekraïne, nu Iran – elke oorlog in een olie- of gasproducerende regio legt onze afhankelijkheid bloot van wat Ed Miliband, de voormalige Britse minister van Energie en nu minister van Buitenlandse Zaken, “petrostaten en dictators” noemde . De enige oplossing, beweren Miliband en andere klimaatideologen in de EU, is “eigen hernieuwbare energie” die geen enkele despoot kan uitschakelen.

VN-klimaatchef Simon Stiell zegt dat de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen “de nationale veiligheid en soevereiniteit ondermijnt“. Tijdens de klimaatdialoog in Petersberg in Berlijn in april zagen ministers een kans om wind- en zonne-energie opnieuw te presenteren als garanties voor energiezekerheid, en de Britse klimaatminister Katie White noemde de transitie “nog dringender“.

Het is een merkwaardige interpretatie van de gebeurtenissen. Een land dat afhankelijk is van geïmporteerde koolwaterstoffen zou tot de conclusie kunnen komen dat het meer van zijn eigen olie moet produceren, zoals Washington heeft gedaan, in plaats van vast te houden aan een intermitterende energievoorziening die op elke windstille winteravond gasgestookte back-up nodig heeft. Ook is het inruilen van afhankelijkheid van olie uit de Golfregio voor afhankelijkheid van Chinese panelen en mineralen geen duidelijke winst in soevereiniteit.

De voorkeur van de gastheer werd onthuld

Het feit dat de regering COP31 organiseert, is een treffend voorbeeld. Economen hanteren een nuttige vuistregel: beoordeel mensen op hun daden, niet op hun woorden. Enkele weken voordat de wereld in Antalya werd verwelkomd, stond de Turkse minister van Energie, Alparslan Bayraktar, naast de Iraakse minister van Olie en prees hij de haven van Ceyhan aan als een “mondiaal energiecentrum” en een alternatief voor Hormuz, met plannen om de capaciteit van Iraakse pijpleidingen uit te breiden en gas uit Qatar aan te voeren. Een analyse van Global Witness op basis van gegevens van Rystad Energy voorspelt dat het staatsoliebedrijf TPAO zijn gasproductie tegen 2035 bijna zal verdrievoudigen. Ankara laat olie en gas niet los. Het positioneert zich juist om er transitheffingen op te innen.

Dan is er nog de kolencentrale. Die levert nog steeds bijna een derde van de elektriciteit in Turkije, mede dankzij een gegarandeerde inkoopprijsregeling voor kolencentrales die loopt tot 2030. In juni kondigde de regering een uitbreiding van 1050 MW aan voor de Cenal-kolencentrale. Toen een rechtbank de geplande uitbreiding van de bruinkoolcentrale Afşin-Elbistan ongeldig verklaarde, ging het ministerie van Milieu, onder leiding van niemand minder dan COP31-voorzitter Murat Kurum, in beroep. Aan de andere kant van de wereld, in Canberra, keurde de regering van Bowen onlangs een uitbreiding goed van de open kolenmijn Saraji in Queensland.

De groene lobby presenteert dit alles als een “geloofwaardigheidsprobleem” voor de gastlanden van COP31. Dat is het echter niet. Het is een kwestie van voorkeur. Regeringen die verantwoording moeten afleggen aan kiezers die elektriciteitsrekeningen betalen en benzine tanken, zullen energiezekerheid vooropstellen en klimaatbeloftes pas in de tweede plaats doen. De Turkse president Recep Tayyip Erdoğan heeft dit ook gezegd en waarschuwde dat elk voorstel dat er niet in slaagt klimaatdoelstellingen te verzoenen met sociale en economische realiteiten gedoemd is te mislukken. Dat is wellicht de meest eerlijke uitspraak die ooit door iemand die met COP31 te maken heeft, is gedaan.

Alles elektrificeren – maar waarmee?

Nu er geen akkoord over fossiele brandstoffen in zicht is, is het speerpunt van het Turkse voorzitterschap een vrijwillige belofte, genaamd ’35-bij-35′, om het aandeel van elektriciteit in de wereldwijde energievraag te verhogen van ongeveer 20% nu naar 35% in 2035. Activisten waren ontzet toen ze ontdekten dat de tekst regeringen niet verplicht om de extra stroom uit schone bronnen te produceren; er staat alleen dat het gebruik van schone elektriciteit zal variëren afhankelijk van de nationale omstandigheden. Activisten waarschuwen dat de belofte regeringen in staat zou kunnen stellen om de uitbreiding van de gasgestookte elektriciteitsproductie als vooruitgang te beschouwen .

Vanuit hun standpunt hebben ze gelijk om zich zorgen te maken. Ongeveer een derde van de elektriciteit in de wereld wordt nog steeds opgewekt met kolen. Fundamenteler nog, elektriciteit vertegenwoordigt slechts ongeveer een vijfde van het uiteindelijke energieverbruik. De rest bestaat uit de directe verbranding van olie, gas en kolen voor transport, industriële verwarming, petrochemie, meststoffen en nog veel meer, waarvoor zonnepanelen en windturbines niet in staat zijn om intermitterend te voorzien. Een technologie-neutrale elektrificatiedoelstelling is een stilzwijgende erkenning dat de decarbonisatie van de overige vier vijfde niet zal worden gerealiseerd door VN-verklaringen.

Er is nog een complicatie. De snelstgroeiende bron van nieuwe energievraag in de rijke landen is kunstmatige intelligentie (AI), en datacenters hebben 24 uur per dag elektriciteit nodig. Het IEA verwacht dat hun vraag tegen 2030 zal verdubbelen; in de Verenigde Staten wordt al 40% van die vraag gedekt door gas, en het IEA schrijft de vraag van Amerikaanse datacenters ook toe aan de aanhoudende kolenverbranding. De AI-boom draait op gas, kolen en kernenergie, omdat wind-, zonne- en batterijenergie niet kunnen voorzien in de enorme vraag naar basislastenergie.

En de goedkoopste en meest betrouwbare bron voor een groot deel van Azië blijft steenkool. De halfjaarlijkse update van het IEA verwacht nu dat de wereldwijde vraag naar steenkool in 2026 met 1,2% zal stijgen tot een record van 8,94 miljard ton, waarmee de eerdere voorspelling van een daling wordt omgekeerd. China en India zijn samen goed voor ongeveer 70% van het wereldwijde verbruik. Als steenkool de olifant in de kamer was tijdens COP28 in Dubai, dan zal hij in Antalya de kamer betalen.

Routekaarten naar nergens

Tijdens COP30 in Belém, Brazilië, vorig jaar steunden meer dan 80 landen een ‘routekaart’ voor de overgang van fossiele brandstoffen, maar grote olieproducenten en verschillende opkomende economieën weigerden er in de onderhandelde tekst naar te verwijzen. Deze week publiceerde Brazilië die vrijwillige routekaart, waarin de transitie urgent en onvermijdelijk werd verklaard, terwijl functionarissen benadrukten dat het een oproep tot vrijwillige actie was en geen document dat waarover tijdens COP31 zou worden onderhandeld. De uitfasering van fossiele brandstoffen staat in Antalya zelfs niet formeel op de agenda. In plaats daarvan wordt er gesproken over landen die transitieroutekaarten volgen die ‘op maat’ zijn gemaakt voor hun eigen omstandigheden en beperkingen, wat in de praktijk betekent dat elke regering zal doen wat ze toch al van plan was.

Gefrustreerd door de consensusregel die olieproducenten de mogelijkheid biedt om nee te zeggen, zijn de fanatiekelingen een parallel spoor ingeslagen. In april kwamen 57 landen bijeen in Santa Marta, Colombia, voor de eerste conferentie over de overgang van fossiele brandstoffen; China, Rusland en de Verenigde Staten waren niet uitgenodigd. De conferentie leverde slechts vrijwillige werkgroepen op en een verdrag over fossiele brandstoffen, gesteund door slechts 18 landen, haalde de definitieve tekst niet.

David Wojick van CFACT vraagt ​​zich af of een dergelijk verdrag een nog radicalere concurrent van het UNFCCC zou kunnen worden, die strijdt om een ​​steeds kleiner wordende geldpot nu Trumps Amerika zich heeft teruggetrokken.

Ook de uiteindelijke uitkomst in Antalya wordt alvast afgezwakt. Australië en Turkije zullen een dekkend besluit opstellen onder leiding van het voorzitterschap, dat, in tegenstelling tot andere formele teksten, niet woord voor woord tussen regeringen wordt onderhandeld. Na 30 jaar waarin over elke term in elk communiqué tot diep in de nacht werd gestreden, drijft het COP-proces weg van verdragsvorming naar een marktplaats van vrijwillige toezeggingen over transitieplannen en elektrificatie.


Ondertussen heeft de VN stilletjes de doelpalen verplaatst. Het UNEP-rapport over de emissiekloof van 2026, veelbetekenend getiteld ‘Het keerpunt’ , erkent dat het beperken van de opwarming tot 1,5 °C zonder significante overschrijding niet langer haalbaar is. Bij de presentatie ervan verklaarde secretaris-generaal António Guterres dat de missie nu is om elke overschrijding “zo klein en zo kort mogelijk” te maken. Het cijfer van 1,5 °C was altijd een willekeurige grens , bedacht voor het gemak van politici. Nu die grens formeel is losgelaten, stelt niemand binnen de klimaatbureaucratie voor om het apparaat dat is opgericht om die grens te verdedigen, af te bouwen. In plaats daarvan krijgen we een nieuwe doelstelling en een pleidooi om terug te keren van overschrijding.

Bezorging zonder euro’s

In zekere zin draait elke COP om geld: hoeveel westerse regeringen bereid zijn te betalen om groene oplossingen aan zichzelf op te leggen, en hoeveel meer ze bereid zijn te betalen, in de vorm van ‘klimaatfinanciering’, om de rest van de wereld te overtuigen om te volgen. Het principe van ” gemeenschappelijke maar gedifferentieerde verantwoordelijkheden” heeft die asymmetrie in het systeem ingebouwd. Tijdens COP29 in Bakoe, Azerbeidzjan, beloofden rijke landen 300 miljard dollar per jaar tegenover de 1,3 biljoen dollar die ontwikkelingslanden eisten, waarbij ze het verschil probeerden te overbruggen met een “routekaart” waarvan de eerste implementatie-update in Antalya gepland staat.

Dit jaar blijft de chequeboek gesloten. Een intern EU-document dat Reuters heeft ingezien, stelt dat er “geen ruimte” is voor nieuwe toezeggingen voor klimaatfinanciering tijdens COP31. In plaats daarvan zal Brussel een “mitigatiepakket” voorstellen om de bestaande toezeggingen van landen om te zetten in daadwerkelijke emissiereducties. Met andere woorden: kom je beloftes na, maar verwacht niet dat wij ervoor betalen.

De EU wil ook het in principe in Belém overeengekomen “Mechanisme voor een rechtvaardige transitie” globaliseren. Dit mechanisme is gebaseerd op haar eigen regeling voor de Europese kolenregio’s: in feite een fonds voor de olie-, gas- en kolenarbeiders die hun baan verliezen terwijl de wereld overgaat op hernieuwbare energiebronnen. Maar tijdens de besprekingen in Bonn in juni, toen de Afrikaanse groep subsidies eiste, hield Groot-Brittannië vol dat het mechanisme “niet om financiën draait“. Een rechtvaardige transitie zonder geld is een slogan, geen mechanisme.

Waarom die plotselinge zuinigheid? Trumps contrarevolutie heeft de grootste geldkraan dichtgedraaid. Antalya is de eerste COP-conferentie sinds de tweede Amerikaanse terugtrekking uit het Klimaatakkoord van Parijs op 27 januari 2026 van kracht werd, en het Witte Huis heeft aangekondigd zich terug te trekken uit het VN-Raamverdrag, als eerste land ooit. Washington onthoudt zich niet langer alleen van globalistische plannen, maar blokkeert ze, zoals toen Amerikaanse diplomaten, samen met Saoedi-Arabië, de Internationale Maritieme Organisatie vorig jaar zover kregen om de wereldwijde CO2-heffing op de scheepvaart uit te stellen.

Europa kan het gat niet vullen. Het collectieve Westen, zonder Trumps Amerika, draait zelf op zijn laatste benen: Groot-Brittannië en Frankrijk worden geplaagd door enorme schulden en tekorten, Duitsland komt langzaam uit een periode van stagnatie te midden van hoge energiekosten en de-industrialisatie, en NAVO-leden hebben beloofd de defensie- en veiligheidsuitgaven tegen 2035 te verhogen tot 5% van het bbp. Geld dat wordt besteed aan tanks en luchtafweer kan niet tegelijkertijd worden besteed aan zonne-energieparken in Afrika. Klimaatfinanciering is al decennialang een spelletje tussen smokkelaars en baptisten: zweer trouw aan de zaak en incasseer de subsidies. Ontwikkelingslanden zouden de legitieme aspiraties van hun burgers altijd boven de westerse eisen stellen om af te zien van de fossiele brandstoffen die het Westen rijk hebben gemaakt, een vorm van klimaatkolonialisme die de Afrikaanse leiders steeds vaker verwerpen.

Martelaren, activisten en zondebokken

Met Australië als voorzitter zullen de kleine eilandstaten opnieuw in de schijnwerpers staan, vers van een Pacifische pre-COP en de Taku Pakasoa-verklaring . Rupert Darwall, wiens nieuwe boek ik onlangs heb gerecenseerd , heeft de rol van deze “klimaatmartelaren” en hun verdwijnende eilanden ontleed, een vast thema op elke COP. Een studie uit 2018 wees echter uit dat het landoppervlak van Tuvalu tussen 1971 en 2014 juist met 2,9% is gegroeid.

Zoals gebruikelijk bij de COP-bijeenkomsten zullen de ngo’s en hun media-bondgenoten massaal aanwezig zijn. Na de bosbranden bij Antalya in september eiste 350.org dat Turkije vóór de top een tijdschema voor de uitfasering van kolen zou aankondigen. Voor de actievoerders zijn de spelbrekers van de afgelopen COP-topmen gemakkelijk aan te wijzen: een Amerikaanse president die klimaatverandering een “hoax” noemt en het ‘defaitisme’ van Bill Gates, wiens draai van klimaatcatastrofisme de ware aard van de zaak verraadde. Dat kiezers en Aziatische beleidsmakers simpelweg de kosten hebben afgewogen en Net Zero onvoldoende hebben bevonden, is een mogelijkheid die ze niet overwegen.

Dat betekent dat Europa en Groot-Brittannië de laatste ware gelovigen zijn, die nog steeds het evangelie van klimaatleiderschap prediken aan een gemeente die de kerk grotendeels de rug heeft toegekeerd.

COP31, alweer een mislukking?

Wat kunnen we dan verwachten van Antalya? Een handvol vrijwillige toezeggingen; een ‘routekaart’ die niemand verplicht is te volgen; een ‘rechtvaardige transitie’-mechanisme zonder het geld om het te laten werken. Tal van plechtige waarschuwingen over overschrijding van de capaciteit, en veel minder over de recordvraag naar kolen, de gasgestookte datacenters, de plannen voor de Ceyhan-pijpleiding en de uitbreidingen van de mijnen in Queensland. De 100.000 deelnemers zullen naar huis vliegen en het energiesysteem van de wereld zal grotendeels op dezelfde manier blijven functioneren, beheerst door de rekenkunde van kosten, betrouwbaarheid en veiligheid in plaats van de theologie van klimaatconferenties.

***


Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd in de Daily Sceptic .

Dr. Tilak K. Doshi is de energieredacteur van The Daily Sceptic. Hij is econoom, lid van de CO₂ Coalition en voormalig (ontslagen) columnist voor Forbes . Volg hem op Substack en X.

***

Bron: Tilaks Substack.

***