Vandaag verschijnen er meer exclusieve fragmenten uit Chris Morrisons nieuwe boek over de verzonnen ‘klimaatcrisis’ op Daily Sceptic. Lees meer over de rol van de BBC en het Met Office bij het aanwakkeren van de hysterie.

Door Chris Morrison.

Vandaag publiceren we meer exclusieve fragmenten uit Chris Morrisons explosieve nieuwe boek dat de bestsellerlijsten bestormt en schokgolven veroorzaakt in zowel de ‘gevestigde’ klimaatwetenschappelijke gemeenschap als de extreemlinkse voorstanders van de verderfelijke Net Zero-waanzin.

ONGELOOFLIJK: Hoe wetenschappers, activistische politici en journalisten een klimaatcrisis verzonnen, waardeloze computermodelbevindingen misbruikten en een valse consensus claimden om de collectivistische Net Zero-fantasie te promoten.

Hoofdstuk 3: Het Britse meteorologische instituut

Wie zich afvraagt ​​hoe laag de wetenschappelijke integriteit bij het Britse Met Office kan zinken, moet zich dat blijven afvragen. Het Met Office zou toch allang zijn rapport over de klimaatprojecties van 2018 (UKCP18) moeten hebben ingetrokken, waarin slechts een RCP8.5-scenario werd gebruikt om te suggereren dat de zomertemperaturen in het VK tegen 2070 met 5,1 °C zouden kunnen stijgen. Liefst met een uitgebreide verontschuldiging voor alle schade en bezorgdheid die is ontstaan ​​nadat het IPCC het beruchte scenario als “onwaarschijnlijk” had bestempeld. Geen schijn van kans. Sterker nog, het lijkt erop dat het Met Office voet bij stuk houdt.

De prachtige zomer van 2026 in het Verenigd Koninkrijk was een te mooie kans voor de door de staat gefinancierde meteoroloog om het weer niet te promoten in het kader van Net Zero. “Beschamend misleid door activisten”, zo omschreef wetenschapsjournalist Matt Ridley het onlangs, en wie kan hem tegenspreken? Eind juni publiceerde het Met Office een korte video waarin te zien was hoe een weersvoorspelling er volgens hen in 2056 uit zou zien .

De uitzending zou gebruikmaken van een “plausibel scenario” waarin de temperatuur over 30 jaar 45°C zou bereiken, samen met negen opeenvolgende dagen waarop ergens in Engeland 40°C werd gemeten. Niet slecht, gezien het feit dat de temperatuur in Engeland slechts één keer boven de 40°C uitkwam, namelijk in juli 2022 langs de landingsbaan van RAF Coningsby, toen er vermoedelijk Typhoon-straaljagers landden. “Dit scenario is geen voorspelling van een specifieke gebeurtenis, maar een wetenschappelijk plausibele illustratie die bedoeld is om ons te helpen begrijpen hoe risico’s kunnen veranderen naarmate het klimaat opwarmt”, aldus het Met Office. Door gebruik te maken van de klimaatprojecties van het Met Office… “is het een schokkende constatering dat de maximumtemperatuur 45°C kan bereiken”, voegde hoofdwetenschapper professor Stephen Belcher eraan toe.

Wat een hoop onzin. Hoewel het Met Office niet specifiek vermeldt waar de voorspellingen vandaan komen, lijken ze opvallend veel op UKCP18, een rapport dat in de prullenbak thuishoort en niet langer de bevolking de stuipen op het lijf moet jagen. De verzonnen weersvoorspelling was niets minder dan schandelijke propaganda.

Hoofdstuk 5: Klimaatstolsels en komieken

Waar te beginnen?

Aan het begin van de grote klimaathysterie zat een oud-leerling van een prestigieuze kostschool en BBC-medewerker vol met nieuwe ontdekkingen die beweerden dat de wereld op de rand van een milieucatastrofe stond. Onvermijdelijk lonkte al snel een baan bij The Guardian, waar hij in juli 1999 aan de lezers vertelde dat “door de opwarming van de aarde vliegen over de Atlantische Oceaan nu net zo onacceptabel is als kindermisbruik”. De wereldwijde “melting down” zou begonnen zijn. “Lang voorspeld en lang ontkend, de effecten van klimaatverandering komen sneller dan zelfs de meest pessimistische profeten hadden verwacht”, predikte hij. Altijd zijn tijd vooruit, werden dergelijke sentimenten van een snel naderend onheil standaardpraatjes voor bijna elke activist die tranen en angst wilde aanwakkeren voor de toekomst van planeet Aarde. De rechtse Charlie had dit duidelijk ter harte genomen in 2009, toen hij de wereld 96 maanden gaf voordat de ecofeeën alles zouden afpakken.


Onze aloude, betweterige held is natuurlijk George Monbiot. In 1999 schreef hij dat de ecosystemen in het Arctische gebied aan het instorten waren, dat het smeltende ijs de voedselgebieden van walvissen en walrussen vernietigde, terwijl de populaties ijsberen en zeehonden leken te zijn gehalveerd. Het woord ‘lijken’ is hier nogal een understatement. Tegenwoordig is het iets nauwkeuriger om te zeggen dat het aantal ijsberen recordhoogtes lijkt te hebben bereikt.

Net als veel extremistische activisten in die tijd, moest Monbiot nog leren dat hij geen concrete data moest noemen in zijn voorspellingen van naderend onheil. Uitleggen dat ik het jaar van de Dag des Oordeels misschien verkeerd had, deed weinig goeds voor de geloofwaardigheid van Jeremia, die zijn volgelingen schaapachtig de berg af leidde. “De dreigende totale vernietiging van ’s werelds koraalriffen is geen bangmakerij, maar een feit,” meldde Monbiot in juni 1999. Gelukkig had niemand het de koralen verteld, die al honderden miljoenen jaren bestaan ​​en vrijwel elke denkbare klimaatverandering hebben overleefd. De afgelopen vijf jaar hebben de koralen op het Great Barrier Reef, ’s werelds grootste koraalverzameling, recordhoogtes bereikt sinds de gedetailleerde observaties bijna 50 jaar geleden begonnen. Monbiot lijkt geen idee te hebben van de natuur. Koralen kunnen immers duidelijk veranderingen in de zeetemperatuur, atmosferische stormen en aanvallen van andere dieren weerstaan.

Een ander artikel dat de tand des tijds niet goed heeft doorstaan, werd in december 2002 geschreven. Monbiot suggereerde toen dat de wereld binnen tien jaar voor een keuze zou komen te staan: “De akkerbouw blijft ofwel de dieren in de wereld voeden, ofwel de mensen. Het kan niet allebei.” Natuurlijk deed de wereld het wel, geholpen door een daaropvolgende groei van 10% in de wereldwijde vegetatie, gestimuleerd door extra atmosferische CO₂ afkomstig van koolwaterstoffen . Over het algemeen lijkt Monbiot niet erg enthousiast over de landbouw. ​​In juli 2022 beweerde hij zelfs dat we ermee moesten stoppen en over moesten stappen op een afschuwelijk, in fabrieken geproduceerd product. Mensenvoer, iemand?

Tegenwoordig is onze George ouder geworden en lijkt hij een messiascomplex te hebben ontwikkeld. Hij trekt nog steeds een bewonderend publiek in de gebruikelijke ‘progressieve’ echokamers, maar zijn bekrompen geest en steeds meer neo-Malthusiaanse gehechtheid aan Net Zero beginnen hem parten te spelen. Hij heeft zijn onwaarschijnlijke beweringen al jaren niet meer serieus hoeven te verdedigen, althans niet sinds hij zijn naam zette onder de hilarische brief van The Guardian uit 2018 , waarin hij en andere ondertekenaars met een enorme pompeuze toon verklaarden dat ze hun geloofwaardigheid niet langer zouden verlenen aan het debat over de vraag of door de mens veroorzaakte klimaatverandering wel echt bestaat. Onder de andere grootheden uit de media die verklaarden geen interesse meer te hebben in het aloude proces van het bespreken van tegenstrijdige wetenschappelijke meningen, waren Jonathan Porritt, Caroline Lucas, Clive Lewis en Mark Maslin.

Net als de meeste radicale activisten is Monbiot Twitter, nu X onder controle van Elon Musk, ontvlucht, kennelijk geschokt door de ongewenste uitbarsting van vrije meningsuiting. In een lang, onsamenhangend afscheidsbericht aan zijn half miljoen volgers merkte hij op dat intelligente gesprekken waren overstemd door een “tsunami van domheid”.

Minder welwillende mensen zouden kunnen concluderen dat een man maar een beperkt aantal keren kan verdragen dat hij voor een eikel wordt uitgemaakt. …

Wanneer politiek en wetenschap botsen, is de BBC een van de eersten die het wetenschappelijke proces van onophoudelijk onderzoek aan de kant schuift. Tijdens de Covid-pandemie was hun berichtgeving rampzalig. De gevaren van het virus werden onophoudelijk overdreven, waardeloze computermodellen kregen onterecht veel aandacht, terwijl alternatieve medische opvattingen genadeloos werden onderdrukt. Klimaatwetenschap is een ander onderwerp, maar de aanpak is hetzelfde.

In januari 2006 organiseerde Roger Harrabin, destijds hoofd klimaatactivist van de BBC, een eendaags seminar om te bespreken hoe omroepen over klimaatverandering moesten berichten. Aan het seminar namen 28 hoge BBC-managers en redacteuren deel, evenals een aantal uitgenodigde klimaatcatastroferende sympathisanten. De bijeenkomst werd jarenlang geheim gehouden, maar was cruciaal voor het vaststellen van toekomstige redactionele richtlijnen.

De inmiddels overleden Christopher Booker, destijds een vooraanstaand klimaatscepticus, gaf commentaar op de overeengekomen richtlijnen: “De verplichting tot onpartijdigheid kon terzijde worden geschoven, zo werd betoogd, omdat de officiële orthodoxie nu zo overweldigend geaccepteerd was dat elk afwijkend standpunt als te onbeduidend kon worden afgedaan om aandacht te verdienen.”

Hoeveel miljoenen mensen zijn er door de eeuwen heen gestorven toen een of andere onbeduidende dictator, veroveraar, sekteleider of lokale maffiabaas voor het eerst zo’n mededeling ophing op het openbare plein?

Maar een paar lastige stemmen die voor vrije meningsuiting pleitten, wisten in de daaropvolgende jaren toch nog op de radio te komen. Daarom greep Fran Unsworth, hoofd nieuws van de BBC, in 2018 hard in tegen alle resterende tegenstand. Medewerkers kregen te horen dat klimaatwetenschap niet gepresenteerd mocht worden als iets dat evenwicht vereist tussen verschillende standpunten. Iedereen die de ‘consensus’ rond klimaatwetenschap betwistte, werd in feite de toegang tot de BBC ontzegd.

Het resultaat van het verbod is afschuwelijk. Zoals we hebben gezien, heeft de “onwaarschijnlijke” uitspraak van het IPCC een groot deel van de berichtgeving over klimaatwetenschap van de afgelopen 15 jaar tenietgedaan. Door nalatigheid in het onderzoeken, debatteren en volgen van de wetenschappelijke procedure is de BBC veroordeeld tot niets meer dan een nuttige idioot die een fantasie van netto nul-emissies promoot. …

Jarenlang hield Bob Ward klimaat- en Net Zero-kritische journalisten bezig met gezeur over kleinzielige klachten bij diverse Britse mediaregulatoren. Het is twijfelachtig of iemand er iets wijzer van is geworden na zijn geklaag bij de Beak, maar voor de betrokken schrijvers en hun werkgevers was het langdurige proces van het moeten verdragen van zijn gezeur natuurlijk de echte straf. Ward werkt vanuit het Net Zero-activistennest aan de London School of Economics, beter bekend als het Grantham Institute. Zowel de academische afdeling als Wards eigen salaris zijn afhankelijk van de vrijgevigheid van miljardair en groene investeerder Jeremy Grantham. Tegenwoordig is de ruimte voor reguleringsmisbruik afgenomen, nu vrije meningsuiting en sceptische commentaren zich hebben verplaatst naar de minder gereguleerde omgeving van sociale media.

Wards handelsmerk is zijn bewering dat hij de wetenschap volgt. Als vaste gast in de reguliere media fulmineert hij tegen “ontkenners” die volgens hem de data negeren. Je moet niet te onvriendelijk zijn, maar het lijkt erop dat hij in zijn eigen geschriften en uitzendingen zelden daadwerkelijk zijn eigen inzichten in dit complexe onderwerp uiteenzet. Sterker nog, je zou je zelfs kunnen afvragen of hij überhaupt een klimaatwetenschapper kan herkennen.

In aanloop naar de Britse parlementsverkiezingen in juli 2024 werd in een open brief aan alle politici opgeroepen tot een ambitieus en versneld klimaatbeleidsprogramma. De brief, ondertekend door 408 klimaatactivisten, werd door de BBC geprezen als “de meest vooraanstaande” van de Britse wetenschappers. Ward, die de petitie organiseerde, plaatste op X: “Wees ambitieus op het gebied van klimaat, roepen wetenschappers de partijen op.”

Wetenschappers, zegt u? De eerste ‘wetenschapper’ in de alfabetische lijst was een universitair hoofddocent accountancy, de tweede een geograaf gespecialiseerd in ‘rampenrisicovermindering’, terwijl de derde een archeoloog was.

***

Chris Morrison is de milieuredacteur van The Daily Sceptic . Volg hem op X. Zijn nieuwe boek is verkrijgbaar op Amazon .

Uit The Daily Sccptic .

***