Voorbeelden van politiek / ideologisch gedreven afrekeningen met klimaatrealisten

 klimaatrealisten

23-7-2026

Voorbeelden van politiek / ideologisch gedreven afrekeningen met klimaatrealisten

Door Paul Scheffers.

Henrik Svensmark (Denemarken)

De Deense natuurkundige en klimatoloog (bekend van zijn theorie dat kosmische straling en zonneactiviteit wolkenvorming en daarmee het klimaat sturen) werd na decennia van interne conflicten en financieringsproblemen ontslagen door de Technische Universiteit van Denemarken (DTU). Svensmark noemde het ontslag zelf “een doodsklap” voor zijn specifieke onderzoeksprogramma, terwijl de universiteit wees op reguliere personele en organisatorische herstructureringen.

Peter Ridd (Australië)

Deze natuurkundige was dertig jaar lang verbonden aan de James Cook University (JCU) en deed onderzoek naar het Groot Barrièrerif. Hij werd in 2018 ontslagen nadat hij collega-wetenschappers en vooraanstaande overheidsinstanties publiekelijk op televisie had beschuldigd van het verspreiden van onbetrouwbare alarmistische data over de sterfte van het koraal. Ridd vocht zijn ontslag aan via een langslepende rechtszaak die uiteindelijk in 2021 door het Australische Hooggerechtshof werd beslecht. Het hof oordeelde dat de universiteit hem mocht ontslaan omdat hij de interne gedragscode en geheimhoudingsplicht herhaaldelijk had geschonden, al benadrukte de rechter wel het grote belang van academische vrijheid.

 

Hendrik (Henk) Tennekes (Nederland)

Als voormalig directeur meteorologisch onderzoek bij het KNMI uitte hij begin jaren 90 openlijk felle kritiek op de nauwkeurigheid van klimaatmodellen en noemde hij de klimaatafspraken (zoals het latere Kyoto-protocol) geldverspilling. In 1990 werd hij ontheven uit zijn functie als onderzoeksdirecteur en in 1995 moest hij het instituut definitief verlaten. Volgens Tennekes zelf werd hij vanwege zijn sceptische columns bewust weggewerkt en met vervroegd pensioen gestuurd, terwijl critici naderhand opmerkten dat hij destijds al jaren geen peer-reviewed onderzoek meer had gepubliceerd in vakbladen.

 

Andere bekende incidenten en “geannuleerde” critici

Naast deze drie spraakmakende zaken zijn er meer wetenschappers die na het uiten van kritiek op de IPCC-consensus hun positie verloren of onder extreme druk werden gezet:

David Deming (Verenigde Staten)

Deze geofysicus en professor aan de Universiteit van Oklahoma verklaarde destijds onder ede voor de Amerikaanse Senaat dat hij na het publiceren van historische temperatuurdata (die de IPCC ‘hockeystick-grafiek’ nuanceerden) werd gemarginaliseerd door zijn faculteit. Hij verloor zijn positie binnen de vakgroep geologie en werd overgeplaatst naar een algemene onderwijsafdeling. 

 

Chris de Freitas (Nieuw-Zeeland)

Als hoofddocent geografie en milieuwetenschappen aan de Universiteit van Auckland was hij de behandelend redacteur (editor) die in 2003 een controversieel, klimaatsceptisch artikel van Baliunas en Soon accepteerde in het wetenschappelijke tijdschrift Climate Research. Dit leidde tot een enorme boycotcampagne door reguliere klimaatwetenschappers (wat later ook bleek uit de gelekte Climategate-e-mails). Er werd destijds zware druk uitgeoefend op zijn universiteit om hem te ontslaan. Hoewel hij zijn academische titel behield, werd zijn positie binnen het instituut onwerkbaar gemaakt en verloor hij zijn redactionele rollen.

 

Murry Salby (Verenigde Staten/Australië)

Deze Amerikaanse sfeernatuurkundige deed onderzoek naar ozon en CO₂ en was hoogleraar aan de Macquarie Universiteit in Australië. Hij stelde dat de stijging van CO₂ in de atmosfeer grotendeels het gevolg was van natuurlijke opwarming (uitgassing door oceanen) en niet door menselijke uitstoot. Hij werd in 2013 ontslagen tijdens een onderzoeksreis in Europa. De universiteit claimde dat hij zijn onderwijsverplichtingen had verzaakt en misbruik had gemaakt van onderzoeksbudgetten, terwijl Salby en zijn sympathisanten dit bestempelden als een politieke afrekening om zijn publicaties te stoppen.

Judith Curry (Verenigde Staten)

Zij werd weliswaar niet direct ontslagen, maar besloot in 2017 haar vaste aanstelling als leerstoelvoorzitter aan het Georgia Institute of Technology vroegtijdig op te zeggen. Zij gaf aan dat de academische wereld door “ideologische verzuiling” zo vijandig was geworden tegenover wetenschappers die de IPCC-onzekerheden benoemden, dat een eerlijk debat binnen de muren van de universiteit onmogelijk was geworden.

***

Paul Scheffers.