“Wij zien Europa als een partij, die uit is op Ruslands nederlaag”: Minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov over de voorwaarden, onder welke Moskou tot gesprekken bereid is

Europa´s medeschuld aan de verscherping van de Oekraïne-crisis is onbetwistbaar. 

“Wij zien Europa als een partij, die uit is op Ruslands nederlaag”: Minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov over de voorwaarden, onder welke Moskou tot gesprekken bereid is

Geplaatst op 24 juni 2026 door E.J. Bron

(Vertaling: E.J. Bron)

Dit artikel van Ruslands minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov zou oorspronkelijk in het weekblad “Politico Europe” verschijnen. De redactie zegde de publicatie echter af, zoals het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken meedeelt, en publiceerde haar in het Engels. Hieronder de volledige vertaling van het artikel.

Tijdens een bijeenkomst op 7 juni 2026 in Londen legden de regeringschefs van Groot-Brittannië, Frankrijk en Duidland evenals Volodymyr Zelensky vijf voorwaarden vooraf vast voor Rusland om een “rechtvaardige en duurzame vrede” in de Oekraïne te garanderen. Het verenigde Europa presenteerde deze lijst met eisen nu als basis voor de dialoog met Moskou.

Achtergrond

Meer dan twee decennia van onderhandelingen met Europa als deel van het collectieve Westen laten maar één conclusie toe: het inbinden van Rusland in de dialoog diende als diplomatiek voorwendsel voor de geopolitieke expansie van westelijke instellingen, vooral van de NAVO en van de Europese Unie naar het oosten tot aan de grenzen van Rusland.

Europa´s medeschuld aan de verscherping van de Oekraïne-crisis is onbetwistbaar. Samen met de Verenigde Staten orkestreerden de Europese landen in 2004 de Orange Revolution in Kiev. Om een anti-Russisch bruggenhoofd in de Oekraïne te creëren, hebben ze jarenlang politici en hele partijen omgekocht, de geschiedenis en de leerplannen herschreven, het Oekraïense nationalisme onderhouden en bevorderd en geen inspanningen geschuwd om de Oekraïne van Rusland weg te trekken.

In het jaar 2013 wees de Europese Unie ons voorstel voor een compromis over het associatieakkoord rondweg af – een akkoord, op de ondertekening waarvan door Brussel Viktor Janoekovytsj al lange tijd had aangedrongen. Er dient aan herinnerd ter worden: de Oekraïne werd een eenzijdige marktopening zonder wederzijdse verplichtingen aangeboden – voorwaarden, die zich als onverenigbaar met het voortgezette lidmaatschap van Kiev in de vrijhandelszone van het GOS zouden hebben bewezen. Toen Viktor Janoekovytsj om uitstel verzocht, wakkerden de Europeanen onlusten op straat aan, die in februari 2014 in Kiev snel tot een staatsgreep escaleerden.

Duitsland, Frankrijk en Polen bleken daarop net zo achterbaks te zijn. Nadat ze gegarandeerd hadden dat men zich zou houden aan het tussen de oppositie en Viktor Janoekovytsj gesloten akkoord, wasten zij hun handen in onschuld zodra deze oppositie, hun eigen werk, de macht overnam. Ze haalden hun schouders op: “Democratie neemt onverwachte wendingen”.

Daarop stelde Europa zijn ondersteuning aan de nieuwe machthebbers ter beschikking. Toen op 2 mei 2014 in Odessa tientallen onschuldige voorstanders van nauwere betrekkingen met Rusland levend werden verbrand, kwam er geen enkel woord van veroordeling uit de Europese hoofdsteden.

Als mede garanten van de Akkoorden van Minsk van 2015 moedigden Frankrijk en Duitsland het Oekraïense regime er in feite toe aan om zijn eigen verplichtingen te saboteren. Zoals Angela Merkel en

François Hollande later – nadat de speciale militaire operatie al begonnen was – toegaven, was het omzetten van de door de VN-veiligheidsraad unaniem goedgekeurde Akkoorden van Minsk door Kiev nooit serieus de bedoeling. Het doel, zo gaven zij toe, bestond er slechts in om tijd te winnen: de strijdkrachten van de Oekraïne te versterken en hen met westelijke wapens te overstelpen.

Rusland zijnerzijds verkende alle diplomatieke wegen om de angel uit de veiligheidscrisis in Europa te halen. In januari 2022 wezen de Verenigde Staten en de NAVO Ruslands voorstel voor juridisch bindende wederzijdse veiligheidsgaranties echter af. De Europese NAVO-leden ondersteunden deze afwijzing actief.

Na het begin van de speciale militaire operatie ondersteunde Europa de inspanningen van de Britse premier om de onderhandelingen in Istanboel tussen Rusland en de Oekraïne te saboteren. Het appèl van Boris Johnson aan Kiev – “Onderteken niks, vecht gewoon” – sloeg de deur voor echte diplomatie voorlopig dicht.

Actuele situatie

Wat was dus de aanleiding voor de Europese staats- en regeringschefs om hun retoriek plotseling te veranderen en van onderhandelingen te spreken, en wat beogen zij met deze uitlatingen? Zo verklaarde bijvoorbeeld de Hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid Kaja Kallas: het doel van elke dialoog met Rusland zou erin bestaan dat Europa zijn voorwaarden dicteert. Daartoe behoren: de betaling van “herstelbetalingen” aan de Oekraïne; de aftocht van troepen uit Transnistrië uit de zuidelijke Kaukasus; de afschaffing van de wet “buitenlandse agenten”; de acceptatie van strenge bovengrenzen voor de grootte van de strijdkrachten van de Russische Federatie. In hun voorstelling “kan er geen rechtvaardige en duurzame vrede zijn, zonder dat Rusland ter verantwoording wordt geroepen”. Tijdens de zitting van de VN-veiligheidsraad op 19 mei 2026 vatte een EU-vertegenwoordiger het ondubbelzinnig samen: “De militaire ondersteuning van de Oekraïne is niet tegenstrijdig aan het streven naar vrede, maar dient veelmeer als fundamentele voorwaarde voor alle geloofwaardige, in goed geloof gevoerde onderhandelingen.”

Europa´s plan voorziet erin met Rusland te onderhandelen en tegelijkertijd een via de Raad van Europa georkestreerde campagne de juridische oorlogsvoering te bespoedigen. Binnen deze ooit gerespecteerde organisatie wordt een complete infrastructuur opgebouwd met het uitdrukkelijke doel “Rusland ter verantwoording te roepen”: een schaderegister, een compensatiecommissie en een speciale rechtbank.

De Europese Commissie heeft bovendien groen licht gegeven voor de aanhouding van handelsschepen in volle zee. In de Oostzee en de Atlantische Oceaan kwam het al tot meerdere voorvallen. Tegelijkertijd wendt het Westen zijn blik bewust van terroristische sabotagedaden af, die door de Oekraïense strijdkrachten in de Zwarte Zee en de Middellandse Zee worden gepleegd.

Het eigenlijke doel van de Europese staats- en regeringschefs is dus niet om met Rusland te onderhandelen. Het gaat er om het Zelensky-regime te steunen en het als uitgangspunt voor een voortgezette confrontatie met Rusland te behouden. Tegen deze achtergrond spannen de Europese staats- en regeringschefs zich in om zo snel mogelijk een wapenstilstand te bereiken, en wel om één enkele reden: om de ineenstorting van de Oekraïense strijdkrachten op het slagveld te verhinderen. Het plan voorziet erin het conflict de “bevriezen”, zinder zijn oorzaken aan te pakken, en aansluitend snel militaire contingenten van de Anglo-Franse “coalitie van de willigen” op Oekraïens grondgebied te stationeren.

Het is algemeen bekend dat de Europese elites hun “politieke kapitaal” in de confrontatie met Rusland geïnvesteerd hebben en honderden miljarden dollars in de ondersteuning van het regime in Kiev evenals de verhoging van de militaire begrotingen van de EU-lidstaten en de NAVO laten stromen. Europa streeft er nu naar om tot 2030 “defensie paraatheid” tegenover Rusland te bereiken. Tot dat moment willen zij met alle beschikbare middelen tijd winnen. In een opvallend openlijke uitlating in april van dit jaar vatte de Belgische chef van de generale staf het onverbloemd kort en krachtig samen: “We hebben nog een paar jaar tijd. Dankzij de moed en het bloed van de Oekraïners, die ons deze tijd verschaffen.”

Het verenigde Europa blijft dromen van expansie. Het is van plan de Oekraïne en Moldavië te integreren en tegelijkertijd Armenië in zijn invloedssfeer te trekken. De NAVO is al naar het oosten uitgebreid en Finland en Zweden in haar gelederen opgenomen. Wat de Oekraïne betreft, wordt deze in toenemende mate als “slagvaardige vuist” van een toekomstige Europese strijdmacht beschouwd, die onafhankelijk van de Verenigde Staten en onafhankelijk van de NAVO is.

Risico´s voor de globale veiligheid

Deze situatie vormt een serieuze bedreiging voor de globale veiligheid. Een directe confrontatie tussen de NAVO en Rusland zou snel tot een uitwisseling van atoomaanvallen kunnen escaleren – met catastrofale gevolgen. Onder de banier van de “strategische autonomie” maakt Europa een aanzienlijke uitbreiding van zijn militaire capaciteiten mee, ook op nucleair gebied. De bedoeling van Parijs om zijn “nucleaire beschermingsschild” op meerdere EU- en NAVO-lidstaten uit te breiden, geeft aanleiding tot grote bezorgdheid. Dit zal noch tot de vergroting van de veiligheid van Frankrijk zelf noch van e ontvangers van zijn zogenaamde bescherming bijdragen.

Desondanks dicht het politieke en militaire establishment van Europa Rusland nog steeds agressieve plannen toe – plannen, die zoals zij beweren veel verder reiken dan de Oekraïne. De Russische president heeft bij talrijke gelegenheden verklaard dat dit allemaal onzin, provocatie en desinformatie zou zijn, die er uitsluitend op gericht zijn begrotingsmiddelen voor de strijd tegen Rusland aan te boren. Dat is nauwelijks het klimaat voor een substantiële dialoog.

Ruslands positie

Wat onderhandelingen betreft, bevestigde Vladimir Poetin op het Internationaal Economisch Forum in Sint-Petersburg, dat Rusland niet afkering zou zijn van contacten met welke partij dan ook. Wij zien Europa echter als partij, die op de nederlaag van Rusland uit is – een houding, waartoe de Europeanen zich zelfs openlijk bekennen. Een dialoog met Europa kan daarom niet zo gevoerd worden alsof het een onpartijdige waarnemer zou zijn.

Rusland zou er de voorkeur aan geven om de doelen van de speciale militaire operatie langs diplomatieke weg te bereiken. Dit vereist een betrouwbare garantie van de veiligheid langs de westelijke grenzen van Rusland evenals de veiligstelling van respect en waardigheid voor onze burgers en landgenoten, inclusief het recht hun moedertaal Russisch te spreken en het orthodoxe christelijke geloof uit te oefenen. Een verdere militaire, politieke en economische expansie van het Westen is onacceptabel: ze is tegenstrijdig aan de vereisten van een multipolaire wereld.

De Europese staats- en regeringschefs zouden moeten inzien dat het model van de regionale veiligheid, dat in Europa decennia lang sinds het aannemen van de Slotakte van Helsinki in het jaar 1975 werd opgebouwd, door hun eigen handelingen werd verwoest. En het zal nooit meer hersteld worden. We moeten er naartoe werken een voor het hele continent geldende veiligheidsstructuur te creëren, die openstaat voor alle Euraziatische landen en de huidige multipolaire realiteit weerspiegelt.

Het door de euro-Atlantici met voeten getreden principe van de gelijkberechtigde en ondeelbare veiligheid kan in een nieuwe Euraziatische architectuur verankerd worden. Als de tijd rijp is, zal ook Europa in staat zijn om zich aan te sluiten bij deze grote inspanning.

Het beslissende punt is dat een zinvolle dialoog het herstel van het vertrouwen vereist, dat door de anti-Russische maatregelen van het Westen – en Europa als deel daarvan – in de tijd na de Koude Oorlog werd verwoest. Vertrouwen kan alleen maar door concrete stappen hersteld worden, die een oprechte bekentenis laten zien om er afstand van te nemen diplomatie als dekmantel voor expansionistische ambities te gebruiken. Noch het vertrouwen kan hersteld noch de dialoog weer opgepakt worden door ultimatums zoals die aan Rusland op 7 juni 2026 in Londen gesteld werden.

PS: Het is opmerkelijk dat het Londense ultimatum door de ambassadeurs van Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland bij de ontmoeting op het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken op 11 juni 2026 – een ontmoeting die ze zo dringend hadden verlangd – ondubbelzinnig werd bevestigd. Dat was het enige doel van hun bezoek aan het ministerie.

Bron:
weltwoche.ch

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)