Europa is een waarschuwend voorbeeld van de ‘groene’ illusie.

29-3-2026

Realistisch energiebeleid van de VS werpt vruchten af ​​in Iran-crisis

Straat van Hormuz.

Door Vijay Jayaraj.

De oorlog met Iran heeft de kwetsbaarheid van een groot deel van het wereldwijde energiesysteem blootgelegd. Jarenlang politiek theater, vermomd als klimaatbeleid – waarbij fossiele brandstoffen werden gedemoniseerd en onbetrouwbare wind- en zonne-energie werden verheerlijkt – hebben een betrouwbare energie-infrastructuur ontmanteld.

Europa is een waarschuwend voorbeeld van de ‘groene’ illusie. EU-politici negeerden de fysieke realiteit dat een staalfabriek niet kan draaien op een bewolkte, windstille dag, en brachten een persbericht uit over ‘netto nul‘. Ze onderschatten het risico van het afhankelijk maken van economieën van een klein aantal externe leveranciers en verergerden het gevaar door hun eigen kolenmijnen, gasvelden en kerncentrales te sluiten.

Duitsland sloot kernreactoren en versnelde de sluiting van kolencentrales, terwijl het steeds afhankelijker werd van geïmporteerd Russisch gas en de wisselvallige beschikbaarheid van wind- en zonne-energie. Het Verenigd Koninkrijk ontmantelde kolencentrales en verminderde de regelbare gascapaciteit, en zette in op geïmporteerd vloeibaar aardgas en windturbines die weliswaar reageren op het weer, maar niet op de menselijke behoefte.

De Europese gasvoorraden begonnen 2026 ruim onder het seizoensgemiddelde van de afgelopen tien jaar. In januari bedroegen de EU-voorraden minder dan 50% van de capaciteit en nu, aan het einde van de winter, dalen ze richting de 30%. Dit biedt weinig buffer tegen een aanhoudende verstoring van de levering van vloeibaar aardgas (LNG). De Europese aardgasprijzen zijn ruwweg verdubbeld ten opzichte van eind februari. Het gevolg: stijgende elektriciteitsprijzen, industriële gebruikers verlagen hun productie en huishoudens krijgen te maken met hogere verwarmings- en elektriciteitsrekeningen, dit alles in economieën die al onder druk staan ​​door inflatie.

De ironie is dat de Europese Commissie nu zelf toegeeft wat critici al jaren zeggen. In Parijs kwalificeerde Commissievoorzitter Ursula von der Leyen het besluit om kernenergie te marginaliseren als een “strategische fout”.

Azië kampt met vergelijkbare problemen, waar de belofte van netto nul uitstoot botst met de stijgende vraag. India en China, reuzen qua bevolking en ambitie, hebben fortuinen verspild aan zonnepanelen en windturbines die stil staan ​​zonder zon of wind. Stel je voor dat dat geld was gebruikt voor het aanleggen van fossiele brandstofvoorraden of het uitbreiden van de kerncentrales.

Thailand, de Filipijnen en Vietnam omarmden de retoriek van netto nul uitstoot. Hun leiders negeerden echter de schrijnende energietekorten die door de aanhoudende crisis aan het licht zijn gekomen. Veel Zuidoost-Aziatische landen hebben nu maatregelen genomen om het olie- en gasverbruik te beperken, waaronder een stopzetting van de export van aardolieproducten en thuiswerkmaatregelen voor burgers.

Rapporten beschrijven hoe het Thaise staatsolie- en gasbedrijf zich inspant om leveringen veilig te stellen, terwijl Bangladesh gedwongen is noodleveringen te kopen tegen prijzen die meer dan twee keer zo hoog zijn als in januari. Indiase en Vietnamese kopers hebben aanbestedingen uitgeschreven voor snelle leveringen, maar deze zijn niet gegund.

In heel India duiken tekorten aan LPG-cilinders op. Hotels en restaurants hebben moeite om te blijven functioneren, omdat het tekort aan cilinders de horecasector lamlegt. Er wordt zelden erkend dat energieschaarste al lange tijd catastrofale gevolgen heeft voor miljarden mensen in Azië, Afrika en Latijns-Amerika.

Wanneer gasflessen schaars en duur worden, grijpen arme huishoudens terug naar hout en mest voor verwarming en koken, wat leidt tot rokerige binnenlucht. Wanneer fabrieken geen betrouwbare stroomvoorziening kunnen garanderen, verdwijnen banen en neemt de armoede toe.

De enige grote economie die deze crisis met een buffer ingaat, is de Verenigde Staten. De VS beschikken over een enorme basis van binnenlandse olie- en gasproductie, een direct gevolg van een recordgroei in de binnenlandse winning gedurende tien jaar, die tijdens de eerste regering-Trump dramatisch versnelde.

De meest recente Short-Term Energy Outlook van de U.S. Energy Information Administration verwacht dat de Amerikaanse ruwe olieproductie in 2026 gemiddeld rond de 13,5 miljoen vaten per dag zal liggen, slechts iets lager dan het niveau van 2025 na enkele jaren van groei tot een recordproductie. De Energy Information Administration verwacht dat de aardgasproductie zal stijgen van ongeveer 107-108 miljard kubieke voet per dag in 2025 naar 109-110 miljard in 2026, wat een nieuw record zou betekenen.

Dit scherpe contrast tussen de Amerikaanse veerkracht en de Europese imalaise is een blijvende les voor de ontwikkelingslanden. Nationale veiligheid mag niet afhankelijk zijn van de grillen van het weer of de goedkeuring van klimaatactivisten in Europese hoofdsteden.

Wat de huidige crisis bewijst, is simpel: energiezekerheid berust op het vermogen om fysieke energiebronnen – olie, gas, kolen en uranium – veilig te stellen wanneer geopolitieke stormen toeslaan. Europa en een groot deel van Azië kozen er echter voor om hun toekomst te verkwanselen aan slogans.

***

Bron hier.

***