Ambtenarij zegt steeds dat zij doen ‘wat van Brussel moet.’
25-1-2026
Misantropisch Regelwoud
Door Rypke Zeilmaker.
“God schiep de wereld, behalve Nederland, dat hebben de Nederlanders gedaan.”
Die uitspraak wordt aan Voltaire toegeschreven. Hij is actueler dan ooit in een land dat als enige ter wereld natuur kan ‘ontwikkelen’ met bulldozers, en ‘natuurdoelen’ kan halen met ingenieursbureaus. Het ministerie van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur (LVVN) bracht als demonstratie van dat principe haar laatste ‘Elfde Voortgangsrapportage’ uit over ‘de staat’ van ‘de’ natuur. Hoe staat de verbouwing van de natuur ervoor?
Lang verhaal kort: wat gaat het toch slecht! En dus moet er meer natuur bij gebouwd en ‘ingericht’ worden. Zoals bij iedere voortgangsrapportage, is de enige voortgang af te lezen aan het aantal hectares boerengrond dat is opgekocht. En de hoeveelheid subsidies die daarvoor zijn uitgereikt. Momenteel ligt daartoe bijvoorbeeld een “vrijwillige beëindigingsregeling veehouderijlocaties” open voor boeren rond Natura 2000-gebieden. Daarmee wil ambtenarij voor liefst 750 miljoen euro gemeenschapsgeld boeren uitkopen.
Vervolgens worden die landerijen met shovels ontgrond, met kettingzagen ‘robuust’ en ‘veerkrachtig gemaakt.’ Het lezen van een gemiddeld ‘groen’ beleidsdocument als dit, doet je als oer-buitenmens twijfelen: moet je nu huilen, of gewoon hard lachen over de absurditeit? Zoals bij de gebruikte tovertaal over het ‘versterken van de natuur’ via de ‘Natuurpactambitie’ met haar fijnmazige ‘natuurdoeltypen’, vervat in ‘habitatcodes’.
“De provincies hebben in het Natuurpact afgesproken om vóór het einde van 2027 minimaal 80.000 hectare nieuwe natuur in te richten”, zo lees je.
De overheid koopt dus meer boerengrond op voor rewilding. Of de boer mag blijven zitten, en voor subsidie natuurdoelen verbouwen via het ‘Aanvalsplan Grutto’. Gewenste vogelaantallen zijn op papier als kilo’s aardappels te kweken. Daarmee zou de totale teller van de officiële papieren natuur in Nederland stijgen tot 748.119 hectare op de kop af. Die 22 procent van het Nederlands landoppervlak zit dan verpakt in het zogenaamde Natuur Netwerk Nederland.
Er werd van 2011-2024 liefst 53.000 hectare natuur ‘ingericht.’ Alsof het om de verbouwing gaat van de showroom van een meubelboulevard. Volgens het ‘Natuurpact’ moet daar 30 duizend hectare ‘nog in te richten’ natuur bij. Om reclame te maken voor de territoriale ambities van natureaucraten is er een ‘ambassadeur Natuurinclusief’. De ambtenarij benoemde voor deze functie de eigen oud-topambtenaar André van de Zande tot lobbyist. Wat doet die? “… een natuurinclusieve samenleving versterken en versnellen en zo de natuur verweven in al ons handelen.” Ik lees daar: Van der Zande schnabbelt lekker bij naast zijn riante pensioen.
Stapels rapporten over ‘veerkrachtige robuustheid’ weken de natureaucratie steeds verder los van mensen buiten die groene bubbel. Dat zie je aan groeiende weerstand van omwonenden tegen doorgeschoten bureaunatuur. En in de explosie in ‘groene’ rechtszaken. Door ‘natuurherstel’ getroffen omwonenden doorzien de Harry Potter-taal van de natureaucratie voor wat deze is: bureaucratische werkverschaffing op publieke kosten.
Denk aan protest van de Duinstichting, die grootschalige boskap in de Duinen van Schoorl aanvocht. Volgens de ‘Directie Beleid’ in de ‘Natuurdoelanalyse’, zouden de duinen “verstarren” door een gebrek aan wind. Dus moest het bos weg om “veerkracht van het systeem te herstellen.”
Een laatste voorstel tegen ‘stikstof’, dat bij duinwandelaars in Schoorl boven het hoofd hangt? Je mag je hond er niet meer onaangelijnd laten, want de stikstof in een hondendrol zou de natuur schaden. Net nadat de natuurdoelindustrie die duinen had veranderd in kaalgekapt Niemandsland in een oorlogszone.
De Europese wet die Nederland ‘vanwege stikstof’ op slot zet en ‘hersteldoelen’ rechtvaardigt heet de Habitatrichtlijn. Ambtenarij zegt steeds dat zij doen ‘wat van Brussel moet.’ Maar die richtlijn was een Nederlandse juridische uitvinding, die Europese wetgeving werd onder Nederlands EU-voorzitterschap. Deze richtlijn diende om, zoals een voormalig directeur van Vogelbescherming stelde, “de natuur juridische tanden te geven.”
Nadat die richtlijn in beleidsplannen was verankerd, explodeerde het aantal rechtszaken over ‘natuur’ plots van nul eind jaren ‘90, naar honderden per jaar in 2012. Dat constateerde ecoloog Raoul Beunen in een wetenschappelijk artikel. Het zijn er inmiddels duizenden rechtszaken geworden.
En zo verweven ‘natuurinclusieve’ ambtenaren ‘natuur in al ons handelen.’ Hun Habitatrichtlijn veranderde het buitengebied tot een Misantropisch Regelwoud, waar voor oorspronkelijke bewoners en gebruikers alle plezier uit de natuur verdween.
Tenzij je op de subsidieloonlijst staat bij provincies, of werkt voor een groot advocatenkantoor. Dan kun je Nederlands natuurbeleid een succes noemen.
***
0 reacties :
Een reactie posten