Door Rypke Zeilmaker.

Na ieder Klimaatbanket (COP) van de Verenigde Naties volgt een zelfde mediaritueel. Steeds worden de uitkomsten als een mislukking gepresenteerd. Dat was al zo toen de Nederlandse klimaatdiplomaat Yvo de Boer in huilen uitbarstte op de dertiende VN-klimaatconferentie op tropisch vakantieoord Bali. Toen legden ze het fundament van de huidige emissiehandel in Europa. Daardoor kost CO2- gebakken lucht- in de EU nu al 80 euro per ton. Pure belasting van het bedrijfsleven.

Niemand had commentaar op het feit dat De Boer als ‘klimaatdeskundige’ slechts de sociale academie had afgerond. Een panel van wereldleiders applaudisseerde juist naar De Boer over zoveel klimaatempathie. Op de vijftiende COP in Kopenhagen was het alweer huilen geblazen. “Lage ambities, emissiedoelen geschrapt, Kopenhagen eindigt in een falen”, meldde The Guardian op 18 december 2009.

Zo hangt de klimaatlangspeelplaat na iedere COP-conferentie in de zelfde groef, ook bij de 30ste COP in Brazilië. Wat schrijft The Guardian op maandag 24 november? “Alweer een COP vernield door fossiele belangen en onze leiders.” Reuters wist daar op vrijdag nog aan toe te voegen: “Klimaattop loopt vast omdat EU conceptakkoord verwerpt.” Alsof het continent met ’s werelds hoogste CO2-belasting dwarsligger zou zijn.

Was ‘het klimaat’ dus wel ooit het rationele doel van al die COP-conferenties? Misschien voor gelovigen. Voor Clintel onderzoek ik de alternatieve hypothese: Klimaat en biodiversiteit zijn twee kanten van de zelfde munt, een bankiersproduct. Het zijn manieren om het op schuld drijvende financieel stelsel aan een extra geldstroom- een ‘currency’ (CO2)- te helpen vanuit de Westerse middenklasse.

Het is Global Banking sinds de kredietcrisis uit 2008 om het even hoe die geldstroom op gang blijft. Het mag ook oorlog zijn, een open cheque voor de wapenindustrie. Of een sociaal vangnet op belastinggeld waarmee je de ‘1 miljoen huizen’ voor honderdduizenden potverterende statushouders financiert. Zolang overheden van ‘rijke’ Westerse landen schulden maken – obligaties (schuldpapieren) uitgeven – voor kapitaalinjecties in de economie, dan blijft dit op schulden drijvende stelsel overeind.

De COP-conferenties dienen vervolgens, om met iedere jaarvergadering een stukje architectuur bij te bouwen in een stelsel van plundering. In Kopenhagen was dat het Green Climate Fund, dat door Nederlands ‘klimaatgezant’ Maas Goote (D66) in de steigers werd gezet. Dat is een publiek fonds voor ‘groene’ ontwikkelingshulp. Overheden spenderen dat geld met NGO’s en ontwikkelingsbanken als tussenpersonen.

Al in 2005 was hier de Emissieautoriteit opgericht, het eerste CO2-belastingkantoor ter wereld voor emissiehandel. In het jaar van het ‘gefaalde’ Bali hielp premier Jan Peter Balkenende de CO2-Barometer in 2007 lanceren. Daarmee leggen bedrijven steeds meer onder staatsdwang hun klimaatzonden op tafel. Dit als opmaat voor belastingheffing en CO2-‘compensatie’ met bijvoorbeeld Carbon Credits.

De 21ste COP-conferentie in Parijs (2015) leidde tot het Verdrag van Parijs: De SDG-doelen werden gelanceerd, die nu tot in de haarvaten van overheidsbeleid zijn geïmplementeerd. Daarop volgde de ‘nationale’ (Omgevingsvisie (2019) en de Omgevingswet (2023). De nieuwe Nota Ruimte vertaalt deze wet naar ruimtelijke claims voor global banking. Die liegt er niet om: een wettelijke opdracht om Nederland te verbouwen tot één klimaatwingewest.

Oh ja, de Stanford Social Innovation Review (2016) noemde Parijs een ‘mislukking.’ Terwijl artikel 6 uit dat akkoord de basis legde voor grootschalige CO2-handel in Carbon Credits en groen schuldpapier. Daardoor greep de EU ‘corona’ aan in 2021 om voor dik 68 miljard euro ‘groene’ obligaties uit te geven. Dat zijn schuldpapieren, waarmee bankiers vervolgens een land verplichten om het geleende geld uit te geven aan windturbines.

De rente over die schuld is cash voor Global Banking, dankzij het ‘gefaalde’ Parijs. De Nederlandse regering gaf sinds ‘Parijs’ al voor 27 miljard euro van zulke ‘groene’ schuldpapieren uit. Komen we bij het ‘falen’ van de alweer 30ste COP. In de slottekst die de VN publiceerde staat dat Westerse landen – hou je vast – 1300 miljard euro per jaar mogen overmaken in 2035. Via onder meer het Green Climate Fund uit het ‘gefaalde’ Kopenhagen.


Wanneer de 40ste COP in een tropisch vakantieoord is gevierd, zo over tien jaar zal die opnieuw als ‘mislukking’ gelden. Maar wel een hele geslaagde mislukking. Want de klimaatcarroussel heeft dan veertig jaar bijgedragen aan het rondpompen van belastinggeld. In een stelsel, dat in 2008 al failliet was verklaard.

***