Kan een democraat met ideologische beweegredenen voor democratie zorgen?
- 10-11-2026 Rients Hofstra
Was Maximilien Robespierre een echte democraat,
Kan een democraat met ideologische beweegredenen voor democratie zorgen? Het antwoord is JA! Maar helaas is het in het huidige politieke systeem onmogelijk!
Vrij recent (1966) waren enkele onbekende personen van plan Nederland een democratie te bezorgen. Met name Hans van Mierlo, Hans Gruijters en Jan Glastra van Loon kwamen met D’66 (toen nog met een komma) over de brug richting democratie zoals het zou moeten.
Ze wilden de burgers meer invloed geven en de gevestigde politieke partijen openbreken met leuzen als: een gekozen burgemeester, gekozen premier en een gekozen staatshoofd. Gekozen door de burgers. Verder stonden ze pal voor een bindend referendum!
Wat gebeurde er met de club van Jan en de Hanzen? Van Mierlo trad met 66 toe tot de kabinetten Lubbers II en Kok I en werd eerst Minister van Defensie en later Minister van Buitenlandse Zaken en weg was het democratische ideaal. Vanaf die slaafse meegaande beslissingen en na het weglaten van de komma, was de D in de naam een onwaardige wassen neus en kon derhalve worden geschrapt. Weg idealen, weg Democratie!
Een democratische idealist verwordt binnen het reeds bestaande staatsbestel tot (verlicht?) despoot, als hij/zij aan de macht ruikt en zeker als die macht daarna verdedigd moet worden.
Een ontluisterend voorbeeld geeft Maximilien Robespierre (1758 – 1794) ons. Hij streed voor gelijkheid en meer rechten voor burgers en wilde een eind maken aan de (toen absolute) macht van de koning. Daarbij schuwde hij geweld zeker niet. Na de coupe en de terechtstelling van koning Louis de XVI werd hij de machtigste man van Frankrijk.
Ooit wilde hij de macht aan het volk, gelijkheid van de burgers voor de wet, afschaffing van erfelijke privileges, een republiek zonder koning, politieke rechten voor de burgers en een overheid die het algemene belang dient. Eenmaal aan de macht ging het volledig fout en bleef geweld geoorloofd.
Toen hij het na veel bloedvergieten eindelijk voor het zeggen had, kreeg ook hij te maken met veel verzet, waardoor hij in korte tijd verwerd van democraat tot dictator. Hij beperkte diverse vrijheden, o.a. de vrijheid van meningsuiting en werd een autoritaire dictator.
In februari 1794 zei hij nog:
Deugd zonder terreur is machteloos:
Terreur zonder deugd is verderfelijk.
Historisch gezien staat de naam Robespierre synoniem aan dictatuur met overmatig geweld, terwijl hij als idealist pure democratie wilde.
Hans van Mierlo wilde op democratische wijze echte democratie, maar ook hij faalde. Niet door geweld, maar door slappe knieƫn. Hij deed mee aan het politieke systeem, zonder dat systeem te kunnen (willen?) veranderen.
Kortom, niet prominente personen zijn de aangewezen revolutionairen om democratie te verwezenlijken, maar gewone burgers die het systeem geweldloos aanvallen.
Het systeem dat idealisten in pure volksvijanden verandert, moet worden aangepakt. Het systeem is de molensteen om de nek van de burgers. Het systeem verandert idealisten in machtswellustelingen die er alles aan doen om de burgers monddood te laten.
Een echt democratisch systeem moet bottom up en van binnen uit worden gerealiseerd, met vreedzame mensen die wel een stevige ruggengraat hebben.
AS herbergt dat Andere Systeem, ook wel bekend als Alternatief Staatsbestel.
Rients Hofstra
0 reacties :
Een reactie posten