Windmolens hebben het goed gedaan sinds hun eerste verschijning in de tijd van Hendrik II (1154-1189), maar in een moderne industriële samenleving zouden ze niet meer dan een curiositeit moeten zijn.
1-11-2026
Hoe groene miljardairs de wereld ervan overtuigden duizenden nutteloze windmolens te bouwen: Laatste fragment uit Chris Morrisons nieuwe boek over de verzonnen ‘klimaatcrisis’
Door Chris Morrison.
Vandaag publiceren we een laatste exclusief fragment uit Chris Morrisons explosieve nieuwe boek, dat de bestsellerlijsten bestormt en schokgolven veroorzaakt in zowel de ‘gevestigde’ klimaatwetenschappelijke gemeenschap als de extreemlinkse voorstanders van de verwerpelijke Net Zero-waanzin.
***
Hoeveel leugens er ook verteld worden, feit blijft dat een elektriciteitsnet dat draait op intermitterende wind- en zonne-energie alleen voor de overlevenden is weggelegd. Niets evenaart koolwaterstoffen als het gaat om het leveren van vrijwel onmiddellijke energie, een feit dat door windliefhebbers steevast wordt verzwegen. Het afschaffen van koolwaterstofenergie en de verwachting dat een veel groter, nog niet gebouwd, elektriciteitsnet aan al onze energiebehoeften kan voldoen, is een recept voor economische en maatschappelijke ineenstorting.
Windmolens hebben het goed gedaan sinds hun eerste verschijning in de tijd van Hendrik II (1154-1189), maar in een moderne industriële samenleving zouden ze niet meer dan een curiositeit moeten zijn.
Zonder enorme financiële subsidies zouden weinig tot geen pragmatische ondernemers investeren in windenergie. Volgens professor Gordon Hughes, voormalig politiek econoom aan de Universiteit van Edinburgh en senior energieadviseur van de Wereldbank, zijn groene subsidies nu goed voor driekwart van de elektriciteitsprijs in het Verenigd Koninkrijk, terwijl “de kosten van Net Zero voor het publiek veel hoger liggen dan politici willen toegeven“.
In een recent artikel, mede geschreven met Dr. Lee Moroney, adjunct-directeur van de Renewable Energy Foundation, wordt opgemerkt dat de Britse consument de afgelopen twee decennia een duizelingwekkend bedrag van £274 miljard (tegen prijzen van 2025) heeft moeten betalen ter ondersteuning van elektriciteit opgewekt uit hernieuwbare bronnen. De talrijke directe en indirecte jaarlijkse subsidies voor de onbetrouwbare wind en zonnestralen zijn gestegen van £0,2 miljard in 2005 tot £22,6 miljard vorig jaar. Dat bedrag, zo stellen de auteurs, zal naar verwachting snel groeien onder de huidige regeringsplannen en zou in 2030 de Britse defensie-uitgaven kunnen overtreffen.
Wie gaat een einde maken aan deze ongecontroleerde uitgaven aan een systeem dat ook nog eens de enorme kosten met zich meebrengt van een volledig reservenetwerk van tankstations voor wat de Duitsers ‘Dunkelflaute‘ noemen (vrij vertaald: geen wind en 18 uur zonloze winternachten)? Hughes en Moroney stellen dat, alle subsidies en andere verstorende heffingen op gas meegerekend, elektriciteitsgebruikers in 2025 voor elke pond die ze zouden hebben betaald, uiteindelijk 3,90 pond hebben betaald.
De volgende keer dat iemand tegen je liegt dat de elektriciteitsprijs wordt bepaald door gas, dat hernieuwbare energiebronnen steeds goedkoper worden en dat energiezekerheid binnen handbereik is, is het tijd om niet alleen de lepels te tellen, maar de hele bestekvoorraad te controleren.
Het is moeilijk om de conclusie van Hughes en Moroney te betwisten.
Zelfs naar moderne maatstaven van overheidsverspilling is steun voor hernieuwbare energie een belachelijke geldverspilling, die in de eerste plaats de zakken vult van profiteurs en oplichters. De directe impact op huishoudens via de elektriciteitsrekening is groot, maar huishoudelijk verbruik is slechts goed voor 35% van het totale finale verbruik. De rest van de kosten wordt gedragen door de industrie, het bedrijfsleven en andere afnemers. Hun hogere kosten worden doorberekend in hogere prijzen voor goederen en diensten.
In december 2023 werd de Mirror het slachtoffer van de grote klimaatramp. De krant deelde haar verbijsterde, en inmiddels snel verdwijnende, lezers mee dat grote delen van Londen binnen minder dan 30 jaar onder water zouden kunnen komen te staan, terwijl enorme gebieden boven Cambridge tot Hull in de golven zouden kunnen verdwijnen. Volgens hoofdredacteur Liam Gilliver heeft een nieuwe interactieve kaart, die laat zien hoe het land er in 2050 uit zou kunnen zien, “de angst alleen maar vergroot”.
Voor een geoefend oog dat klimaatfraudeurs van dit, toegegeven, zeer hoge kaliber kan herkennen, was het niet moeilijk om het werk van het door miljardairs gesteunde bedrijf Climate Central te doorzien. Deze in de VS gevestigde, maar toch nogal bizarre organisatie is gespecialiseerd in het schrijven van op maat gemaakte verhalen over overstromingsrampen, meestal gericht op lokale media. De huidige zeespiegelstijging bedraagt ongeveer 3 mm, dus de stad Hull, die op vier meter hoogte ligt, zal naar verwachting nog ruim 1200 jaar kunnen overleven voordat overstromingen een probleem worden. De Mirror werd overgehaald om een absurd verhaal te publiceren, gebaseerd op een korte termijn zeespiegelstijging die meer dan 50 keer hoger zou zijn dan het huidige niveau.
Wie betaalt er in vredesnaam nog veel geld om deze opgeblazen onzin te lezen?
Het had erger kunnen zijn. In 2022 meldde de Wiltshire Times aan de hand van een interactieve kaart dat het water tegen 2050 tot aan de trappen van de kathedraal van Gloucester zou kunnen reiken. Goed zo – de kathedraal ligt 19 meter boven zeeniveau.
Het in de VS gevestigde Climate Central wordt sterk gesteund door de Schmidt Foundation, met geld dat in eerste instantie werd verstrekt door Eric Schmidt, de voormalige CEO en voorzitter van Google. Het is gespecialiseerd in kant-en-klare klimaatpropaganda, waarmee het een gretige markt lijkt te vinden onder veel mediabedrijven met beperkte financiële middelen. Naast Schmidt is er een lange lijst van stichtingen die doneren, waaronder het Bezos Earth Fund, Hewlett, Landers, Quadrivium en Silicon Valley Community.
In dit hoofdstuk heb ik een paar voorbeelden gegeven van hoe miljardairs hun vermogen gebruiken om de angstzaaiende verhalen te verspreiden die de verzonnen klimaatcrisis en de Net Zero-fantasie ondersteunen. Maar er zou een heel boek – en een dik boek bovendien – geschreven kunnen worden over de omvang van het duistere groene geld.
Alleen al Mike Bloomberg besteedt naar schatting zo’n 500 miljoen dollar per jaar aan klimaatlobby, terwijl Sir Christopher Hohn een speler is met een budget van 200 miljoen pond. De twee mannen zijn de belangrijkste sponsors van de C40-groep, die mede wordt voorgezeten door Lord Sadiq Khan en die tot doel heeft verschillende Net Zero-maatregelen te coördineren in ongeveer 100 steden wereldwijd. De miljardair en hedgefondsmanager Jeremy Grantham is een andere grootroller. Hij heeft drie Grantham Institutes aan Britse universiteiten gefinancierd, waaronder één aan het Imperial College London. Deze Londense universiteit is de thuisbasis van Dr. Friedriche Otto’s persvriendelijke World Weather Attribution, waarvan de kosten worden gedragen door Grantham, de European Climate Foundation en Bezos Earth.
Het is weer een doorsnee werkdag voor Jeremiah Jeremy, die klimaatinvloed nastreeft en daar bereid is voor te betalen. In 2009 sprak hij in Kopenhagen met een investeringsgroep over de naderende klimaatapocalyps en vroeg retorisch: “Wat moet ik doen, vraagt u?” Zijn suggestie:
“U moet lobbyen bij uw overheidsfunctionarissen – investeren in verkiezingen en politici omkopen. Ik ben blij te kunnen zeggen dat we dat bij de Grantham Foundation regelmatig doen… We stemmen op elke partij – elke kandidaat, zolang ze maar groen zijn.”
De omvang van deze geldinjectie in de groene sector is voor het grootste deel van het publiek onbekend. In plaats daarvan wordt er dikke rookgordijnen opgeblazen met lachwekkende, valse beweringen dat geld uit de fossiele brandstoffenindustrie klimaatwetenschapscepticisme financiert. De afgelopen 25 jaar hebben de mainstream media en politici van de Uniparty zich ingespannen om de verzonnen klimaatcrisis te promoten en het Net Zero-project te pushen. Hoe ongeloofwaardig de meeste verhalen ook zijn, we kunnen er zeker van zijn dat er enorm veel tijd en moeite is gestoken in het leveren van de beste klimaatonzin die er met geld te koop is.
***
Over de auteur
Chris Morrison is de milieuredacteur van The Daily Sceptic . Volg hem op X. Zijn nieuwe bestseller is IMPLAUSIBLE: How scientists, activist politicians and journalists invented a climate crisis, weaponised junk computer model findings and claimed a fake consensus to promote the collectivist Net Zero fantasy – nu verkrijgbaar en momenteel nummer 1 in de categorie paperbacks op Amazon in de categorieën Global Warming en Ecology en downloads op Amazon in de categorie Mass Media, waar het een vijfsterrenbeoordeling heeft. Slechts £3,99 voor de download en £8,99 voor de paperback.
***
***
0 reacties :
Een reactie posten