Craig Rucker steekt zijn duim omlaag naast een bord met de tekst "America Is All In" bij de COP31 Resilience Hub in Antalya.

Craig Rucker.

Door Craig Rucker

Gisteren heb ik vier uur in de rij gestaan ​​om COP31 hier in Antalya binnen te komen.

Ja, je hoort het goed. Vier uur!

Ik heb 29 van de 31 VN-klimaatconferenties bijgewoond sinds dit rondreizende VN-evenement in de jaren negentig van start ging, en ik kan zonder aarzeling zeggen dat deze de meest ongeorganiseerde is die ik ooit heb meegemaakt. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. Maar elke keer dat het gebeurt, roept het bij mij een voor de hand liggende vraag op: als de Verenigde Naties al moeite hebben om een ​​paar duizend afgevaardigden door een veiligheidscontrole in een badplaats aan de Turkse Rivièra te loodsen, waarom zouden we hen dan ooit de wereldeconomie laten besturen?

Maar dat is precies wat deze topconferenties steeds weer eisen.

Terwijl ik wachtte om naar binnen te gaan, opende COP31-voorzitter Murat Kurum de top door de bijeenkomst te bestempelen als een “implementatie-COP” en te verklaren dat de Parijse doelstelling van 1,5°C “onze leidraad blijft”. Hij riep op om “beloftes om te zetten in resultaten”, promootte een wereldwijde elektrificatiedoelstelling van “35 tegen 35” en eiste dat de klimaatfinancieringspijplijn van 300 miljard tot 1,3 biljoen dollar eindelijk zijn vruchten afwerpt. Simon Stiell, hoofd van de VN-klimaatverandering, voegde daar het gebruikelijke gezwets over de “kostenchaos” van fossiele brandstoffen en de besparingen door hernieuwbare energiebronnen aan toe.

Na 29 van deze bijeenkomsten ken ik het globalistische script uit mijn hoofd. Drie decennia lang heeft het jaarlijkse VN-klimaatcircus concrete resultaten beloofd, maar vooral procedures, persberichten en eisen voor andermans geld opgeleverd. De doelstelling om de opwarming van de aarde te beperken tot 1,5 °C boven het pre-industriële niveau in 2100 heeft altijd meer gediend als politiek symbool dan als een precieze wetenschappelijke omslagpunt. Opeenvolgende COP-conferenties hebben zich stilletjes van die doelstelling afgewend, terwijl ze er wel steeds weer naar verwezen.

Ondertussen is de werkelijke energiesituatie onveranderd gebleven. Meer dan 80 procent van de wereldwijde energie is nog steeds afkomstig van fossiele brandstoffen, en grote economieën (met name China en India) en ontwikkelingslanden blijven kolen- en gascentrales bouwen omdat betrouwbare stroomvoorziening mensen uit de armoede haalt.

Jonge demonstranten met spandoeken en een megafoon protesteren tegen de moderne landbouw in het COP31-gebouw in Antalya.

Denk je dat we beter zullen eten als deze jonge radicalen onze boerderijen runnen?

Binnen in de COP31-locatie was er volop sprake van theatraliteit. We troffen een groep enthousiaste demonstranten aan die zich fel verzetten tegen de moderne landbouw, dezelfde hoogproductieve landbouw die miljarden mensen voedt en voedsel betaalbaar houdt. Ik vroeg me af of ze na hun protest naar een van de charmante restaurants aan zee in Antalya zouden gaan voor een lekker Turks wijntje en een heerlijk diner. Ik vermoed dat het menu niet afkomstig zal zijn van de pre-industriële landbouw die ze aan iedereen willen opleggen. BEKIJK NU

Niet ver daarvandaan reikten activisten van het Climate Action Network (CAN) hun “Fossiel van de Dag”-prijs uit, ditmaal aan Nieuw-Zeeland. CAN voert deze schijnvertoning al tientallen jaren op en het is inmiddels een uitgekauwd ritueel geworden.

Activisten van het Climate Action Network reiken de Fossil of the Day-prijs uit aan Nieuw-Zeeland tijdens COP31.

Het fossiel van de dag komt uit Nieuw-Zeeland.

Het is zelf een spreekwoordelijk ‘fossiel’. Als de activisten willen dat er ook buiten hun eigen kring aandacht aan wordt besteed, zou de actie een flinke opfrisbeurt en een stuk intrigerender kunnen gebruiken. KIJK NU

De cijfers van Turkije zelf maken de kloof tussen retoriek en realiteit onmiskenbaar. Recente schattingen voor 2024 tonen aan dat steenkool ongeveer 34,7 procent van de elektriciteitsproductie van het land voor zijn rekening nam en aardgas 18,9 procent. Dat komt neer op ongeveer 54 procent fossiele brandstoffen, waarbij steenkool nog steeds de grootste bron is. Het organiseren van een “Implementatie-COP” die draait om snelle elektrificatie en de doelstelling van 1,5°C reductie, terwijl er zo sterk wordt geleund op steenkool en gas, is de definitie van klimaattheater.

Bij CFACT documenteren we dit patroon al jaren. Eerdere topconferenties, waaronder die van vorig jaar in Brazilië waar men met kettingzagen dwars door het Amazonewoud ging om een ​​snelweg aan te leggen voor de deelnemers, slaagden er niet in bindende uitfaseringen van fossiele brandstoffen vast te leggen en schrapten zelfs verwijzingen naar de 1,5°C-doelstelling uit de slotteksten. De financiële toezeggingen blijven groeien, maar de daadwerkelijke investeringen niet.

Agressief beleid gericht op netto nuluitstoot heeft de energiekosten al verhoogd en de concurrentiepositie in Europa en Australië geschaad, terwijl China en India de kolenproductie blijven uitbreiden. De Verenigde Staten hebben terecht afstand genomen van het Parijse akkoord en zich gericht op energie-overschot.

De oproep van COP31-voorzitter Kurum voor concrete resultaten zal op dezelfde manier worden beoordeeld als bij elke voorgaande COP. De lakmoesproef zit hem niet in de alarmerende toespraken in Antalya, maar in de vraag of de top tastbare actie oplevert die daadwerkelijk een verschil maakt. Afgaande op eerdere toppen is het tijd dat de VN-klimaatbureaucratie de handdoek in de ring gooit en een simpel feit erkent: ze hebben gefaald. Fossiele brandstoffen voorzien Turkije en het grootste deel van de wereld nog steeds van energie, en de existentiële klimaatcrisis die daarop zou volgen, is uitgebleven.

***

Bron: CFACT.

***