Het kaartenhuis van het klimaat stort in elkaar, zoals vorige week duidelijk werd tijdens de IPCC-bijeenkomst in Ethiopië. Het klimaatverhaal heeft nooit enige inhoud gehad, en nu de financiering wordt stopgezet, zal er binnenkort niets meer van overblijven, aldus Wim Röst, voorzitter van de raad van bestuur van Clintel.

Door Wim Röst.

Wat hebben we zojuist precies in Ethiopië zien gebeuren? Het IPCC, het VN-klimaatpanel (een zelfbenoemde organisatie), kwam daar bijeen met vertegenwoordigers van 195 landen ter voorbereiding op wat een belangrijke VN-klimaatconferentie in 2028 had moeten worden. In principe zou er vóór die top een nieuw IPCC-rapport (het zevende) verschijnen, maar er was geen financiering en geen overeenstemming, zelfs niet over de publicatiedatum van het rapport.

Google AI Mode beschreef de conclusie van de top in Addis Abeba, de hoofdstad van Ethiopië, als volgt:

“Er woedde de hele week een ongekend felle politieke strijd over de tijdlijn voor het zevende grote klimaatrapport (AR7) . “

Voorstanders van urgentie (waaronder Europese landen en eilandstaten): willen dat het rapport uiterlijk in 2028 volledig is afgerond . Dit is cruciaal om te dienen als wetenschappelijke basis voor de belangrijke VN-klimaatconferentie (Global Stocktake) in datzelfde jaar.

Tegenstanders (waaronder Saoedi-Arabië, China, India en Rusland): hebben opgeroepen tot uitstel tot 2029. Officieel stellen ze dat armere landen meer tijd nodig hebben om bij te dragen, maar achter de schermen wordt aangenomen dat dit een poging is om de politieke druk op de fossiele brandstoffenindustrie te verminderen.

Aangezien beslissingen van het IPCC met volledige consensus moeten worden genomen, konden de openstaande kwesties met betrekking tot de tijdlijn en het budget niet worden opgelost. De vergadering zal zo spoedig mogelijk op een nog te bepalen datum worden hervat om de discussie voort te zetten.”

Zolang er nog geld over is, komt er ongetwijfeld een vervolg, en zullen 195 delegaties opnieuw naar een centrale locatie vliegen om ‘het enorme klimaatprobleem’ op te lossen, dat ‘volledig wordt veroorzaakt door fossiele brandstoffen’.

De Golfoorlog van dit jaar heeft aangetoond dat we niet zonder fossiele brandstoffen kunnen. De blokkade van scheepvaartroutes door Iran legde de aanvoer van olie en gas tijdelijk stil en in combinatie met de oorlog in Oekraïne leidde dit tot een enorme prijsstijging en brandstoftekorten. Landen als India, Pakistan en Bangladesh moesten hun schaarse energievoorraden voor andere doeleinden gebruiken dan de productie van kunstmest. Ureumfabrieken gebruiken aardgas als grondstof voor de productie van stikstofhoudende kunstmest, die onmisbaar is voor hun landbouw. ​​Zonder deze kunstmest stort hun landbouwproductie in, met directe gevolgen voor de voedselprijzen en de voedselzekerheid van tientallen, zo niet honderden miljoenen mensen.

Tal van andere fabrieken die afhankelijk zijn van fossiele brandstoffen voor de productie van essentiële goederen, kwamen ook in de problemen, met als minst ernstige gevolg enorme prijsstijgingen. In zo’n situatie blijven de armste landen en de armste bevolkingsgroepen achter, en dat gaat al snel om enkele miljarden mensen.

De Golfoorlog heeft de volstrekte onmogelijkheid van ‘Netto Nul’ aan het licht gebracht. Dit is de diepere context van het huidige conflict binnen het IPCC. Wat werd nagestreefd is volstrekt onmogelijk, nog afgezien van de wijdverbreide twijfels over de noodzaak ervan. Niemand kan het langer negeren: het stoppen van de productie van alle fossiele brandstoffen betekent in feite niets anders dan een ‘nul-economie’.

En dat is de reden waarom het kaartenhuis van het klimaat nu instort.

***


Over der auteur

Dit artikel is geschreven op persoonlijke titel. Het werd oorspronkelijk gepubliceerd op Clintel.nl . Nederlandse publicaties die als primaire bron dienden, zijn hier en hier te vinden. .

***

Bron hier.