Door Eric Worrall.

Protesten verspreiden zich over heel Frankrijk, terwijl de ‘gele hesjes’ zich klaarmaken om zich aan te sluiten bij de protesten.

De demonstraties begonnen half september op scholen en hebben zich sindsdien uitgebreid, waarbij bredere grieven aan bod komen.

Parijs, Frankrijk  – Zaterdag is een dag vol onzekerheden. Zo omschreef de Franse krant Le Monde de dag, terwijl Frankrijk zich voorbereidde op mogelijke landelijke demonstraties waarbij middelbare scholieren, vakbonden en  ‘gele hesjes’-  activisten samen zouden komen.

De protesten begonnen half september op een middelbare school in de Parijse voorstad Créteil, waar leerlingen de straat op gingen vanwege vervallen gebouwen, overvolle klaslokalen, lerarentekorten en wat zij zien als een zeer ongelijk onderwijssysteem.

Sindsdien heeft de mobilisatie zich verspreid naar duizenden lycea, oftewel middelbare scholen, in het hele land. Het begint nu een afspiegeling te worden van bredere angsten in een land dat worstelt met een combinatie van financiële druk, economische stagnatie en toenemende maatschappelijke onrust.

Leraren, vakbonden en universiteitsstudenten hebben zich bij de beweging aangesloten.

***

Lees meer hier.

***

Waarom kan Frankrijk niet in de behoeften van zijn bevolking voorzien? Waarom worden schoolgebouwen verwaarloosd, waarom kampen leerlingen met overvolle klaslokalen en een lerarentekort? Waarom zijn mensen zo boos over de hoge kosten van levensonderhoud in Frankrijk?

Heeft de Franse regering wellicht de verkeerde prioriteiten?

Ondanks het lagere gebruik van fossiele brandstoffen blijft Frankrijk ver achter bij de jaarlijkse reductie van 5 procent van de emissies die nodig is om de klimaatdoelstellingen te halen.

De uitstoot van broeikasgassen in Frankrijk daalt, terwijl de brandstofprijzen stijgen. Waarom haalt het land zijn klimaatdoelstellingen dan nog steeds niet?

Door Craig Saueurs.

Frankrijk krijgt een onverwachte impuls in zijn inspanningen om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen, maar daar zit wel een addertje onder het gras dat consumenten aan de pomp voelen.

De sterk gestegen brandstofprijzen als gevolg van de oorlog in Iran hebben ertoe geleid dat mensen minder diesel kopen en hun gasverbruik thuis verminderen. Dat heeft volgens Citepa, een Franse organisatie die luchtvervuiling en broeikasgassen meet om de milieu-impact van het land in kaart te brengen, bijgedragen aan een daling van de uitstoot met 4,1 procent in de eerste helft van 2026.

Frankrijk ligt nu op schema om de uitstoot dit jaar met 2,8 procent te verminderen, een stijging ten opzichte van de 2,1 procent in 2025. Dat zou neerkomen op 10 miljoen ton minder uitstoot dan vorig jaar.

Desondanks blijft het tempo achter bij wat nodig is om de klimaatdoelstellingen op lange termijn te halen. Frankrijk streeft ernaar de uitstoot in 2030 te halveren ten opzichte van het niveau van 1990, maar om dat doel te bereiken zijn jaarlijkse reducties van ongeveer 5 procent nodig.

***

Lees meer hier.

Het hoeft niet zo te zijn. De laatste poging om de Franse frackingindustrie van de grond te krijgen dateert van 2013;

Het Franse hof handhaaft het verbod op fracking.

De Franse grondwetgevende raad heeft een poging verworpen om het verbod op fracking, de controversiële methode voor het winnen van gas uit gesteente, ongedaan te maken.

Het Amerikaanse bedrijf Schuepbach Energy heeft een verbod aangevochten dat in 2011 werd ingesteld vanwege mogelijke risico’s voor het milieu.

President François Hollande heeft zich tegen de technologie verzet, net als de Groenen, een partner in de regeringscoalitie.

Frankrijk, dat sterk afhankelijk is van kernenergie, beschikt over enkele van de grootste schaliegasvoorraden van Europa.

***

Lees meer hier.

Frankrijk ligt aan een meer van winbare fossiele brandstoffen, een van de grootste reserves van Europa.

Het winnen en raffineren van die olie en dat gas zou de stijgende kosten van levensonderhoud kunnen verlichten, die de woedende Fransen de straat op hebben gedreven. Maar de gevestigde politieke orde weigert fracking toe te staan, omdat hun obsessie met het verminderen van CO2-uitstoot voorrang heeft boven het helpen van mensen die zo wanhopig zijn dat ze uit protest hun eigen scholen in brand steken.

Begrijp me niet verkeerd, er zitten veel opportunistische criminelen en radicale linksen tussen de relschoppers. Maar de belangrijkste drijfveer achter de massa’s op straat is oprechte ontbering en armoede, die grotendeels het gevolg zijn van het klimaatbeleid dat de Franse staat bewust voert en dat de welvaart ondermijnt.

Het EU-lidmaatschap draagt ​​mogelijk ook bij aan de traagheid van de Franse regering. De EU is herhaaldelijk bekritiseerd vanwege het vermeende democratische tekort en de moeite die het land heeft om prioriteit te geven aan zaken die gewone burgers aangaan.

De torenhoge staatsschuld van Frankrijk en het onvermogen om het sociale zekerheidsstelsel te hervormen, helpen waarschijnlijk ook niet mee.

Ondanks deze in sommige gevallen typisch Franse problemen, vraag ik me niet af wanneer de Franse rellen zullen eindigen. Mijn vraag is: wanneer zal de rest van Europa zich verzetten en zich bij de Franse demonstranten aansluiten?

In Duitsland zijn de kosten van levensonderhoud in sommige opzichten hoger dan in Frankrijk, maar het omvangrijke Franse kernprogramma heeft de Fransen gedeeltelijk beschermd tegen de ergste mislukkingen van het Europese energiebeleid.


Tot nu toe lijden de Duitsers, Nederlanders, Italianen, Spanjaarden, Portugezen en alle andere Europeanen die net als de Fransen te kampen hebben met banenverlies en een economische achteruitgang, grotendeels in stilte. Maar zal dit de stilte voor de storm blijken te zijn?

***