Vandaag publiceren we exclusieve fragmenten uit Chris Morrisons explosieve nieuwe boek dat zowel de ‘gevestigde’ klimaatwetenschappelijke gemeenschap als de extreemlinkse voorstanders van de verwerpelijke Net Zero-waanzin op zijn grondvesten zal doen schudden:

ONGELOOFLIJK: Hoe wetenschappers, activistische politici en journalisten een klimaatcrisis verzonnen, waardeloze computermodelbevindingen misbruikten en een valse consensus claimden om de collectivistische Net Zero-fantasie te promoten.

Voorwoord van Toby Young, hoofdredacteur van Daily Sceptic

Als er één rode draad door Chris’ werk loopt, is het wel dat de klimaatagenda een nauwelijks verhulde machtsgreep is van de elite, die vastbesloten is de controle te grijpen over de weerbarstige massa die zich hardnekkig verzet tegen haar sentimentele gehechtheid aan vrijheid. Wil je zelf kiezen welke auto je koopt en hoe hard je ermee rijdt? Echt niet, jij achterlijke benzinefanaat. Je koopt een te dure, waardeloze elektrische auto en rijdt niet harder dan 30 km/u. Houd je van biefstuk met friet? Sorry, sukkel, vanaf nu is een plantaardig dieet iets voor jou. Wil je je gasboiler niet opgeven? Pech gehad. Je wordt gedwongen een warmtepomp te installeren die 25.000 pond kost en je huis niet echt verwarmt. …

Het werk van Chris is harder nodig dan ooit – en dit boek is een fantastische introductie daartoe. Het lezen ervan zal je boos maken – en je zou boos moeten zijn, heel boos. Maar je zult je ook uitstekend vermaken.

Invoering

7 april 2026 was de dag waarop de grote klimaatcrisisverzinsel, die de politieke Net Zero-fantasie ondersteunde, eindelijk op de harde klippen van de realiteit liep. Op die dag gaf een groep wetenschappers die werkten aan een nieuw beoordelingsrapport voor het door de Verenigde Naties gesteunde Intergouvernementele Panel voor Klimaatverandering (IPCC) toe dat een reeks aannames in computermodellen, algemeen bekend als RCP8.5, “onwaarschijnlijk” waren. Deze officiële erkenning veroorzaakte een schokgolf in de elitekringen van klimaatwetenschappers en collectivistische politici, en wierp een schaduw over alle behulpzame boodschappers in de mainstream media. De RCP8.5-aannames zijn sinds 2011 een belangrijke input geweest voor computermodellen die de klimaatcrisis, die gebaseerd is op weinig bewijs, promoten. Bijna elk verhaal over een klimaatapocalyps, of het nu gaat om minder lekker bier in de toekomst (ja, de BBC schreef dat), verdwijnend poolijs (een buiging voor Sir David Attenborough, Koning Charles en wijlen Paus Franciscus) of toenemende lucht turbulentie, draagt ​​de vingerafdrukken van RCP8.5.

De schokkende onthulling van 7 april betekende dat ze officieel allemaal waardeloos waren.

Dit boek laat zien dat vrijwel alles wat je de afgelopen 15 jaar in de reguliere wetenschap, politiek en media hebt gelezen of gehoord over een toekomstige vuurbal-aarde, weinig meer is dan pseudowetenschappelijke onzin, bedoeld om bevolkingen ertoe te bewegen alle afschuwelijke collectivistische beperkingen te accepteren die worden opgelegd door een waanzinnige, kwaadaardige haast om koolwaterstoffen uit moderne en ontwikkelende industriële economieën te halen. …

RCP8.5 begon als een worstcasescenario met hoge emissies, maar omdat het zo goed werkte om sensationele verhalen over klimaatrampen te ontkrachten, werd het al snel een gang van zaken. Als er wetenschappelijke subsidies moeten worden geregeld, groene subsidies moeten worden geïnd en politici hun deugdzaamheid moeten tonen, wie maalt er dan om dat kinderen huilend naar bed gaan met verhalen over temperaturen die met 5°C of meer stijgen ten opzichte van de basislijn van 1850-1900? Het opdrogen van de Golfstroom in 2025 (ja, alweer zo’n klassiek BBC-verhaal vol onzin, gebaseerd op wat wetenschappers beweren), miljoenen huizen die onder water komen te staan ​​door een stijgende zeespiegel, de zesde massa-extinctie die eraan komt – allemaal gerechtvaardigde onzin om het geld voor Net Zero binnen te blijven halen.

Het feit dat een leven zonder koolwaterstoffen voor meervoudig gebruik onvoorstelbaar slecht zou zijn, zelfs fataal voor miljarden mensen, werd genegeerd. Wie nam de moeite om op te merken dat zonder kunstmest op basis van koolwaterstoffen de helft van de wereldbevolking langzaam zou omkomen van de honger, wat zou leiden tot endemische oorlogen terwijl overlevenden zouden vechten om schaarse hulpbronnen? In 2024 stopte een nieuwgekozen, radicaal-linkse Labour-regering, vol met Net Zero-fanaten, met het boren naar olie en gas in de nog steeds rijke Noordzee. Beton werd in reeds geboorde gaten op het land gestort om de potentieel enorme voorraden waardevol aardgas te ontsluiten die zich onder de grond bevinden in verarmde en gedesindustrialiseerde gebieden van Engeland. Begin 2025 waren 200 leden van het Britse parlement bereid te stemmen voor een wetsvoorstel van een individueel parlementslid dat het gebruik van koolwaterstoffen in het Verenigd Koninkrijk binnen tien jaar zou terugbrengen tot slechts 10%, nauwelijks genoeg om de hulpdiensten in stand te houden.

Zo dom en onwetend zijn deze wetgevende idioten waarschijnlijk, dat ze ervan uitgingen dat als hun afschuwelijke wetsvoorstel wet zou worden, ze nog steeds hun sojalatte zouden kunnen halen op weg naar de supermarkt om biologische hummus te kopen.

Hoofdstuk 1: Koolwaterstoffen

In ontwikkelingslanden beloven koolwaterstoffen een einde aan de wijdverspreide honger, gezondere bevolkingen en een langer en welvarender leven. Er is geen beter woord dan ‘kwaadaardig’ om te beschrijven hoe al deze beschavingsvoordelen worden tenietgedaan.

Bijna alle voorgestelde alternatieven voor energie zijn ronduit lachwekkend. Onwaarschijnlijk zelfs. Een moderne economie kan niet draaien op wind en zonnestralen, omdat de stroomvoorziening intermitterend is. Er is geen haalbare oplossing voor het aan-uitprobleem, iets wat de fanatieke voorstanders van Net Zero nooit zullen toegeven. Batterijback-up zal bij grootschalige toepassing slechts enkele minuten meegaan, waterstof is duur om te produceren en bovendien gevaarlijk, terwijl getijdenenergie vaak exorbitant duur is. Kernenergie is nuttig als basislast, maar faalt volledig wanneer de elektriciteitsvraag plotseling piekt.

Momenteel kunnen alleen gas en olie een modern elektriciteitsnet draaiende houden als veiligheid, beveiliging en prijs de hoogste prioriteit krijgen. Zoals we de afgelopen 20 jaar in veel landen over de hele wereld hebben gezien, waaronder het Verenigd Koninkrijk en Duitsland, zijn wind- en zonne-energie weinig meer dan dure extra’s die hebben geleid tot torenhoge elektriciteitskosten en daaropvolgende banenvernietigende de-industrialisatie. Activisten benadrukken vaak dat wind- en zonne-energie ‘gratis’ zijn, een concept dat zo dom en economisch onzinnig is dat wanhoop over de menselijke intelligentie de enige reactie is. Koolwaterstoffen bieden een enorme kinetische energie die, benut in de afgelopen 300 jaar, menselijke samenlevingen heeft getransformeerd op manieren die onze voorouders zich bijna niet hadden kunnen voorstellen.

Aan het begin van de 18e eeuw verlieten de meeste mensen nauwelijks het dorp waar ze geboren waren. Nu kunnen ze relatief goedkoop naar vrijwel elk deel van de wereld reizen dat ze maar willen. Gaan ze, ondanks de emotionele bezwaren van de heren Windsor, Packham, Attenborough en Monbiot, dat echt opgeven, samen met fatsoenlijke verwarming, voedsel, sanitaire voorzieningen en medicijnen, wanneer de harde waarheid over Net Zero eindelijk aan het licht komt?

We kunnen niet zonder koolwaterstoffen, of het nu gaat om de energie die ze leveren of de talloze toepassingen van petrochemische producten. Ze zullen nog heel lang bestaan; velen zouden zelfs beweren dat ze een schitterende toekomst tegemoet gaan.

Hoofdstuk 2: Klimaatwetenschap

Om het maar even rechtstreeks te zeggen: de mensheid heeft veel te danken aan de weldadigheid van de natuur in de vorm van overvloedige koolwaterstoffen, zoals het vorige hoofdstuk al aantoonde. Maar wacht, sommigen zijn van mening dat het gebruik ervan de aarde in een eeuwige ecologische ondergang zal storten, mogelijk al overmorgen. Als dat waar is, kan niemand het daar oneens mee zijn en moeten we hongersnood, zware handarbeid, composttoiletten in de openlucht, een afnemende bevolking en algehele ellende accepteren door de koolwaterstoffen in de grond te laten zitten.

De zonden van de Industriële Revolutie zullen worden uitgewist en Gaia zal worden gered.

Het enige wat we nodig hebben is overtuigend bewijs dat mensen de klimaatthermostaat regelen door biefstuk op de barbecue te gooien (natuurlijk op houtskool) en naar Fuengirola te vliegen. Maar helaas krijgen we alleen een web van leugens, misinformatie, selectieve argumentatie en politieke spelletjes, allemaal verpakt in de absurde bewering dat 97% van de wetenschappers gelooft dat de meest recente opwarming door de mens wordt veroorzaakt.

Net als de Romeinse pausen van weleer, wordt de wetenschap ex cathedra als vaststaand beschouwd. Sommige activisten, zoals windenergieoplichter Dale Vince en klimaatkomiek Jim Dale (meer hierover in ‘Climate Clots and Comedians‘), beweren dat het strafbaar zou moeten zijn om over de kwestie te debatteren. Zoals we zullen zien, onthult deze hele misleiding rond de ‘vaststaande’ wetenschap, omarmd door de mainstream media, politici en activistische wetenschappers, slechts de diepe en deprimerende dieptepunten waartoe de wetenschappelijke integriteit is gezonken. …

De alom bekende klimaatscepticus en geoloog dr. Ian Plimer merkt graag op dat er geen enkel wetenschappelijk artikel bestaat dat de huidige opvattingen over antropogene opwarming van de aarde onomstotelijk bewijst. Als dat wel zo was, zou je er niets meer van horen, voegt hij eraan toe. Het is een waarheid die tegelijkertijd ook gemakkelijk te verkondigen is. De atmosfeer van de aarde en de interacties ervan met het land en de oceanen zijn chaotisch en niet-lineair. Op sommige punten is het proces nog grotendeels onbegrepen en daardoor onmeetbaar voor alle belangrijke klimaatdoeleinden.

Hoe meer we kijken, hoe meer we leren over de complexe manieren waarop ongelijke hoeveelheden warmte van de tropen naar de polen worden getransporteerd door allerlei soorten stromingen. Dit is de voornaamste oorzaak van het weer. Met de kennis die we hebben, is het onmogelijk om individuele weersverschijnselen of klimaatverandering op de lange termijn toe te schrijven aan de mens, gezien de enorme variaties die door natuurlijke krachten worden veroorzaakt. Het is gewoon zo, en iedereen die je iets anders vertelt, zou een nieuwe carrière moeten overwegen als huurder van een kraampje in de tent van Mystic Meg op de plaatselijke kermis.

Activisten gebruiken dus computermodellen om hun zogenaamde bewijsmateriaal te leveren, maar zoals hun teleurstellende resultaten over 40 jaar aantonen, bieden deze modellen ons weinig concrete houvast. Zoals het groeiende schandaal rond het onwaarschijnlijke RCP8.5-scenario laat zien, zijn ze vaak erger dan nutteloos. Modellen vertellen ons niets, maar observaties verschaffen essentiële informatie over wat er werkelijk is gebeurd.

In dat verband merkt dr. Plimer op dat het aantal geologen dat gelooft in door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde op de vingers van een houtzager te tellen is. Geologen kunnen in hun studies het verleden zien, met name hoe de aarde is veranderd in de 600 miljoen jaar terug tot het moment waarop het leven zoals wij dat nu kennen, begon te ontstaan.

Als we kijken naar de gegevens over CO₂ en temperaturen die teruggaan tot het Cambrium, zien we weinig verband over de afgelopen 600 miljoen jaar. Soms stijgen en dalen ze samen; vaak niet. Er is geen enkel bewijs in de gegevens dat wijst op een sterk, onbreekbaar verband – iets wat de huidige opvattingen over door de mens veroorzaakte klimaatverandering toch wel vereisen.

Bovendien is het interessant om op te merken dat het CO₂-gehalte in de atmosfeer in het verleden veel hoger was, met een gemiddelde van waarschijnlijk zo’n 2700 ppm over een periode van 600 miljoen jaar. Dat is bijna zeven keer hoger dan het huidige, ontdaan van CO₂-concentratie van 420 ppm. In plaats van nutteloze miljarden euro’s uit te geven aan CO₂ – afvang, is het misschien beter om te hopen dat het gehalte nog even blijft stijgen. Planten hebben zich ontwikkeld om efficiënt te groeien bij veel hogere CO₂ – concentraties, en de afgelopen 40 jaar heeft een kleine toename van voedsel in de atmosfeer geleid tot een sensationele, maar grotendeels ongemelde , vergroening van de aarde met 15%.

***


Chris Morrison is de milieuredacteur van de Daily Sceptic . Volg hem op X. Zijn nieuwe boek is verkrijgbaar op Amazon .