Door Eric Worrall.

Hij vergat woorden als ‘super’ en ‘apocalyptisch’ toe te voegen.

Hieronder volgt een transcriptie van een toespraak van Simon Stiell, uitvoerend secretaris van de VN-klimaatcommissie, gehouden voor de commissie Milieu, Klimaat en Voedselveiligheid van het Europees Parlement in Brussel, België, op donderdag 10 september 2026.

Dank u voor deze gelegenheid.

Klimaat wordt soms gezien als een partijpolitieke kwestie: als een strijdperk in culturele oorlogen. Dat is overduidelijk onjuist. En we hebben net gezien waarom: de zomer in Europa was extreem heet. Dit is de prijs die we betalen voor onze wereldwijde afhankelijkheid van fossiele brandstoffen.

Het laat zien dat de klimaatcrisis nu een continentbrede noodsituatie op het gebied van economische veiligheid is, en dat het versterken van Europa’s aloude leiderschap op het gebied van klimaatbeleid volledig in het belang van het continent is.

De extreme hitte van deze zomer, veroorzaakt door klimaatverandering, heeft tienduizenden mensen het leven gekost en de infrastructuur, bedrijven en economieën van Europa zwaar getroffen.

We hebben massale evacuaties gezien. Elektriciteitscentrales zijn gesloten. Handelsroutes zijn geblokkeerd. Oogsten zijn mislukt. De opbrengsten zijn gedaald. En de voedselprijzen zijn gestegen – en zullen naar verwachting nog verder stijgen.

Elders hebben verschrikkelijke overstromingen de Himalaya geteisterd. In Noord-Afrika heeft de verwoestende hitte geleid tot doden, stroomuitval, watertekorten en een vertraagde economie.

Op veel plaatsen leiden de gevolgen van klimaatverandering tot gedwongen migratie – zowel binnen het land als over landsgrenzen heen – met vreselijke menselijke gevolgen.

En de kosten van de klimaatcrisis lopen de pan uit. Rampen jagen de verzekeringspremies omhoog, waardoor sommige mensen helemaal niet meer verzekerbaar zijn.

Uit een onderzoek blijkt dat de extreme weersomstandigheden van deze zomer Europa 180 miljard euro zullen kosten – aan verloren arbeidsproductiviteit en verstoringen in de voedsel-, energie- en transportsector. Dat komt overeen met een daling van een volledig procentpunt van het Europese bbp – precies het percentage waarmee de EU-economie naar verwachting zal groeien.

Geen wonder dat sommige EU-lidstaten pleiten voor een speciaal fonds voor klimaatadaptatie.

De extreme hittegolf in de EU komt bovenop de aanhoudende crisis rond de kosten van fossiele brandstoffen – en beide drijven de prijzen voor huishoudens, bedrijven en overheden op, een dodelijke dubbele klap. De afhankelijkheid van de volatiele import van fossiele brandstoffen is al lange tijd een economische achilleshiel voor Europa.

Ook dit jaar worden huishoudens en bedrijven geconfronteerd met hogere energierekeningen. Nu dreigt er opnieuw een Europese brandstofcrisis deze winter , als gevolg van de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen.

Steeds vaker wordt een lakse houding ten aanzien van klimaatmaatregelen gelijkgesteld aan een lakse houding ten aanzien van inflatie en de kosten van levensonderhoud, soevereiniteit en veiligheid, en economische groei en werkgelegenheid.

De crisis rond de kosten van fossiele brandstoffen drijft ook de kosten van overheidsleningen op, waardoor er minder financiële ruimte overblijft voor het leveren van essentiële diensten die de bevolking nodig heeft en verwacht.

Het is begrijpelijk dat Europa zich wil beschermen tegen de volatiele kosten van fossiele brandstoffen waar het geen controle over heeft. Het is begrijpelijk dat Europa streeft naar betaalbaarheid, economische stabiliteit, energiezekerheid en beleidsautonomie. Schone energie is de meest zekere weg om dit te bereiken, op een goedkope en veilige manier.

Dankzij toenemende investeringen is ongeveer de helft van de energie in Europa afkomstig van hernieuwbare bronnen. Alleen al in de eerste zes maanden van het conflict in het Midden-Oosten bespaarde zonne-energie Europa meer dan 30 miljard euro aan vermeden gasimport.

En u hebt nog zoveel meer te winnen door de overgang naar schone energie te versnellen – op dit continent en wereldwijd.

De opkomst van schone technologie stimuleert nu al de groei, de werkgelegenheid en de levensstandaard in Europa: uw bedrijven lopen voorop in een aantal belangrijke schone industrieën. De kansen zullen alleen maar toenemen.

En sommige landen die nationale transitieplannen ontwikkelen, zullen daar bijzonder grote voordelen van ondervinden.

Wereldwijd werd er vorig jaar meer dan 2 biljoen dollar geïnvesteerd in schone energie – het dubbele van de investeringen in fossiele brandstoffen.

Zoals alle landen op COP30 zeiden: de overgang naar schone energie is nu onomkeerbaar. Dat betekent een goudmijn aan banen en commerciële kansen.

Door vastberaden achter uw klimaatbeleid te staan, verder te gaan en schone, veerkrachtige groei te ondersteunen, kunt u Europa beter positioneren voor bloei. Zo verzekert u een hogere levensstandaard – nu en op de lange termijn.

Collega’s,

Het is duidelijk: klimaatverandering raakt de kern van de zorgen van kiezers, ongeacht hun politieke voorkeur: gezondheid van het gezin, veiligheid in de gemeenschap en economische stabiliteit. Betaalbaar voedsel en voldoende drinkwater. Banen, bedrijfskosten en huishoudelijke rekeningen.

Het is volledig in het belang van Europa om klimaatactie krachtig te ondersteunen – en te stimuleren: om de weerbaarheid tegen de gevolgen van klimaatverandering te vergroten – de wereldwijde toeleveringsketens te beschermen, waarvan alle economieën afhankelijk zijn. En om de wereldwijde uitstoot drastisch te verminderen.

Als de mensheid de vervuiling door fossiele brandstoffen die onze planeet opwarmt niet terugdringt, zullen de extreme hitte, bosbranden en droogtes van deze zomer mild lijken in vergelijking met de permanente klimaatnachtmerrie die daarop zal volgen.

We hebben vooruitgang geboekt, maar nog steeds niet genoeg.

Zonder klimaatsamenwerking onder leiding van de VN zou de mensheid afstevenen op een onleefbare opwarming van de aarde van ruim 4 graden Celsius. Met die coöperatie leiden de huidige beleidsmaatregelen ons naar een temperatuurstijging van 2,6 graden.

Dat is nog ver verwijderd van de limiet van 1,5 graad die de wetenschap vereist om de ergste gevolgen van klimaatverandering te voorkomen, en waarover landen keer op keer overeenstemming hebben bereikt.

Een recent rapport van het VN-milieuprogramma bevestigt dat deze grens nu overschreden zal worden. Maar het rapport is eveneens duidelijk: dit kan en moet tijdelijk zijn.

Gezamenlijke wereldwijde actie kan de temperatuurstijging terugbrengen tot 1,5 graden.

Europa is al jaren een voorloper op het gebied van klimaatbeleid. En een voorvechter van multilateralisme.

U speelde een cruciale rol bij de opbouw van het internationale klimaatsysteem en het Akkoord van Parijs – tijdens de 21e VN-klimaatconferentie.

Het voortdurende leiderschap van Europa is essentieel – ook ter ondersteuning van kwetsbare landen. En het is volledig in het belang van de Europese bevolking en economieën.

Alle landen hebben er baat bij om een ​​mondiale transitie met twee snelheden te vermijden.

We hebben jullie nodig in samenwerking. Het smeden van internationale allianties die de toeleveringsketens voor schone energie en nieuwe industrieën veiligstellen. En het blijven nakomen van jullie huidige toezeggingen op het gebied van klimaatfinanciering – het verbeteren van de kwaliteit en de toegang, voortbouwend op bestaande werkzaamheden – wat het vertrouwen versterkt.

Geen enkele COP kan de klimaatcrisis in één klap oplossen, maar elke COP brengt de wereldwijde inspanningen wel een stap verder – voortbouwend op de vorige en vooruitkijkend naar de volgende: van een wereldwijd akkoord in Dubai om volledig af te stappen van fossiele brandstoffen, tot een nieuw doel voor klimaatfinanciering in Bakoe, en stappen voorwaarts op het gebied van een rechtvaardige transitie in Belém, waarmee het tijdperk van implementatie werd ingeluid.

Ik vraag de EU om zich vol overgave in te zetten om COP31 in Turkije te helpen verdere vooruitgang te boeken.

Het is nu niet nodig om reeds genomen beslissingen opnieuw te bekijken.

Het gaat erom dat wordt voldaan aan de reeds gemaakte afspraken: landen voeren hun plannen en doelstellingen uit en streven ernaar om, waar de binnenlandse omstandigheden dat toelaten, nog beter te presteren.

Tegen de tijd dat de tweede mondiale klimaatevaluatie in 2028 plaatsvindt, moeten we veel dichter bij het nakomen van de mondiale toezeggingen van de eerste evaluatie zijn. Dit legt de basis voor grotere ambities.

De onderhandelingen van dit jaar kunnen de implementatie ondersteunen op het gebied van mitigatie, aanpassing en financiering – inclusief kwaliteit en toegang tot financiering.

Bijvoorbeeld door het ontwikkelen van een mechanisme voor een rechtvaardige transitie – om landen te ondersteunen bij het realiseren van eerlijke transities die kansen creëren voor iedereen.

Ik verzoek de EU om naar Turkije te komen met de intentie om oplossingen te vinden.

Dat betekent dat je tijd moet besteden aan het nadenken over wat je graag als resultaat zou willen zien. En wat anderen van COP31 verwachten.

Het betekent compromissen sluiten. En een duidelijk plan ontwikkelen voor het gebruik van de ruimtes die we samen hebben gecreëerd.

Dat omvat de mondiale klimaatactieagenda. Die is essentieel om doelstellingen om te zetten in resultaten, concrete economische actie te versnellen en landen te ondersteunen bij de uitvoering van hun nationale aanpassingsplannen en NDC’s.

Het Turkse voorzitterschap van COP31 heeft, in nauwe samenwerking met Australië, belangrijke doelstellingen voor de actieagenda vastgesteld, waaronder het doel om tegen 2035 35% van de uiteindelijke wereldwijde energiebehoefte te dekken met elektriciteit.

De EU boekt hier al vooruitgang. En er zijn ambitieuze elektrificatiedoelstellingen. Ongeveer een kwart van de nieuwe auto’s die in Europa worden verkocht, is nu elektrisch. En de uitrol van batterijen versnelt nu.

Het is in uw belang om door te zetten. En om vooruitgang te boeken op andere gebieden waar de impact en urgentie het grootst zijn: methaan – een supervervuilende stof die cruciaal is voor het verminderen van de opwarming op korte termijn en het verlagen van de kosten. Voedselverspilling en voedselzekerheid, nu klimaatgerelateerde droogtes de oogsten en voedselprijzen treffen. En het versterken van de weerbaarheid van steden tegen extreme klimaatomstandigheden.

Deze onderwerpen raken de kern van de dagelijkse zorgen van mensen over het hele continent.

Collega’s,

We leven in een gepolariseerde tijd: maar inflatie is een gemeenschappelijke vijand, veiligheid is een gemeenschappelijke zaak. Gezondheid, werk, gemeenschap en welvaart zijn belangrijk voor ons allemaal. En elk van deze aspecten vereist actie tegen klimaatverandering.

Dank u wel.

Bron hier.

***

Naar mijn mening is de bewering dat de klimaatbeweging geen partijpolitieke kwestie is absurd, omdat de klimaatbeweging in feite herverpakt communisme is. Toen de Sovjet-Unie viel, bracht de laatste dictator van de Sovjet-Unie, Michail Gorbatsjov, zijn radeloze westerse Sovjet-communistische groeperingen weer hoop door ” Groen Kruis Internationaal ” op te richten tijdens de Earth Summit in Rio in 1992.

Een tijdlang heeft de groene camouflage misschien een paar conservatieven voor de gek gehouden, maar Climategate heeft de vermomming ontmaskerd door de intense politisering van de wetenschappers die het crisisverhaal propageerden, en de trucs die werden gebruikt om critici en concurrerende standpunten het zwijgen op te leggen, aan het licht te brengen.


Simon Stiell noemde de sluiting van energiecentrales. Zoals we onlangs op WUWT bespraken, waren de sluitingen van energiecentrales in de meeste gevallen niet te wijten aan de hitte, maar aan een watertekort in Europa. En de oorzaak van die waterramp was de chronische onderinvestering in waterinfrastructuur op de lange termijn, iets wat zelfs de EU erkent als een probleem.

Ja, de droogte zette druk op het systeem, maar ik zou stellen dat het gebrek aan investeringen in veerkracht het werkelijke probleem was.


De bewering dat klimaatverandering de oorzaak was van de ramp in Nepal is veel te voorbarig en waarschijnlijk onjuist. Nepal staat bekend om zijn instabiele geologie en bergverschuivingen. Dergelijke gebeurtenissen vinden al miljoenen jaren regelmatig plaats, zelfs voordat de mens de CO2-niveaus verhoogde door industriële productie.


Stiell merkt op dat Europa te maken krijgt met een gastekort in de winter , maar in hoeverre is dat te wijten aan het klimaatbeleid? Europa beschikt over triljoenen kubieke meters winbaar schaliegas, maar heeft geweigerd dit gas te winnen door middel van fracking vanwege klimaatregelgeving. Mensen zullen doodvriezen omdat de Europese leiders de industrie hebben stilgelegd die juist had kunnen zorgen voor bescherming tegen verstoringen in de gasvoorziening vanuit het Midden-Oosten en Rusland, in naam van de strijd tegen klimaatverandering.

Ik constateer dat Europa er ondanks triljoenen dollars aan investeringen nog steeds niet in is geslaagd om van fossiele brandstoffen af ​​te komen. Wie kan de absurditeit negeren dat Duitsland 4-5% van de wereldwijde productie van zonnepanelen afneemt, terwijl Duitsland zich tussen 47º en 55º noorderbreedte bevindt? Zelfs het zonnige Australië kan fossiele brandstoffen niet volledig uitbannen; het weer is er simpelweg te onbetrouwbaar om de basis te vormen voor een veilige energievoorziening – zeker niet voor landen zo noordelijk als Duitsland.

Stiell doet de gebruikelijke VN-voorspelling van een vurige apocalyps als we niet naar hem luisteren – de meedogenloze hitte, branden en droogtes van deze zomer zullen mild lijken vergeleken met de permanente klimaatnachtmerrie die zal volgen . Maar de VN geeft al sinds eind jaren tachtig waarschuwingen af ​​voor een apocalyps, en geen enkele daarvan is ooit uitgekomen.

Stiell beweert dat Europa kwetsbare landen moet helpen, maar waarom? Gezien het lijden van Europeanen, zou Europa dan niet eerst zijn eigen bevolking moeten helpen?

Om de absurditeit compleet te maken, beweert Stiell dat Europa de klimaatmaatregelen moet verdubbelen om de inflatie te verlagen en een vurige apocalyps te voorkomen, wat overduidelijk onjuist is. Als hoge prijzen voor fossiele brandstoffen inflatie veroorzaken, is de eerste prioriteit toch wel om de prijs van fossiele brandstoffen te verlagen, bijvoorbeeld door de VS te helpen de crisis in de Perzische Golf op te lossen, of door frackingbedrijven toe te staan ​​de binnenlandse brandstofvoorraden in Europa veilig te stellen. Om in de directe behoeften te voorzien, zouden discretionaire uitgaven zoals buitenlandse hulp kunnen worden opgeschort om meer gas te kopen van wie het ook maar kan verkopen.

Waarom is iets dat zo voor de hand ligt zo moeilijk te begrijpen voor VN-functionarissen zoals Stiell? Waarom lijken mensen zoals Stiell het zo moeilijk te vinden om het oplossen van het huidige probleem – de brandstofprijsinflatie – los te zien van het oplossen van de energieproblemen van morgen, ongeacht de vorm die die energieoplossingen in de toekomst zullen aannemen?

Ik heb me altijd afgevraagd hoe grote mogendheden uit de geschiedenis, zoals het Romeinse Rijk, in zo’n korte tijd zo volledig ten onder konden gaan. Maar we zien het antwoord op dit mysterie zich nu, in Europa, voor onze ogen ontvouwen.

Grote mogendheden falen door grove incompetentie van het leiderschap. Leiders van falende mogendheden negeren echte crises en verkwisten kostbare middelen aan onbelangrijke futiliteiten of plannen voor een toekomst die nooit werkelijkheid wordt. Ze verliezen de focus op wat er echt toe doet.


De problemen van Europa zouden met een pennenstreek opgelost kunnen worden. Maar de Europese leiders zijn zo losgezogen van de realiteit, zo afgeleid en geobsedeerd door fantasierijke toekomstproblemen zoals de nep-klimaatcrisis, dat ze er niet toe kunnen komen om simpele, voor de hand liggende stappen te zetten die de problemen waarmee hun bevolking nu kampt, zouden verlichten.

***