Door Science Notes

De volgende in onze reeks *Canary in a Climate World* (deel 3) is de gerespecteerde atmosfeerfysicus en wetenschappelijk leider dr. Will Happer. Will was jarenlang hoogleraar natuurkunde aan Princeton en bekleedde functies als onderzoeksdirecteur bij het Amerikaanse ministerie van Energie en later als wetenschappelijk adviseur van het Witte Huis. Net als Richard Lindzen heeft hij het recht verworven om vrijuit te spreken, en dat doet hij dan ook.

Hij heeft het over “klimaatwetenschap” (tussen aanhalingstekens), die zich over universiteiten verspreidde als reactie op de enorme geldstromen vanuit overheden en stichtingen. “Traditionele, degelijke vakgebieden zoals atmosfeerfysica, atmosfeerchemie, meteorologie of paleontologie speelden hier snel op in door zichzelf een nieuwe naam te geven, zoals een variant op ‘Centrum voor het Redden van de Planeet'”, stelt hij.

“Ze werden rijkelijk beloond met onderzoekssubsidies, nieuwe laboratoria, leerstoelen, lidmaatschappen van wetenschappelijke genootschappen, prijzen en andere blijken van waardering.”


Velen die door deze truc – een staaltje bureaucratische slimheid op de korte termijn dat leidde tot het opofferen van integriteit op de lange termijn – heen keken, hielden hun twijfels voor zich; zij die zich wel uitspraken, betaalden daarvoor een hoge prijs. Maar Happer is ervan overtuigd dat de waarheid uiteindelijk zal zegevieren en dat de wetenschap zichzelf zal corrigeren. Laten we dat hopen.

Happer richt zich op het idee dat CO2 fungeert als een regelknop voor het klimaat van de aarde. Dit is geen ‘stroman’-argument: alarmisten beweren dit daadwerkelijk en gebruiken modellen waarin deze aanname is verwerkt. Het is echter een toetsbare theorie, en bij toetsing blijkt ze keer op keer niet te kloppen.

Happer richt zich op het idee dat CO2 fungeert als een regelknop voor het klimaat op aarde. Dit is geen stroman-argument: alarmisten beweren dit daadwerkelijk en gebruiken modellen waarin deze aanname is verwerkt. Het is echter een toetsbare theorie die, bij toetsing, keer op keer faalt.

Happer beroept zich hier op het cruciale criterium van Karl Popper: de wetenschappelijke status van een theorie wordt minder bepaald door de verifieerbaarheid ervan dan door de falsifieerbaarheid. Om nuttig te zijn, moet een theorie voorspellingen doen die verrassend en belangrijk zijn en – wat essentieel is – vergeleken kunnen worden met gegevens om te zien of ze standhouden. Een theorie verliest haar wetenschappelijke karakter zodra de voorspellingen niet getoetst kunnen worden. Maar ze verliest dat karakter natuurlijk ook als de voorspellingen bij toetsing telkens onjuist blijken te zijn; op basis daarvan stelt Happer dat klimaatalarmisme een onwetenschappelijke mislukking is.

Hij ontkent niet dat CO2 een broeikasgas is. Sterker nog, in zijn hoofdstuk legt hij uit hoe dit proces werkt – iets waartoe veel dogmatische alarmisten niet in staat zijn, vooral degenen die maar blijven praten over een deken die rond de atmosfeer aan de rand van de ruimte ligt. Maar, zoals velen al hebben opgemerkt, impliceert dat feit slechts een geringe opwarming, vooral bij de huidige temperaturen (het maakt nogal uit of de aarde zich dicht bij de dodelijke kou van de ruimte bevindt). Alarmisme daarentegen is gebaseerd op het idee dat CO2-uitstoot bij elke temperatuur – en zeker bij de huidige – kan leiden tot een catastrofale opwarming van de atmosfeer; een bewering die geen enkele basis in de werkelijkheid heeft. Integendeel: de bewering is niet alleen onverifieerbaar, maar zelfs aantoonbaar onjuist.

Happer gelooft dat “de klimaatonzin uiteindelijk zal eindigen en op de mesthoop van de geschiedenis zal belanden, waar hij thuishoort.” Maar in de tussentijd, zo betreurt hij, richt het veel schade aan; daarom “zouden we er allemaal alles aan moeten doen om deze waanzin zo snel mogelijk te stoppen.” En hoewel hij de normale pensioenleeftijd al lang is gepasseerd, blijft Happer – gelukkig – gehoor geven aan zijn eigen oproep tot actie.

***

Bron Nexus hier.

***