Door Paul Driessen (VS).

De Zweedse activiste Greta Thunberg kreeg de bijnaam ‘Doom Pixie‘ vanwege haar geringe lengte en haar scherpe beschuldigingen van de ondergang van de mensheid en de planeet, die volgens haar te wijten waren aan klimaatverandering veroorzaakt door fossiele brandstoffen.

Haar beroemdste tirade was gericht tegen wereldleiders die volgens haar te weinig deden om dit te stoppen.

“Hoe durven jullie?”, snauwde ze woedend naar VN-secretaris-generaal António Guterres, presidenten en premiers, hoogwaardigheidsbekleders en functionarissen in de Algemene Vergaderingszaal van de VN.

  

“Jullie hebben mijn dromen, mijn jeugd gestolen met jullie lege woorden… Mensen lijden. Mensen sterven. Hele ecosystemen storten in. We staan ​​aan het begin van een massa-extinctie. Hoe durven jullie?!”

Nee, mevrouw Thunberg en de politici, bureaucraten en activisten die uw tirades omzetten in beleid.

Hoe durft u valse angstzaaierij te verspreiden op basis van computermodellen die niet eens het klimaat uit het verleden kunnen reconstrueren, laat staan ​​het toekomstige klimaat en weer voorspellen? Hoe durft u elke temperatuur- en weersgebeurtenis, overstroming, droogte en bosbrand te gebruiken als bewering dat de natuur, de mensheid en de planeet op het punt staan ​​te verdwijnen?

Hoe durft u te beweren dat kooldioxide, afkomstig van brandstoffen, industrie en landbouw, die planten bemest, de planeet groener maakt en het leven in stand houdt, op de een of andere manier onze menselijke gezondheid en ons welzijn in gevaar brengt?

Hoe durft u te eisen dat we de energiesystemen die ons leven, onze gezondheid en onze levensstandaard mogelijk maken, stilleggen? Dat we moderne gemakken, ambities en geliefden moeten missen, omdat u ons dwingt energiesystemen die werken te elimineren – en te vervangen door dure, weersafhankelijke alternatieven die leiden tot stroomuitval, armoede, ziekte, ontbering, werkloosheid en een kortere levensduur?

Hoe durft u de armste mensen op aarde te vertellen dat ze hun door God gegeven recht op moderne technologieën, gezondheid en een goede levensstandaard moeten opgeven – en hun landschap en natuur moeten opofferen voor windturbines, zonnepanelen en andere rommel op het gebied van hernieuwbare energie op uw altaar van klimaatfanatisme?

Hoe durft u te eisen dat we het vrije markteconomie en het democratische kapitalisme, dat miljarden mensen gezondheid en welvaart heeft gebracht, opgeven – en vervangen door socialistisch-communistisch-totalitaire regimes die miljarden mensen tot armoede hebben gedreven en meer dan 100 miljoen mensen hebben uitgehongerd en vermoord?

Kort na de wreedheden van 7 oktober 2023 verlegde Doom Pixie haar aandacht naar het promoten van de dromen van Hamas, Hezbollah en Palestijnse terroristen om Israël en Israëliërs uit te roeien “van de rivier tot de zee”.

Misschien waren haar toehoorders haar klimaattirades beu, misschien omdat ze beseffen dat de “crisis” enorm overdreven is, dat de wereld nog tientallen jaren olie en gas nodig zal hebben en dat de winning, productie en installatie van wind-, zonne- en batterij-energie een ramp is voor het milieu. Of misschien levert het zwartmaken van Israël gewoon meer op.

Maar haar tirades over het klimaat gaan door – en haar volgelingen scheppen er nog steeds over op om dictaten op te leggen die de kosten verhogen en levens kosten, terwijl ze niets doen om het frequent en voortdurend fluctuerende klimaat van de aarde te stabiliseren.

Ik sta er telkens weer versteld van hoe vaak ik denk dat hun gevoelloze waanzin en verdorvenheid niet lager kunnen zinken… en ik heb het mis.

Het beleid van Californië heeft geleid tot de sluiting van olieboringen en -productie, raffinaderijen, kolen-, gas- en kerncentrales, en zelfs waterkrachtcentrales. Geen verrassing: de staat heeft nu de hoogste elektriciteits- en benzineprijzen van het vasteland van de VS. Vriendelijke bureaucraten zeggen nu dat ze een paar cent per gallon zullen besparen door een verbeterde “bandenefficiëntie” te verplichten, zodat banden met minder weerstand over de weg glijden. Amerikaanse all-seasonbanden met een levensduur van 65.000 mijl moeten nu worden vervangen door Europese banden met een levensduur van 27.000 mijl. Dat zal de bandenkosten gedurende de levensduur van een voertuig minstens verdubbelen. Erger nog, het zal leiden tot meer ongelukken, verwondingen en doden, omdat de nieuwe banden langere remwegen vereisen, vooral bij nat weer.

Californië, Connecticut en New York lopen ook voorop in de VS met hun regionale initiatieven voor broeikasgassen en beleid gericht op netto nuluitstoot. De “gematigde” gouverneur en wetgevers van Virginia werken koortsachtig om de achterstand in te halen, waardoor de elektriciteits- en operationele kosten voor huishoudens, scholen, ziekenhuizen, bedrijven, fabrieken en datacenters steeds hoger worden. Heeft u verwarming, airconditioning, koken, verlichting en computers nodig? Pech gehad.

Onder datzelfde klimaatgerichte beleid is het primaire energieverbruik per hoofd van de bevolking in Groot-Brittannië sinds 2005 sterk gedaald. De welvaart en levensstandaard zijn eveneens afgenomen. Tegelijkertijd behoren de elektriciteitsprijzen tot de hoogste ter wereld, dankzij wind- en zonne-energie die kolen-, aardgas- en kerncentrales vervangen. Banen en complete industrieën zijn verdwenen en inwoners zijn gedwongen hun airconditioning te verwijderen als ze die tijdens hittegolven daadwerkelijk gebruiken.

De situatie op het gebied van werkgelegenheid, energiekosten en industrie is in Duitsland net zo somber, waar zogenaamde “badkamerministers” huiseigenaren nu vertellen dat ze geen douche én bad in dezelfde badkamer mogen hebben.

Hoe absurd dit alles ook is, niets is te vergelijken met het totalitaire imperialisme van de VN, de Europese Unie, de Wereldbank, het World Economic Forum, Obama-Biden en andere ministeries die zich bezighouden met “klimaatcrisis”, “energietransitie” en “traditionele landbouw”. Decennialang hebben ze hun “morele” en “ethische” principes aan arme landen opgelegd om te voorkomen dat ze zich “overmatig” ontwikkelen. Tot voor kort kwamen ze ermee weg.

Obama’s wetenschapsadviseur John Holdren stond erop dat de Verenigde Staten en andere geïndustrialiseerde landen moesten “ontwikkelen” – en vervolgens ontwikkelingslanden moesten vertellen welke “ecologisch haalbare ontwikkeling” ze mochten bereiken.

Decennialang betekende dit dat er geen subsidies of leningen werden verstrekt voor kolen-, gas- of zelfs kerncentrales – omdat van arme landen werd verwacht dat ze “vuile fossiele brandstoffen zouden overslaan” en direct zouden overstappen op “schone, hernieuwbare, duurzame” wind- en zonne-energie.

Daarom heeft de gemiddelde inwoner van Sub-Sahara Afrika zelfs vandaag de dag slechts 20 minuten per dag, 141 minuten per week en 123 uur per jaar (van de 8760) elektriciteit – sporadisch, op volstrekt onvoorspelbare momenten, voor een paar minuten of uren per keer. Huizen, winkels en zelfs scholen en ziekenhuizen kampen met een ernstig energietekort, en toegang tot schoon water is een luxe.

Eco-imperialistische, neokoloniale beleidsmaatregelen hebben ook het landbouw- en gezondheidsbeleid bepaald. Boeren werd jarenlang verteld dat ze geen pesticiden, herbiciden of genetisch gemodificeerd zaad mochten gebruiken – vooral niet als ze hun producten op de Europese markt wilden verkopen. Ze zouden zelfs tractoren moeten laten staan ​​en genoegen moeten nemen met door ossen getrokken ploegen en ’traditionele’, ‘ecologische’ zelfvoorzienende landbouw.

Zelfs malariabestrijding moet zonder pesticiden gebeuren, met vaak namaak en inferieure medicijnen, en met ziekenhuizen die geen schoon water, voldoende elektriciteit en zelfs geen horren voor de ramen hebben.

Gelukkig heeft president Trump de regelgeving weer gezond en de Amerikaanse energiedominantie hersteld – en een einde gemaakt aan het gebruik van buitenlandse hulp als wapen om arme landen onder druk te zetten deze dodelijke maatregelen te accepteren.

Die barmhartige aanpak – en de weigering van China, India en andere opkomende grootmachten om mee te gaan in deze waanzin – heeft de nog arme ontwikkelingslanden verder aangemoedigd om eco-imperialisme en neokolonialisme af te wijzen. Ze vertellen de wereld nu dat ze snelle, ingrijpende veranderingen in levensstandaard, voeding en gezondheid willen, eisen en verwachten, door middel van moderne energie-, industriële, agrarische en gezondheidszorginfrastructuur. Als hun heilig recht.

De wereld verandert, tenminste in veel staten en landen. Het werd tijd. Maar er is nog veel werk aan de winkel – te beginnen met het kiezen van Amerikaanse, Europese, Aziatische en Afrikaanse leiders die deze realiteit begrijpen en verdedigen.


Over de auteur

Paul Driessen is senior beleidsadviseur voor het Committee For A Constructive Tomorrow (CFACT) en auteur van artikelen en boeken over energie, milieu en mensenrechten. Hij is gastschrijver voor de Cornwall Alliance for the Stewardship of Creation.

***

Bron hier.