Den Haag heeft vooral oog voor één ding: het Den Haag vooral oog voor één ding: het zomerreces..

8-8-2026 Bart Reijmerink

Nederland staat in brand, maar Den Haag viert liever vakantie

Terwijl op het platteland de omgekeerde Nederlandse vlaggen weer massaal aan lantaarnpalen hangen, boeren zich voorbereiden op nieuwe acties en gemeenten steeds harder onder druk worden gezet om asielzoekers op te vangen, heeft Den Haag vooral oog voor één ding: het zomerreces. Alsof de problemen van Nederland zes weken vakantie nemen. Alsof de onzekerheid van boeren kan wachten tot september. Alsof de migratiecrisis zich even laat pauzeren omdat de Tweede Kamer met vakantie is.

Dat is misschien nog wel het meest wrange aan deze zomer. Niet eens dat de problemen groot zijn, maar dat de politieke urgentie volledig lijkt te ontbreken. Boeren weten op dit moment niet of hun bedrijf over een paar maanden nog levensvatbaar is. Gemeenten raken steeds verder verwikkeld in conflicten over de Spreidingswet. Vrijwel dagelijks verschijnen berichten over geweldsincidenten, overlast of spanningen rond asielopvang. En toch wees een meerderheid van de Kamer voorstellen af om het reces te onderbreken. VVD, D66 en CDA vonden het blijkbaar niet noodzakelijk om terug te komen voor een debat over de vraag hoe Nederland uit deze bestuurlijke crisis moet worden gehaald.

Dat zegt veel over de bestuurscultuur die de afgelopen jaren is ontstaan. Iedere verkiezingscampagne beloven partijen dichter bij de burger te gaan staan. Er wordt gesproken over luisteren, over vertrouwen herstellen en over een overheid die weer dienstbaar moet zijn. Maar zodra burgers zich daadwerkelijk laten horen, blijkt dat luisteren vooral een slogan was. Boeren trekken opnieuw aan de bel, niet omdat zij graag actievoeren, maar omdat zij vrezen dat hun levenswerk verdwijnt. Toch lijkt Den Haag vooral bezig met het verdedigen van beleid dat in de praktijk steeds minder draagvlak kent.

Hetzelfde zie je terug bij de asielproblematiek. Gemeenten die aangeven geen geschikte locaties te hebben voor een asielzoekerscentrum, krijgen steeds meer druk vanuit het Rijk. Inmiddels staan meerdere gemeenten onder actief toezicht omdat zij volgens de Spreidingswet onvoldoende opvang realiseren. In plaats van de fundamentele vraag te stellen waarom zoveel gemeenten en inwoners zich verzetten tegen het huidige beleid, kiest de rijksoverheid voor een andere route: meer dwang, meer toezicht en uiteindelijk de mogelijkheid om zelf locaties aan te wijzen. Dat is geen oplossing van een probleem, maar een manier om kritiek administratief weg te organiseren.

Juist daarom groeit de frustratie. Niet alleen onder boeren of inwoners die zich zorgen maken over een nieuw azc in hun omgeving, maar ook onder mensen die het gevoel hebben dat de overheid steeds vaker tegenover hen staat in plaats van naast hen. De boodschap lijkt telkens dezelfde: het beleid staat vast, de uitvoering volgt vanzelf wel. Wie bezwaren heeft, mag die indienen, maar hoeft niet te rekenen op wezenlijke invloed.

En precies op het moment dat deze spanningen oplopen, verdwijnt de landelijke politiek naar de achtergrond. Natuurlijk mag een Kamerlid vakantie houden. Niemand zal dat ontkennen. Maar volksvertegenwoordiger ben je niet alleen wanneer de agenda het toelaat. Juist wanneer de maatschappelijke onrust groeit, wanneer complete sectoren zich zorgen maken over hun toekomst en wanneer het vertrouwen in de overheid verder afbrokkelt, verwacht je dat de politiek zichtbaar is. Niet voor een fotomoment of een werkbezoek, maar om verantwoordelijkheid te nemen.

'Boeren trekken opnieuw aan de bel, omdat zij vrezen dat hun levenswerk verdwijnt. Toch lijkt Den Haag vooral bezig met het verdedigen van beleid dat in de praktijk steeds minder draagvlak kent.'

Het contrast kan bijna niet groter zijn. Voor de meest uiteenlopende symbolische debatten weet de Kamer zich moeiteloos bijeen te roepen. Maar zodra het gaat over dossiers die rechtstreeks raken aan bestaanszekerheid, eigendomsrecht, migratie en het functioneren van de overheid, blijkt het zomerreces ineens onaantastbaar.

Misschien is dat wel het grootste probleem van deze tijd. Niet alleen de stikstofcrisis. Niet alleen de migratiecrisis. Maar een politieke elite die steeds minder gevoel lijkt te hebben voor de urgentie die veel Nederlanders dagelijks ervaren. Besturen is meer dan beleid maken vanuit Den Haag. Besturen betekent er zijn wanneer het moeilijk wordt. En juist dat lijkt deze zomer opnieuw pijnlijk afwezig.

NieuwRechts

Bart Reijmerink is hoofdredacteur van NieuwRechts.