Door Kees de Lange.

Inmiddels hebben vele wetenschappers overtuigend aangetoond dat het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) geen betrouwbare wetenschappelijke organisatie is. Het kan geen kwaad daar een kort overzicht van te geven.

Laten we beginnen met de missie van het IPCC. Doel is aan te tonen dat de menselijke invloed op het klimaat desastreus is. Dat is geen evenwichtige wetenschappelijke vraag, maar een ideologisch getinte benadering.

Als er inderdaad een existentiele klimaatcrisis zou bestaan, dan haal je de beste fysici van stal om dat probleem te tackelen. IPCC leden worden door de overheid naar voren geschoven, en in die kringen zul je geen sceptici aantreffen. Sterker nog, de slippendragers zijn doorgaans geen wetenschappers met een indrukwekkend track record, maar politieke meelopers.

IPCC rapporten worden nauwelijks gelezen, behalve de samenvattingen voor beleidsmakers. Die komen tot stand bij handopsteken, waarbij de handen worden opgestoken door de bovengenoemde overheidsvertegenwoordigers. Dat is een parodie op natuurwetenschap.

Het IPCC laat zich leiden door klimaatmodellen. Bovendien heeft het IPCC specifieke ideeen over welke factoren het klimaat bepalen. Daarbij worden allerlei factoren die waarschijnlijk een belangraijke rol spelen weggelaten. Niet mijn idee van onafhankelijke verantwoorde wetenschap.

Laten we eerst naaar de IPCC modellering kijken. Allereerst passages op de KNMI en IPCC websites:

Het KNMI stelt het volgende: “De variabiliteit van het systeem beperkt de voorspelbaarheid van de klimaattoestand. Interne variaties van het klimaatsysteem die verder gaan dan maandelijkse tijdschalen, afgezien van de bijdrage van de positieve trend in de oppervlaktetemperatuur over meerdere decennia die momenteel prominent aanwezig is (Oldenborgh et al. 2012) en oceanische variabiliteit (Hazeleger et al. 2013), zijn moeilijk te voorspellen en op tijdschalen van 30 tot 100 jaar zijn bruikbare voorspellingen in principe onmogelijk. Niet alleen vanwege de grote bijdrage van de natuurlijke variabiliteit, maar ook omdat de externe forcering gerelateerd aan menselijke activiteiten als onvoorspelbaar wordt beschouwd. Elke poging om klimaatvoorspellingen te doen op een relatief kleine ruimtelijke schaal, zoals Nederland of zelfs West-Europa, voor meerdere decennia vooruit, zal naar verwachting geen bruikbare resultaten opleveren.” Het KNMI concludeert daarom dat voorspellingen en verwachtingen niet mogelijk zijn en dat klimaatvoorspellingen niet tot bruikbare resultaten leiden. Het IPCC zegt hierover: “Scenario’s zijn beelden van de toekomst, of alternatieve toekomsten. Het zijn geen voorspellingen of prognoses. Elk scenario is eerder een alternatief beeld van hoe de toekomst zich zou kunnen ontvouwen. Een reeks scenario’s helpt bij het begrijpen van mogelijke toekomstige ontwikkelingen van complexe systemen. Sommige systemen, die goed begrepen worden en waarover volledige informatie beschikbaar is, kunnen met enige zekerheid gemodelleerd worden, zoals vaak het geval is in de natuurwetenschappen, en hun toekomstige toestanden kunnen voorspeld worden. Veel fysieke en sociale systemen worden echter slecht begrepen, en de informatie over de relevante variabelen is zo onvolledig dat ze alleen door intuïtie begrepen kunnen worden en het best gecommuniceerd kunnen worden door middel van beelden en verhalen. Voorspellingen zijn in dergelijke gevallen niet mogelijk.” Overigens zijn deze passages verdwenen van de betreffende websites!

Broeikasgassen

Broeikasgassen, met name CO2, zijn de kwade pier van het IPCC. In werkelijkheid is waterdamp verreweg het belangrijkste broeikasgas, maar dat is niet opportuun dus dat wordt verzwegen. Ook is er een logaritmische afhankelijkheid tussen de concentratie van een broeikasgas en de resulterende opwarming. In de praktijk is er sprake van een steeds geringere opwarming bij steeds hogere broeikasconcentraties.

Dit besef is al oud. Chandradekhar rond 1969 heeft de theorie ontwikkeld, Wim Witteman leverde een belangriike bijdrage, en baanbrekend werk is gedaan door Van Wijngaarden en Happer met fraaie wiskundige 2n stream technieken. ook het ICC onderkent de logaritmische afhankelijkheid, maar in de samenvatting voor beleidsmakers zul je het niet terugvinden. Niettemin is dt resultaat van cruciaal belang. Uiteindelijk neemt bij verdubbeling van het CO2 gehalte de forcing met een geringe 1% toe. Nauwelijks aanleiding voor een crisis.

De forcing ten gevolge van broeikasgassen kan met AMO-natuurkunde goed berekend worden. Wat veel slechter bekend is, is de climate sensitivity: hoeveel forcing geeft hoeveel opwarming en waar. Steeds meer wint het inzicht veld dat deze climate sensitivity (waaronder terugkoppeling door waterdamp)in het verleden, zwaar overschat werd. Hier is een uitgebreide literatuur over.

Ik verwijs naar onderstaande publicaties om bovenstaande punten (en meer) te onderstrepen.

 

https://clintel.nl/wp-content/uploads/2025/12/BdL-NL-v3.pdf

De warmtestromen in de atmosfeer door broeikasgassen zijn niet de belangrijkste warmtestromen op onze planeet. In de atmosfeer zijn de Hadley cellen minstens zo belangrijk. De zeestromen transporteren een veelvoud aan warmte vergeleken met de atmosfeer wegens de enorme warmtecapaciteit van water.

Door de focus van IPCC op CO2 worden voor het gemak andere factoren die het klimaat beïnvloeden vergeten: de rol van de zon,


In bovenstaande links ga ik nader in op allerhande factoren. De conclusie dat het IPCC een politiek en geen wetenschappelijk lichaam is, wordt op ieder punt bevestigd.

Het zou zinvol zijn om een overzicht te geven van ALLE redenen waarom het IPCC onbetrouwbaar is. Hierboven gaf ik een kleine bloemlezing, maar er is een mer a boire op dit punt. Mocht er belangstelling zijn om hiertoe een poging te doen, laat het mij dan weten.

***