Er staken vorige week zo’n vijftigduizend mensen de grens over bij Ceuta, de Spaanse stad aan de Marokkaanse kust.
4-8-2026 Stefan Noordhoek
De 5 dingen over 'Ceuta' die je moet weten
Er staken vorige week zo’n vijftigduizend mensen de grens over bij Ceuta, de Spaanse stad aan de Marokkaanse kust.
Of eigenlijk vooral eentje. En het handige is, die geldt gelijk voor bijna álle crises.
Er staken vorige week zo’n vijftigduizend mensen de grens over bij Ceuta, de Spaanse stad aan de Marokkaanse kust. Meer dan de helft van de inwoners erbij, in nog geen twee dagen, vrijwel allemaal jonge mannen van 20-30 jaar. Ruim veertig van hen verdronken bij een golfbreker. Het Spaanse leger staat in de straten. De bevolking ook.
En ja, dat is precies het soort instroom waar je niet op zit te wachten. Daar hoef je niet extreemrechts voor te zijn — dat vindt iedereen. En terecht.
Maar wat als het daar helemaal niet over gaat?
Wat als die vijftigduizend jonge mannen niet het onderwerp zijn, maar het gereedschap? En wat als jouw woede — die volstrekt terecht is — nou juist precies datgene is waar mensen op uit zijn?
Vijf dingen. En vooral het laatste.
1. Spanje zei nee
Op 28 februari vielen de VS en Israël Iran binnen. Zonder oorlogsverklaring, zonder goedkeuring van het Amerikaanse Congres — die er trouwens tot vandaag nog steeds niet is. Eén dag later liet Spanje weten dat de bases Rota en Morón niet gebruikt mochten worden voor die aanvallen. Vijftien Amerikaanse toestellen vertrokken daarom naar Ramstein, Duitsland. Trump in de media: “Spain has been terrible”, en liet prompt de handel met Spanje afknijpen.
Spanje was sowieso al kritisch: het introduceerde een wapenembargo tegen Israël, weigerde marineschepen in haar havens, riep de ambassadeur terug uit Israël en erkende Palestina. Van alle 27 EU-landen het enige land dat op élk van die punten nee durfde te zeggen.
Onthoud dat even.
2. Amerika stelt opeens dat Ceuta niet van Spanje is
Zes weken later, april 2026, neemt de begrotingscommissie van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden een toelichting aan bij wet H.R. 8595. Op pagina 88 staat dit:
“The Committee notes that the Spanish-administered cities of Ceuta and Melilla are located in Moroccan territory and remain the subject of Morocco’s longstanding claim. The Committee supports efforts by the Secretary of State to encourage diplomatic engagement between Morocco and Spain on the future status of Ceuta and Melilla.”
Lees dat nog eens. Located in Moroccan territory. Steden die Spaans zijn sinds 1497 en 1580 — dus langer dan Marokko als staat bestaat — liggen volgens een commissie in Washington ineens op Marokkaans grondgebied. En minister Rubio krijgt de opdracht mee daarover onderhandelingen te gaan voeren.
Voor het eerst in de geschiedenis betwist een Amerikaans instituut op papier de grenzen van een NAVO-bondgenoot. En in diezelfde alinea wordt er (goh) 40.000.000 dollar militaire steun aan Marokko toegezegd.
3. Inmenging en Israël en wapens
Michael Rubin van het American Enterprise Institute — geen randfiguur maar een van de meest ingewijde denktankstemmen in Washington — riep Marokkanen op tot een tweede Groene Mars: ongewapend, met bulldozers, de vlag planten in Ceuta. De Israëlische krant Ynetnews publiceerde in dezelfde weken een stuk onder de kop “how Israel can help Morocco reclaim its north“.
Opiniestukken zijn geen beleid, hoor ik je denken. Precies. Maar dit is hoe beleid wordt gecreëerd.
Israël levert inmiddels minstens 24% van de Marokkaanse wapenimport — dat was recent nog 11% — en een dochter van Israel Aerospace Industries opende bij Casablanca een fabriek voor kamikazedrones, de eerste buiten Israël zelf.
4. Marokko in Gaza en Israël als de kippen bij Ceuta
Op 16 juli tekende Marokko als eerste Arabische land mee voor een internationale troepenmacht voor Gaza. Het land dat decennialang zijn diplomatieke visie bouwde op steun aan Palestina, wordt plotseling ordebewaker ín Palestina.
Veertien dagen later stond de grens bij Ceuta open.
Op 30 juli, terwijl er nog mensen verdronken, schreef Danny Danon — de Israëlische ambassadeur bij de VN — op X dat Spanje beter eerst maar eens kon uitleggen waarom het nog altijd koloniale enclaves in Afrika onderhoudt, voordat het Israël weer de les gaat lezen.
Wie heeft zo’n frame zo onbeschaamd klaarliggen?
5. Niets is wat het lijkt: problem, reaction, solution
De inzet is namelijk niet Ceuta. Twee stadjes, dat is de winst voor Rabat — maar voor Washington en Tel Aviv is Ceuta het gereedschap, niet de buit. De echte buit is de zittende Spaanse regering zelf.
Want zo’n regering krijg je niet weg met sancties; van sancties krijg je alleen maar martelaren. Je krijgt haar alleen weg via haar eigen kiezers. En er is precies één knop waarvan iedereen wéét dat de Europese kiezer hem indrukt.
Probleem, reactie, oplossing.
Dat is hoe het werkt. Als je een bepaalde verandering wenst, zoals het verwijderen of beëindigen van een regering, dan creëer je een probleem. Sancties. Economische neergang. Maatschappelijke onvrede. En liefst nog een lont in het kruitvat erbij. “Kijk een kleurenrevolutie!”, “Wow, nadat hun geestelijk leider is vermoord door onze bombardementen, gaan ‘opeens’ de mensen de straat op en eisen de omverwerping van ‘het regime’”. De eindeloze reeks aan zogenaamde ‘kleurenrevoluties’. De protesten op de Maidan in Kiev in 2014. Het draaiboek is altijd hetzelfde.
Problem, reaction, solution.
Het probleem was er al, zowel bij de Marokkanen als bij de Europeanen, bij wie de decennialange culturele en economische zelfdestructie steeds voelbaarder en nijpender wordt. De reactie hoeft niemand te organiseren en de oplossing staat sinds april netjes op papier in Washington. Het mooiste voor de bedenkers is dat er geen mens voor omgekocht hoeft te worden: de armoede is echt, de woede is echt, de veertig doden zijn echt. Juist daarom werkt het. En met onze reflex “Klote vluchtelingen! Kut regering!” doen we het werk zelf.
En de regering die hierdoor in de volgende verkiezingen valt, zal worden vervangen door een regering die wél ja zegt tegen Rota en Morón. Die wel ja zegt tegen Israël en de VS. En die wel ja zegt tegen eeuwige oorlogen, eeuwige onrust en miljoenen doden.
Veertien kilometer water
Maar waarom uitgerekend die regering? Wat bewaakt ze eigenlijk?
Rota is namelijk geen landingsbaan. Het is de thuishaven van vijf Amerikaanse torpedobootjagers — binnenkort zes — pal aan de monding van de Middellandse Zee. Wie Rota heeft, zit aan de knoppen van de Straat van Gibraltar. Veertien kilometer breed op het smalste punt, en zo’n honderdduizend schepen per jaar die er doorheen moeten.
Kijk nu even naar de andere flessenhalzen op de wereldkaart. De straat Hormuz is een bottleneck van wereldbelang. De Rode Zee en Bab el-Mandeb zijn al twee jaar onbetrouwbaar en Suez draait op halve kracht. Van alle zeestraten die het Westen ooit onbetwist beheerste, is Gibraltar zo’n beetje de laatste die overblijft.
En laat die nu net voor de ene helft bewaakt worden door een regering die in maart nee zei. De andere helft ligt bij Marokko — dat ja zegt, Israëlische raketten koopt én zijn officieren naar Gaza stuurt.
Twee stadjes van tachtigduizend inwoners zijn dus niet het doel.
Ze zijn het breekijzer.
Complotten en speculatie?
Kijk dan even hoe ze het thuis doen, in de VS. In alle openbaarheid, en mét de facturen. Congreslid Thomas Massie deed twee opvallende dingen: hij stemde tegen de oorlog met Iran én hij dwong af dat de Epstein-dossiers openbaar werden. Op 19 mei 2026 verloor hij zijn voorverkiezing, nadat er 15,5 miljoen dollar tégen hem was uitgegeven — waarvan 4,1 miljoen direct uit de campagnekas van AIPAC, de pro-Israëlische lobbyorganisatie die — anders dan lobbyisten voor vrijwel elk ander land — níet geregistreerd staat onder de Foreign Agents Registration Act, en dus onbeperkt campagnegeld mag inzetten.
En AIPAC schreef er achteraf zelf trots over: “Our community was proud to support Gallrein and help ensure Massie’s defeat.”
Geen anonieme bron. Geen gefluister in een achterkamer. Gewoon een persbericht.
Sounds familiar?
Twee vliegtuigen, drie ingestorte wolkenkrabbers in New York. 19 baarden met een paar Cessna-vliegbrevetten en stanleymesjes die het best beveiligde luchtruim ter wereld urenlang in hun greep hadden. En die diepe angst en woede in de harten van 300 miljoen Amerikanen katapulteerden. Waardoor de Amerikanen (en de rest van de wereld) akkoord gingen met ongekend grotere bevoegdheden voor inlichtingendiensten, voor het afnemen van grondrechten en fundamentele vrijheden en voor het starten van een ‘just war’ tegen de honderden miljoenen burgers van de landen die kennelijk ‘verantwoordelijk’ waren voor deze aanslagen. Problem. Reaction. Solution.
Een schijnbaar uniek dodelijk killervirus dat jong en oud bedreigde. Een virus dat door onze eigen verderfelijkheid via pangolins en vleermuizen op een vieze Chinese wet-market de wereld over werd gevlogen. Waartegen niets opgewassen was. Geen behandeling. Geen gezondheid. En geen gezond verstand. Slechts absolute volgzaamheid, slechts totale onderwerping, debiele dansjes, het volgen van wat als ‘science’ werd gepresenteerd, je mond houden en geen vragen stellen — dát werkte wel. En natuurlijk: het onder dwang nemen van een experimenteel ‘vaccin’. Alleen zo deed je het voor een ander. En vooral (stiekem) voor jezelf: om je eigen vrijheid weer enigszins terug te kopen. De oversterfte was in het 2e en 3e jaar van ‘COVID’ hoger dan in het 1e jaar, de zorg werd niet ontlast, en we gaven vrijwillig meer macht weg en slikten meer toezicht en meer gehoorzaamheid dan sinds de 2e wereldoorlog. Alleen deze keer voor het grootste deel permanent. Problem. Reaction. Solution.
Altijd hetzelfde recept. En het werkt, omdat het menselijk leed echt is.
Denk trouwens niet dat dit een Spaans probleem is. Rota en Morón zijn niet de enige bases, en Nederland — dat wél “begrip toonde” en dat als een van de weinige Europese vazallen (hallo Rutte) zelfs nog Amerikaanse kernwapens opgesteld heeft staan — heeft nooit één nee tegenover de VS gezet.
De vraag is dus niet of jij vijftigduizend jonge Marokkanen in Europa wilt. Dat wil je niet, dat wil ik niet. En ons land snakt naar het moment waarop we eindelijk weer eens normaal over de voors (als ze er zijn) en de tegens (die zijn er vele) van zulke ingrijpende culturele transities kunnen praten. En dat we op grond van normale, verstandige argumenten een eigen, democratisch geformuleerde koers zouden kunnen varen. Maar dat is niet de vraag.
De vraag is wie er beter van wordt dat het er nu wel om lijkt te gaan.
Bronnen: House Appropriations Committee (H.R. 8595, april 2026) · SIPRI · Costs of War Project, Brown University · Nick Corbishley (Naked Capitalism) · The Intercept · Louisville Public Media · Wesley Clark (Democracy Now, 2007)
1 reacties :
Spanje is een waardeloze linkse kliek , trap er maar lekker tegenaan.
Weg met pedro sanches.
Duitsland is een waardeloze kliek , Frankrijk waardeloze kliek , Engeland een puinhoop, Brussel eu een kolere zooi
Laat Rusland, China en Amerika maar goed tegen de eu loosers aan trappen.
Wie weet komt er nog eens een eu regime change en dan eerst de buitengrenzen dicht.
Een reactie posten