Timmermans is al weer terug: Minister van Staat

 De zondagse beschouwing van Jan van Friesland.

13-7-2026

Timmermans is al weer terug: Minister van Staat

Frans Timmermans (PRO) is al behangen met eredoctoraten, penningen en zeer hoge internationale onderscheidingen. Ook heeft hij naar eigen zeggen allerlei leerstoelen in Bologna, Florence en Oxford. Van sommige wordt inmiddels het bestaan betwist. Oh ja: er lopen ook nog rechtszaken tegen hem. Het zij voorlopig zo. Want sinds deze week viel hem ook de titel ‘Minister van Staat’ ten deel. Net als onze koning en de paus geldt deze benoeming tot zijn dood.

Het is op dit podium voor klimaatrealisme niet de plek zijn gezondheid in het geding te brengen, maar wie hem op recente foto’s ziet: jongens hij lacht ons toe als een getrainde wielrenner, petje op en – gode zij dank – de baard is er af. Zet je maar schrap: deze Timmermans kan nog heel lang mee.

Timmermans: maak politieke problemen juist groter, koester ze.

Je kunt de benoeming afdoen als een bestaande politieke malligheid, meer om iemand heel erg te willen eren dan dat het gaat om een functie (en onkostenvergoeding) met wezenlijk politiek gewicht.

Toch is de functie niet zonder betekenis. Ministers van Staat kunnen door de Koning worden geraadpleegd. En we zagen ooit Max van der Stoel in die hoedanigheid het staatse huwelijk redden van Willem Alexander en Máxima.

Over Frans Timmermans: in de Nederlandse politiek is zijn naam niet gekoppeld aan een historisch moment, noch een structurele hervorming of een crisis die hij heeft opgelost. Eerder moet hij herinnerd worden als iemand die een crises heeft veroorzaakt met zijn megalomane klimaatbeleid. Hij was de personificatie van een door hem zelf aangestoken en bijna niet te blussen bosbrand die de kiezer op het nippertje heeft weten te voorkomen. En hij zou nog de banden van de brandweerwagen lek hebben gestoken om de brand groter te maken.

Met name een minderheidskabinet zou met dit soort van bestuurlijk gekuip voorzichtiger moeten zijn.

Een paar woorden van zijn toenmalige PvdA-partijgenoot Plasterk over Timmermans zijn genoeg. Toen Plasterk in 2007 minister werd, zei Timmermans:

‘Jij bent een echte problem solver. Dat bedoelde hij (Timmermans, red.) kritisch. Ik had de houding van een bèta: we hebben een probleem, we maken het zo klein mogelijk en lossen het op. Maar in de politiek, als je op meta-niveau kijkt, kun je ook zeggen: wees blij, koester dat probleem.. Maak het groter. Dan kun je er nog jaren plezier van hebben.

Het waren de opvattingen van onze Minister van Staat.

De benoeming van de politiek beladen Timmermans, nog maar net met pek en veren uit Den Haag verjaagd, toont gebrek aan respect voor de democratie: voor de kiezer desgewenst die er sowieso er geen invloed op heeft. Hetzelfde geldt voor de Tweede Kamer.

In een democratische rechtstaat zou de Tweede Kamer nog kunnen worden gehoord bij dit soort benoemde volksvertegenwoordigers, desnoods vertrouwelijk. Hier te lande niet. En met name een minderheidskabinet zou met dit soort van bestuurlijk gekuip voorzichtiger moeten zijn. Jetten (D66) en trawanten (CDA&VVD) willen dat niet. Dat is de Green Deal.

***