Media op zwart voor… Hamas? Geplaatst door Maaike van Charante | 24 juni 2026 |

 De propagandaoorlog tegen Israël gaat maar door..

Media op zwart voor… Hamas? Geplaatst door Maaike van Charante | 24 juni 2026 |

De propagandaoorlog tegen Israël gaat maar door. Het ene artikel na het andere, en tel daar de rammelende rapporten van ngo’s en VN-commissies maar bij op. Elke nieuwe beschuldiging draagt bij aan ‘waar rook is, is vuur’. Maar brengen media ooit het nieuws dat nieuwe feiten vroegere aannames twijfelachtig maken? Dit stuk gaat over zo’n beschuldiging: Israël zou journalisten als doelwit kiezen.

Weet u nog? September 2025? De NVJ (Nederlandse Vereniging van Journalisten) deed een dramatische oproep, en veel Nederlandse media gaven daar gehoor aan. De ‘kwaliteitskranten van Nederland’ gingen op zwart voor Gaza.

De centrale boodschap van de NVJ was: “At the rate journalists are being killed in Gaza by the Israeli army, there will soon be no one left to keep you informed.” De toelichting was: “Er zijn nu bijna 200 journalisten omgekomen, lokale journalisten in Gaza zijn volstrekt onveilig en zijn doelwit van het Israëlische leger en internationale journalisten wordt na bijna twee jaar nog altijd de toegang tot Gaza geweigerd.”

Destijds was al duidelijk dat er nogal wat aan te merken viel op deze statements, en sindsdien zijn er nieuwe feiten aan het licht gekomen die aandacht verdienen. Maar laten we ook even kijken naar de statements zelf.

Wie informeert ons?

In de eerste plaats was het nogal naïef om te veronderstellen dat wij goed geïnformeerd worden door degenen die vanuit Gaza verslag doen. De Canadese journalist Matti Friedman werkte van 2006 tot 2011 voor AP in Israël, en vertelde naderhand over de intimidatie door Hamas. Zelfs de internationale media kunnen niet vrij verslag doen over Gaza.

En waar internationale media al voorzichtig moeten zijn, geldt dat zeker voor burgerjournalisten in Gaza. Wie de moed heeft om kritisch verslag te doen, kan het vaak niet navertellen. Degenen die overblijven, zijn – vrijwillig of niet – Hamaspropagandisten of zelfs actieve leden van Hamas, al dan niet aangesloten bij gevechtseenheden. Ook de journalisten waarvoor onze media op zwart gingen.

Maar Nederlandse media geloven dit niet. Zoals de NOS in augustus 2025 al stelde: “Het is een terugkerend fenomeen: wanneer Palestijnse journalisten in Gaza worden gedood door het Israëlische leger, komt de beschuldiging dat ze voor Hamas vechten.” In de kop stond al: “Israël zet journalisten in Gaza neer als Hamasstrijder, maar levert geen bewijs.”

Overigens gaf de NOS hier de verklaringen van Israël niet erg nauwkeurig weer. Israël heeft nooit beweerd dat álle gedode journalisten voor Hamas vochten. En in de gevallen dat Israël wel die beschuldiging uitte, kwam het land gewoonlijk met bewijzen, wat zelfs blijkt uit dit artikel met de (dus) niet kloppende kop erboven.

Israëlisch onderzoek

Dan nog valt er iets voor te zeggen om argwanend te zijn bij beschuldigingen. Stel je voor dat Israël inderdaad onschuldige journalisten vermoordt en dit toe wil dekken met leugens. Dit vraagt om een kritische blik naar de aangedragen bewijzen, net zoals dat andersom zou moeten gebeuren als Israël beschuldigd wordt. Maar wat gebeurt er als Israël bewijzen levert?

In december 2025 deed het Meir Amit Intelligence and Terrorism Information Center onderzoek naar 266 journalisten op de dodenlijsten. Het centrum concludeerde dat zestig procent banden had met terreurgroepen of zelfs deelnam aan gevechten. Van de overige veertig procent vond het Meir Amit Centrum geen bezwarend materiaal, dus dit zouden volgens de onderzoekers onschuldige journalisten kunnen zijn.

Het bewijsmateriaal in het Amit-rapport bestaat uit berichten van terreurorganisaties, vermeldingen in documenten van die organisaties, foto’s en video’s van militaire activiteiten, en berichten van de gedode journalisten zelf op sociale media. Dit is concreet en controleerbaar bewijsmateriaal dat na alle verwijten over ‘geen bewijs’ wel een inhoudelijke weging waard zou zijn geweest.

Het rapport kreeg in Nederland nauwelijks aandacht, zeker niet van grote media zoals de NOS. En dat terwijl deze media in navolging van de NVJ en van mensenrechtenorganisaties beweren dat Israël journalisten als doelwit kiest. Wel beschuldigingen publiceren, niet het tegenbewijs. Maar onwelkome feiten hebben de vervelende neiging om toch weer op te duiken, soms uit onverwachte richtingen.

Terroristen eren

De laatste weken komen in memoriams online: eerbewijzen van Hamas en andere terreurgroepen aan hun gesneuvelde commandanten, waarvan velen als journalist op de lijsten blijken te staan. Onderstaande tweet is van 1 juni, maar de stroom van berichten is niet gestopt. Israëlische onderzoekers houden nauwlettend de pagina’s van de terreurgroepen in de gaten, en dagelijks komen er nieuwe berichten binnen.

De meeste tot nu toe herdachte terroristen zijn commandanten, dus blijkbaar werken de terreurgroepen de hiërarchie af. Maar als er nu al vele tientallen commandanten zijn gemeld die zich voordeden als journalist, hoeveel terroristen in de lagere rangen zullen we dan terugvinden op de lijsten met gedode journalisten?

Nu de terreurgroepen steeds meer namen bekend maken, schonen sommige organisaties stilletjes hun lijsten op. Het Committee to Protect Journalists (CPJ) heeft zijn lijst met 276 namen inmiddels teruggebracht tot 259. Andere organisaties houden weer andere aantallen aan, en velen van hen weigeren om de lijsten aan te passen.

Een organisatie – Stop Murdering Journalists – zei zelfs tegen de Times of Israel dat het niet uitmaakte wat voor motieven een journalist had. Als een Hamascommandant claimde journalist te zijn, mocht hij niet gedood worden.

Israël heeft altijd ontkend zomaar journalisten te vermoorden. Natuurlijk sterven er onschuldige mensen, dat is helaas een gegeven in oorlogen, maar onschuldige journalisten zijn geen doelwit. Nu bevestigen de terreurgroepen zelf de verdenkingen van Israël tegen veel van de gedode journalisten. Maar de Israël-kritische media zwijgen als het graf over deze langzaam aanzwellende vloed van bewijzen.

Journalisten toelaten in Gaza

In plaats daarvan bijten sommigen zich vast in een ander verwijt dat in het statement van de NVJ stond: “…internationale journalisten wordt na bijna twee jaar nog altijd de toegang tot Gaza geweigerd.” Dit verwijt gaat vaak gepaard met de beschuldiging dat Israël wil voorkomen dat journalisten verslag doen van Israëlische oorlogsmisdaden in de Gazastrook.

Deze beschuldiging is absurd, om twee redenen. De eerste reden licht Joel Pollak al toe in onderstaande tweet. Er kunnen wel degelijk journalisten naar Gaza, mits zij bescherming van het Israëlische leger aanvaarden. Want een journalist die kritisch over Hamas wil berichten, is niet veilig in de Gazastrook, en loopt het risico mishandeld, gegijzeld of vermoord te worden.

De tweede reden is dat er dagelijks een stroom van berichten uit Gaza komt over vermeende oorlogsmisdaden van Israël. Onze kranten staan er vol mee. Dit ‘nieuws’ komt van bronnen die onder controle van Hamas staan. Bronnen die geen verslag zullen doen van de misdaden van Hamas, zoals het stelen van hulpgoederen en het mishandelen of liquideren van tegenstanders.

Kortom: Hamas kan naar hartenlust censureren, maar Israël kan het niet goed doen. Als Israël journalisten onder bescherming toelaat, is het censuur. Als Israël journalisten zonder bescherming het gebied in zou laten gaan en hen zou iets overkomen, dan zou Israël de schuld krijgen. Overigens komt er ook informatie uit Gaza die Hamas niet wil, maar vreemd genoeg negeren veel media juist die informatie.

Empathie met de onderdrukkers

Het komt erop neer dat al deze media en organisaties het heldhaftig opnemen voor journalisten die de goedkeuring van Hamas hebben, terwijl ze negeren wat deze ‘verslaggeving’ betekent voor de mensen in Gaza. Zoals Ahmed Fouad Alkhatib – een gevluchte Palestijnse dissident – zegt: deze ‘journalisten’ komen niet op voor de bevolking in Gaza, zij helpen de onderdrukker.

Normaal plaats ik alleen een link naar zo’n tweet, maar in dit geval heb ik een screenshot van de hele tweet gemaakt. Lees wat deze dissident schreef, en besef wat westerse media de mensen in Gaza aandoen door te kiezen voor propagandisten die dagelijks het bloed van gewone Gazanen offeren op het altaar van de ‘resistance’.

En is dit niet altijd de tragiek van de Palestijnen? Weinigen zijn werkelijk in hen geïnteresseerd. Er waren geen massale demonstraties toen in Syrië tienduizenden Palestijnen omkwamen. Er waren geen ‘apartheid’-beschuldigingen tegen buurlanden die hen geen burgerrechten gaven en zwaar discrimineerden. Palestijns leed krijgt pas aandacht wanneer Israël er de schuld van kan krijgen.

Opstand in Gaza

De zogenaamde empathie van onze media met Gaza en met deze journalisten is misselijkmakend. Het is geen empathie, het is in het beste geval het promoten van een modieus narratief, en in het ergste geval verhulde Israëlhaat. En als dat ergens uit blijkt, dan is dat wel uit het onmiddellijke verdampen van de belangstelling zodra Gazanen in opstand komen tegen hun onderdrukkers. Dat bleek ook in maart 2025.

Er kwamen beelden uit Gaza van grootschalige demonstraties tegen Hamas. De demonstraties waren niet beperkt tot één wijk of stad; werkelijk overal in de Gazastrook gingen mensen de straat op. Ze schreeuwden leuzen tegen Hamas, en tegen Al Jazeera dat net zo goed een spreekbuis van Hamas is. Ik verzamelde de beelden en zocht naar berichtgeving hierover.

Alleen de Telegraaf deed verslag. Verder was het muisstil. Pas na dagen van protesten kwamen er eindelijk wat berichtjes, maar wat was het allemaal omzichtig. Gazanen die protesteerden tegen Hamas? Tegen Al Jazeera, de favoriete zender van onze ‘kwaliteitsmedia’? Dat paste niet in het narratief. De NOS suggereerde zelfs nog even dat Israël er wel achter zou zitten…

En nu roepen Palestijnen weer op tot opstand in Gaza, opstand tegen de onderdrukkers. Zullen de ‘dappere’ burgerjournalisten in Gaza – helden van het jeugdjournaal – er verslag van doen? Reken er maar niet op. Zal Hamas dit gewelddadig onderdrukken? Wees daar maar zeker van.

In oktober 2025 wist de hele wereld nog dat Hamas moest ontwapenen. Dat was een kernpunt van de wapenstilstand. Nu lijkt het alweer vergeten. Onze media lopen weer braaf achter de Hamaspropaganda aan en gaan tekeer tegen Israël als het terroristen aanpakt.

Het maakt niet uit met hoeveel bewijzen Israël komt.

Als het om de waarheid gaat, staan deze media altijd op zwart.

 Maaike van Charante 

U kunt Maaike van Charante steunen via repelsteeltje.backme.org

Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen en podcasts? Volg Maaike op Twitter.