Ze deden maar wat. Er werd paniekvoetbal gespeeld door een stel kippen zonder kop. Dat wil zeggen, in de politieke arena. Want achter de schermen vond wel degelijk een machtsgreep plaats.
Wybren van Haga & Vala den Boomen 5-6-2026
Khadija Arib leest de doofpotcommissie op subtiele wijze de les
Het coronabeleid was regelmatig zo disproportioneel en veroorzaakte vaak duidelijk zoveel meer schade dan het voorkwam, dat menigeen zich niet kon voorstellen dat het simpelweg berustte op nattevingerwerk van incompetente bestuurders. En zo zitten we nu opgescheept met diepgeworteld wantrouwen richting de overheid en het groeiende vermoeden dat de mensen die het beste met ons voor zouden moeten hebben stiekem hebben geprobeerd om een totalitaire controlestaat te stichten, of ons met experimentele gifprikken uit te dunnen. De coronacrisis heeft voor veel mensen de grond onder hun voeten weggeslagen, omdat de Staat zelf het fundament waarop heel veel mensen leven, namelijk: de overheid zorgt voor ons, heeft afgebroken. En hoewel dat vervelend en kwalijk is, bracht het verhoor van Khadija Arib een vreemd soort geruststelling: er was geen plan. Althans, niet op het Binnenhof. Er was geen duistere, dubbele agenda. Ze deden maar wat. Er werd paniekvoetbal gespeeld door een stel kippen zonder kop. Dat wil zeggen, in de politieke arena. Want achter de schermen vond wel degelijk een machtsgreep plaats. Maar dat was niet zozeer een coronacoup, als wel een hostile take-over die zich al jaren stilletjes en heel gewiekst voltrekt.
Khadija Arib illustreerde in haar verhoor zonder het echt te benoemen dat wij helemaal niet geregeerd worden door gekozen politici. Het zijn niet de mensen in Vak K en op de blauwe stoeltjes in de plenaire zaal die de dienst uitmaken. Het politieke schouwspel dat wij zien is inderdaad slechts dat: een theaterstuk met slim gecaste karakters die ons voorzien van onze dagelijkse dosis drama en die de aandacht afleiden van wat er in de coulissen echt gebeurt. Arib ontkrachtte tegenover de coronacommissie de ene complottheorie, namelijk dat Mark, Hugo, Wopke, Ferd en al hun virusvrienden ons opzettelijk in hun wurggreep hielden, maar bevestigde een andere: dat er aan de touwtjes van ons land wordt getrokken vanuit de ivoren torens van de Algemene Bestuurs Dienst.
Deze schimmige club van perverse topambtenaren is door de jaren heen een schaduwmacht geworden, met veel meer invloed dan wij denken. En, zoals de uitdrukking luidt: never waste a good crisis. Dat is tenslotte een uitgelezen mogelijk om nog meer macht naar je toe te trekken. Of om de potentiële macht van anderen te breken. Zoals Khadija Arib aan den lijve moest ondervinden, toen zij in de Tijdelijke Commissie Corona (TCC) plotseling te kennen gaf wel degelijk de waarheid over het coronabeleid te zullen gaan achterhalen, terwijl niemand, maar dan ook niemand had verwacht dat zij over een ruggengraat van staal zou beschikken en beloofde, tegen de sociale druk in, de onderste steen boven te krijgen. Een principiële standvastigheid waarvoor zij vervolgens geslachtofferd werd.
De mensen waarop wij stemmen en waarvan wij denken dat we ze daarmee de macht geven om te beslissen over ons leven, zijn in werkelijkheid slechts passanten die op de voorgrond voorbij wandelen en die, als ze geluk hebben, zonder al te grote kleerscheuren de politieke arena weer via de achterdeur kunnen verlaten. Maar wie, zoals Arib, te standvastig is, zich niet laat manipuleren en zich ook de mond niet laat snoeren, wordt in die arena voor de leeuwen gegooid.
Tenslotte zijn die door hun misplaatste machtshonger zo afgericht dat ze elk zwart schaap uit de kudde ogenblikkelijk zullen verscheuren. Khadija Arib werd daarom met huid en haar verslonden door kuddedier bij uitstek, Vera Bergkamp, die na het opknappen van dit vuile klusje vervolgens zelf ook als een geslagen hond naar buiten werd gegooid. Maar zo verging het velen voor hen en zullen er ook na hen weer komen. Net zolang tot er in ons parlement alleen nog maar lakeien van de macht zitten, in plaats van echte volksvertegenwoordigers. De coronacrisis was slechts de zoveelste gelegenheid die de dief van onze autonomie en soevereiniteit maakte.
Khadija Arib nam met haar coronaverhoor op magistrale wijze wraak voor wat haar is aangedaan en legde daarmee niet alleen in krap drie uur de waarheid achter de coronacrisis, maar vooral de waarheid van ons openbaar bestuur bloot. Haar slotakkoord, gebracht met een glimlach om haar mond en de overduidelijke boodschap die moest worden overgebracht in haar ogen, kan ons helpen de coronacrisis een plek te geven en de hoofdrolspelers misschien langzaam te vergeven voor wat zij met hun onkunde en manipuleerbaarheid hebben aangericht. Wellicht na een échte parlementaire enquête, waarna de daders de kans krijgen om verantwoording af te leggen, boete te doen, en na hun straf weer in genade kunnen worden opgenomen in de samenleving.
Tegelijkertijd heeft Arib, nu zij de sluier van de echte macht heel even voor ons heeft opgelicht, ons een duidelijke opdracht en een verantwoordelijkheid meegegeven, nu die van haar is afgenomen. Als we de zeggenschap over ons land en over ons leven niet willen verliezen, zullen we moeten ontwaken uit de slaap waarin we geraffineerd zijn gesust. Anders worden we op een dag daadwerkelijk wakker in een totalitaire staat. En dan hebben we niemand anders om boos op te zijn, dan onszelf, omdat wij het zelf hebben laten gebeuren. Arib heeft ons een glimp laten zien van hoe een echte volksvertegenwoordiger zich zou moeten gedragen. Laten we hopen dat dit het begin is van haar terugkeer naar het Binnenhof. In het belang van Nederland.
0 reacties :
Een reactie posten