Liefde voor hun kinderen. Liefde voor hun land. Liefde voor wat wij, samen, hier in Nederland hebben opgebouwd. En voor wat we moeten koesteren en cultiveren. Dát is feminisme.
Wybren van Haga en Vala van den Boomen 1-5-2026
Protesterende vrouwen zijn geen uiting van haat, maar juist van liefde
De Dolle Mina’s van weleer zouden zich omdraaien in hun graf als ze het stuk van hun nazaat, klinisch neuropsycholoog Anne Buunk, in de ooit zo vrijgevochten Volkskrant hadden gelezen. Want in plaats van de Loosdrechtse vrouwen te roemen voor hun verzet tegen de bedreiging van de verworvenheid om zonder gevaar te kunnen gaan en staan waar zij willen, betichtte zij hen van ‘haat’. Hun protest tegen het AZC dat, zonder inspraak en tegen de democratische wil van de inwoners, in hun leefomgeving wordt neergezet, is geen strijd voor de vrouwenrechten, maar zorgt slechts voor verdeeldheid, betoogt Buunk. Want het ‘ware feminisme’ streeft naar ‘vrijheid en veiligheid voor iedereen’. Wat in theorie inderdaad klopt, maar laat het nou juist de praktijk van het hedendaagse feminisme zijn, die precies die kern van deze maatschappelijke beweging volstrekt is kwijtgeraakt. Want de utopische inclusiviteitswereld waarin geprivilegieerde fair weather feministen zoals Anne Buunk leven is niet de wereld waarin de meeste vrouwen en meisjes zich tegenwoordig moeten bewegen. Helemaal niet als je ’s avonds na de hockeytraining langs een AZC vol getraumatiseerde jonge mannen, uit culturen waar ze überhaupt nog nooit van vrouwenrechten gehoord hebben, naar huis moet fietsen.
Een ‘ware feminist’ anno nu in Nederland realiseert zich dat zij al het werk dat onze moeders en oma’s hebben verzet opnieuw zal moeten doen. Simpelweg omdat onze overheid dat met het asielbeleid tenietgedaan heeft. Naast dat er inmiddels al jaren stromen mensen ons land binnenkomen die er op het gebied van emancipatie volstrekt andere opvattingen en normen op na houden dan wij, is hun aantal en invloed ondertussen zo groot geworden dat dat gedachtegoed wortel aan het schieten is in onze eigen cultuur. Het is niet voor niets dat steeds meer Nederlandse jonge mannen van mening zijn dat onderdrukking van en zelfs geweld tegen vrouwen in een relatie geoorloofd is.
De ‘manosphere’ rukt op omdat onze normen en waarden verdrukt worden door culturen waarin mannen nog altijd de dienst uitmaken en vrouwen aan hen ondergeschikt zijn. En omdat ‘feministen’ zoals Anne Buunk daaraan voorbijgaan en deze gevaarlijke uitwas uit pure naïeve en morele verhevenheid in de schoenen schuiven van alle mannen. Die zich verbijsterd voor een tribunaal van woeste wijven gedaagd zien, en bovendien door de feminisering van onze maatschappij sowieso al bijkans met hun ziel en daarnaast figuurlijk gecastreerd en met hun ballen onder hun arm rondlopen, worstelend met waar ze nog naartoe kunnen, of beter gezegd: mogen, met al hun testosteron. Murw geslagen door Buunk en haar met haar op hun tanden gewapende grachtengordelvriendinnen, die in hun veilige bubbel nog nooit zijn nagesist en in hun kont geknepen door een fatbikekansenparel, met cijfers waarmee zij aan creatief boekhouden hebben gedaan en die zij dan ‘statistiek’ noemen.
We moeten ons ernstig afvragen wat er toch met Nederland, het land van vrijheid, verdraagzaamheid en gelijkwaardigheid, gebeurd is, als feminisme – wat de belichaming daarvan zou moeten zijn – een ideologie van veroordeling en onverdraagzaamheid is geworden.
‘There is a special place in hell for women who dont support other women’, zei Madeleine Albright ooit en het kan toch niet de bedoeling zijn dat al die dappere vrouwen die gevochten hebben voor onze mogelijkheid, ons recht en onze vrijheid om op (inter)nationaal niveau onze mening over, duiding te geven aan en invloed uit te oefenen op het maatschappelijk discours nu vanuit het hiernamaals moeten toekijken hoe dat binnen onze eigen gelederen teniet wordt gedaan.
Want of we het nou met elkaar eens zijn of niet, of we onze zienswijzen nou delen of niet, onze vrijheid om te staan voor waar wij, als vrouwen, in geloven, waar wij ons zorgen over maken, wat wij vinden, wat wij willen en wat wij nodig hebben, de mogelijkheid om daarvoor uit te komen, om dat te verdedigen, ons daarvoor uit te spreken, zou, in ieder geval onder ons, nooit ter discussie mogen staan.
En dan is er nog dit: als vrouwen, en niet in de laatste plaats moeders, de straat op gaan, dan is dat een teken dat er iets goed fout gaat in onze samenleving. We zagen het in de coronacrisis, toen de moeders de voortrekkers waren van het protest tegen de totalitaire overname van de Staat, die de vrijheid en daarmee de toekomst van onze kinderen bedreigde. Vrouwen voor vrijheid en Moederhart leidden het verzet tegen de totalitaire coronapsychose waarbij uit de hand gelopen bureaucraten een directe bedreiging vormden voor hun kinderen door de scholen te sluiten en ongeteste mRNA-vaccinaties op te dringen aan kinderen die geen enkel risico liepen.
Want is dat uiteindelijk niet de crux van het feminisme: dat we zorgen voor het waarborgen van een goede toekomst voor onze kinderen en voor hen een samenleving achterlaten waarin zij dat voor zichzelf en voor elkaar mogelijk kunnen maken? Een toekomst waarin zij in veiligheid en in vrijheid kunnen leven, kunnen zijn wie zij zijn en kunnen doen wat zij willen doen, ongeacht hun geslacht, hun afkomst, hun geaardheid, hun geloof. Als de vrouwen de straat opgaan omdat zij bang zijn dat dat hun kinderen wordt afgenomen, dan is dat geen haat. Dan is dat liefde. Liefde voor hun kinderen. Liefde voor hun land. Liefde voor wat wij, samen, hier in Nederland hebben opgebouwd. En voor wat we moeten koesteren en cultiveren. Dát is feminisme.
NieuwRechts
0 reacties :
Een reactie posten