De Verenigde Arabische Emiraten spelen hun eigen spel

 Op 1 mei gooiden de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) de deur dicht voor de OPEC. 

30-5-2026

De Verenigde Arabische Emiraten spelen hun eigen spel

Door Samuel Furfari.

Op 1 mei gooiden de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) de deur dicht voor de OPEC. Dit is geen onbeduidende episode in de oliesaga; het is een geopolitieke aardbeving. De Emiraten begrepen dat het tijdperk van het kartel voorbij was. Aangespoord door het conflict in juli 2021 over de OPEC+-quota, begon Abu Dhabi een stille revolutie, waarmee een nieuwe geopolitiek van energie werd ingeluid waarin de producenten van koolwaterstoffen het lot van landen bepalen. De VAE is niet langer slechts een olie-exporteur. Het is een wereldspeler en de architect van een nieuwe regionale alliantie waar energie, technologie en veiligheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Deze opkomende energiealliantie benadrukt een waarheid die Europese ideologen weigeren te accepteren. Er is geen energietransitie; er is energietoevoeging. Wind- en zonne-energie samen zijn goed voor slechts 3 procent van de wereldwijde primaire energie, terwijl fossiele brandstoffen 87 procent van de wereldwijde vraag vertegenwoordigen. De Emiraten gokken erop dat de vraag veel langer robuust zal blijven dan Brussel, Straatsburg of Parijs veronderstellen. De strategische terugtrekking van de VAE uit de OPEC en hun vastberadenheid om de olieproductie te maximaliseren, bevestigen een wereld waarin decarbonisatie geen prioriteit meer is. Welvaart, veiligheid en geopolitieke invloed hebben klimaatbeleid van de internationale agenda verdrongen. De Green Deal van de Europese Unie lijkt nu achterhaald en politiek irrelevant.

De Emiraten begrepen deze verschuiving al lang voordat anderen dat deden. Door COP28 in Dubai te organiseren – en de top te sturen naar een pragmatischer resultaat – toonden de VAE aan dat het tijdperk van ideologisch klimaatbeleid voorbij is. Hun vermogen om de activistische verwachtingen tijdens COP28 te temperen, was een treffende weerspiegeling van de huidige mondiale energieorde. Toevoeging boven vervanging, realisme boven ambitie. De wereld is verder gegaan en de VAE hebben zich dienovereenkomstig gepositioneerd.

De terugtrekking van de Emiraten uit de OPEC is de meest significante breuk in de 66-jarige geschiedenis van de organisatie. De VAE vertegenwoordigden ongeveer 14 procent van de totale OPEC-capaciteit, waardoor hun vertrek bijzonder ingrijpend was.

Een daling van de ruwe olieprijs is niet per se nadelig voor een producent met een hoge capaciteit: olie-inkomsten hangen niet alleen af ​​van de prijs, maar van de prijs vermenigvuldigd met het volume. Zo kunnen de VAE – door de productie te verhogen tot 5 miljoen vaten per dag (Mb/d), een stijging van 43 procent – ​​een aanzienlijke prijsdaling opvangen en tegelijkertijd de totale inkomsten verhogen. Het maximaliseren van de totale inkomsten, en niet het verdedigen van de marginale prijs, is het doel van Abu Dhabi.

De Emiraten nemen geen genoegen met het simpelweg maximaliseren van de olie-inkomsten op de korte termijn. Abu Dhabi heeft een belangrijke stap gezet door een belang te verwerven in het Rio Grande LNG-project van 18,4 miljard dollar in Brownsville, Texas, waarmee het als eerste nationale oliemaatschappij uit de Perzische Golf een significant belang in een Amerikaanse exportterminal verwerft. De Emiraten bekleden nu een vooraanstaande positie in de wereldwijde gasmarkt.

Ondertussen zijn de Emiraten in het Midden-Oosten het favoriete doelwit van Iran geworden. Sinds begin 2026 hebben de Verenigde Arabische Emiraten meer dan 2800 drone- en raketaanvallen te verduren gehad – bijna vier keer zoveel als Saoedi-Arabië. De Houthi-aanval op Abu Dhabi in januari 2022 markeerde een keerpunt, toen de VAE voor het eerst publiekelijk burgerslachtoffers op eigen grondgebied erkenden.

Waarom deze Iraanse obsessie met de Emiraten? De Abraham-akkoorden maakten van de VAE een “frontliniestaat” binnen de Amerikaans-Israëlische veiligheidsstructuur. Op de basis Al Dhafra zijn Amerikaanse F-35’s en duizenden westerse troepen gestationeerd. De VAE zijn het financiële en commerciële centrum van de Golfregio, en een aanval op Dubai of Abu Dhabi wordt gezien als een bedreiging voor het wereldwijde vertrouwen.

De Abraham-akkoorden zijn niet zomaar een vredesverdrag; ze vormen de diplomatieke belichaming van de nieuwe geopolitiek van energie. Ze bezegelen een alliantie tussen de VAE, Israël, Bahrein, Marokko, Soedan – en nu ook Kazachstan – gebaseerd op de Iraanse dreiging, gedeelde economische belangen tussen de VAE en Israël, en energiesamenwerking via het Oost-Mediterrane Gasforum.

Maar de belangrijkste verschuiving is een ideologische. De Arabische ondertekenaars hebben de Palestijnse kwestie naar de achtergrond verdrongen en prioriteit gegeven aan economische ontwikkeling. Iran kan deze realiteit niet tolereren, die haaks staat op het gebruik van de Palestijnse kwestie als instrument voor invloed in de moslimwereld. Dit is de triomf van realisme over ideologie.

De VAE is niet langer slechts een olie-exporteur. Het is een nieuwe wereldspeler. De Emiraten behartigen hun nationale belangen, terwijl de EU droomt van een energietransitie die niet bestaat. Dit is de ware les van de nieuwe geopolitiek van energie. Door de OPEC te verlaten, te investeren in Amerikaans LNG, Iraanse aanvallen te weerstaan ​​en de Abraham-akkoorden vorm te geven, tonen de VAE de realiteit van de energiegeopolitiek van de 21e eeuw en zijn ze de architect geworden van een nieuwe regionale alliantie waar energie, technologie en veiligheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

De VAE wijzen de illusies van een energietransitie van de hand en streven naar uitbreiding, diversificatie en diplomatie gebaseerd op de realiteit en gericht op welvaart op de lange termijn voor iedereen. Het is een model dat de EU goed zou doen te overwegen.

***

Dit commentaar werd voor het eerst gepubliceerd op Townhall op 16 mei.

***

Over de auteur

Dr. Samuel Furfari is hoogleraar energiegeopolitiek in Brussel en Londen, voormalig senior ambtenaar bij het directoraat-generaal Energie van de Europese Commissie en lid van de CO2-coalitie. Hij is auteur van het artikel “Energy Addition, Not Transition” en 18 boeken, waaronder “The Truth About the COPs: 30 years of illusions”.

***

Bron hier.

***