Bron: Roy Spencer.

Door Fritz Vahrenholt.

De wereldwijde temperatuur in april 2026 bleef ongeveer gelijk aan die in maart. Deze ligt nu 0,39 graden Celsius hoger dan het langetermijngemiddelde. De afkoelende trend van de afgelopen twee jaar loopt ten einde. De gemiddelde temperatuurstijging sinds 1979 bedroeg 0,16 graden Celsius per decennium. Deze gematigde stijging strookte nooit met de catastrofale scenario’s van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), dat in zijn sombere waarschuwingen een temperatuurstijging van 3-5 graden Celsius tegen het jaar 2100 voorspelde.

Dat is allemaal verleden tijd sinds 7 april 2026. Op die dag publiceerden wetenschappers van het IPCC een baanbrekend rapport dat de eerdere doemscenario’s omverwierp. Dit had met grote opluchting moeten worden ontvangen in de politiek, de media en de wetenschappelijke gemeenschap, en moeten leiden tot een onmiddellijke aanpassing van het klimaatbeleid.

Maar deze discussie vindt in Duitsland niet plaats. Speciale uitzending op ARD, speciale zitting van de Duitse Bondsdag, regeringsverklaring over de gebrekkige grondslagen van de klimaatwet: allemaal voor niets. De klimaatangsttactiek blijft opgeblazen, omdat het een perfect platform bood voor groene en linkse politiek.

Op 7 april 2026 publiceerden 44 IPCC-auteurs die verantwoordelijk waren voor de klimaatscenario’s van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) een baanbrekend rapport. Onder leiding van professor Detlef van Vuuren verklaarden de wetenschappers dat de scenario’s in de twee meest recente klimaatrapporten, uit 2013/2014 (AR5) en 2021-2023 (AR6), die een temperatuurstijging van maximaal 5 graden Celsius tegen 2100 voorspelden, “onwaarschijnlijk” waren. Deze scenario’s (RCP 8.5) gingen ervan uit dat de CO2-uitstoot in de loop van deze eeuw meer dan zou verdrievoudigen. Aangezien het IPCC zijn modellen baseert op CO2 als de belangrijkste klimaatfactor, leidde dit tot alarmerende temperatuurstijgingen. Volgens het meest recente rapport (AR6) voorspelde het RCP 8.5-model een opwarming van 4,4 tot 5,7 graden Celsius tegen het jaar 2100.

Al jaren wijzen wetenschappers, waaronder ikzelf (hier, hier en in een apart hoofdstuk in “Unwelcome Truths“, hoofdstuk 39, Langen-Müller, 2020), erop dat in dit extreme scenario de wereldwijde koolstofreserves in de vorm van olie, gas en kolen al in 2080 uitgeput zouden zijn. Desondanks bleef het scenario bestaan ​​en werd het zelfs omschreven als “business as usual“. De tactiek werkte grotendeels: het alarmerende scenario domineerde de krantenkoppen (“Tot 5 graden opwarming…”). Dit scenario werd in het politieke discours gebruikt om wetten te rechtvaardigen die koolstofbelastingen, klimaatbeschermingsprogramma’s en verboden op verbrandingsmotoren introduceerden.

Zelfs het Duitse Federale Constitutionele Hof baseert zich op de IPCC-rapporten, die het hof beschouwt als een “betrouwbare samenvatting van de huidige stand van kennis over klimaatverandering”. Het Hof motiveert zijn beslissing in de paragrafen 19 en 22 van zijn uitspraak van 21 maart 2021 als volgt:

“Zonder aanvullende maatregelen om klimaatverandering tegen te gaan, wordt een wereldwijde temperatuurstijging van meer dan 3°C tegen het jaar 2100 momenteel waarschijnlijk geacht”,

en verwijst als bron naar het IPCC-rapport 2012/13 – Samenvatting voor beleidsmakers, pp. 17-18.

Daar is als bron de grafiek te vinden die de temperatuurontwikkeling tot 2100 beschrijft op basis van RCP-scenario 8.5. (zie hieronder)

Het Federale Constitutionele Hof baseerde zijn beslissing dus op een temperatuurvoorspelling die sindsdien als onwaarschijnlijk is verworpen. En niet zomaar door iedereen, maar door de wetenschappers die verantwoordelijk waren voor de scenario’s in het IPCC-rapport. Had het Federale Constitutionele Hof, en vervolgens de federale regering, kennis genomen van de kritiek die destijds al bestond op de volstrekt ongeschikte rampscenario’s van het IPCC – zoals te verwachten valt bij zo’n belangrijke beslissing – dan had zo’n ernstige fout, die Duitsland in een ramp stort, voorkomen kunnen worden.

De voorzittende rechter, Britz, gaf er de voorkeur aan om in de uitspraak formuleringen op te nemen die haar echtgenoot, de toenmalige voorzitter van de Groene Partij in Frankfurt, Bastian Bergerhoff, maanden voor de uitspraak al bijna letterlijk op zijn persoonlijke website had gepubliceerd.

Wat zijn de nieuwe IPCC-voorspellingen?

De Amerikaanse klimaatwetenschapper Roger Pielke Jr. onderzocht de publicatie van de 44 wetenschappers van 7 april 2026. De publicatie behandelt nu slechts zeven scenario’s met hoge, gemiddelde en lage CO2-uitstoot. De auteurs beschrijven het nieuwe scenario met hoge emissies zelf als onwaarschijnlijk, omdat het voorspelt dat de emissies met nog eens 30% zullen toenemen en in deze eeuw niet meer zullen dalen. Dit nieuwe scenario met hoge emissies is absurd, omdat het uitgaat van een bevolkingsexplosie van de huidige 8,2 miljard naar 14,5 miljard. De huidige bevolkingsprognoses gaan uit van een maximale bevolking van 9 tot 10 miljard mensen in deze eeuw.

Het gemiddelde scenario is gebaseerd op de huidige beleidsprognoses van het Internationaal Energieagentschap (IEA) en is wellicht de meest waarschijnlijke ontwikkeling. Het wordt beschreven als een voortzetting van het huidige beleid en leidt tot vergelijkbaar hoge emissies tot 2050, gevolgd door een afvlakking van de CO2-uitstoot. Volgens de berekeningen van de 44 wetenschappers zal dit resulteren in een opwarming van 2,56 graden Celsius in het jaar 2100 ten opzichte van 1860. Aangezien er in 2025 al een opwarming van 1,45 graden Celsius werd waargenomen ten opzichte van het basisjaar 1860, gaat het meest waarschijnlijke scenario uit van een verdere opwarming van slechts 1,1 graden in het jaar 2100.

Dat zou allesbehalve een catastrofe zijn. Als men ervan uitgaat, zoals het IPCC doet, dat de opwarming voornamelijk wordt veroorzaakt door CO2, dan kan ook de bijdrage van Duitsland aan deze opwarming in 2100 worden berekend. Duitsland is verantwoordelijk voor 1,46% van de wereldwijde CO2-uitstoot. 1,46% van 1,1 graden komt neer op 0,016 graden in het jaar 2100.

En voor deze verandering, die niet met zekerheid kan worden gemeten, vernietigen groene en linkse beleidsmaatregelen de welvaart van hun eigen land?


De ergste ervaring van de afgelopen weken is echter dat het zeer goede nieuws dat de klimaatcatastrofe kan worden afgewend, in Duitsland niet is besproken. Als we dit serieus zouden nemen, zouden alle wetten, programma’s en subsidies die bedoeld zijn om de zogenaamd dreigende klimaatnoodsituatie te bestrijden, rigoureus moeten worden afgeschaft. Dit zou meer dan gênant zijn voor onze klimaatactivisten in de regering en de media. Maar het zou het begin zijn van een nieuw Duits economisch wonder.

***