Krankzinnige brandstofprijzen dwingen ons nu weer tot een lockdown. 

Dwarsnieuws - Marianne Zwagerman  28-3-2026

Krankzinnige brandstofprijzen dwingen ons nu weer tot een lockdown *column*

Ik heb alweer gehamsterd. Overvallen door een niet te bedwingen drang gooide ik wc-rollen in mijn supermarktkarretje. Als een kat met een vers gevangen muis sloop ik naar mijn bestelbus, die ik triomfantelijk volpropte met mijn buit. De rollen staan in mijn badkamer opgestapeld tot aan het plafond. Als een totempaal, een symbool van paraatheid en onverzettelijkheid. Mij maken ze de pis niet lauw.

Bij de coronacrisis stond ik vooraan in het protest op het Museumplein. Ik hapte het waterkanon, stoof aan de kant voor 150 politiepaarden en ontweek ternauwernood de knuppels van de ME. Maar eerlijk is eerlijk: ik genoot van de lockdown. Sterker nog, ik ben nooit helemaal uit lockdown gegaan. Eindelijk hoefde ik niet meer onder de mensen te komen.

Vóór corona verdiende ik mijn geld op podia, met honderden mensen om me heen. Panty, hakken, haar föhnen, reistijd. Vermoeiend. Veel mensen waren blij toen alles weer openging. Ik niet. Ik bleef achter mijn scherm hangen. In mijn joggingbroek en Crocs. De enkele keer dat ik weer echte mensen zie, heb ik dagen nodig om te ontprikkelen.

Bijvangst

En ik kocht mijn busje. Met een plee erin. Want het gaat me niet nog een keer overkomen dat ik nergens naar binnen mag om te plassen. Dat is een les die ik dankzij Hugo de Jonge heb geleerd. Maar mijn busje staat stil. Krankzinnige brandstofprijzen dwingen ons nu weer tot een lockdown. Het raakt me nauwelijks. Prima als ik nergens naartoe kan. Ik ben er namelijk al. Daar waar ik het gelukkigst ben. Zo heeft de onkunde van bestuurlijk Nederland een fijne bijvangst.

Donderdag werd in de Tweede Kamer urenlang gedebatteerd over de prijs aan de pomp. Die, net als de aardgasprijzen, niet zo bizar is vanwege de inkoopprijs, maar vanwege de torenhoge belastingen. Nodig om het steeds maar groeiende waterhoofd van de overheid te bekostigen. Een oplossing komt er niet. Ook het besluit om Groningen weer open te gooien werd niet genomen.

Schoolvoorbeeld

Mensen als SER-baas Kim Putters grijpen deze energiecrisis juist aan om op te roepen tot een tandje erbij. In plaats van erkennen dat de energietransitie ons in de problemen heeft gebracht, roepen ze dat het sneller moet. Meer windturbines. Meer waterstof. Een schoolvoorbeeld van de theorie van het dode paard. Als een ondernemer ontdekt dat hij op een dood paard zit, stapt hij af.

Bestuurskundigen zullen nooit toegeven dat ze jarenlang de verkeerde kant op reden. Dat er heel veel tijd en geld is verspild aan een dood paard. Nee, zij schieten in een technocratische reflex: er komt een commissie om te onderzoeken of het paard echt dood is. Er komt een optimistisch rapport, juichend besproken in talkshows, waaruit blijkt dat een dood paard juist heel positief is: die hoeft namelijk niet te eten, dus kost minder geld dan een levend paard! Dus besluiten ze nog veel meer in dode paarden te investeren, want dan komt het vanzelf goed!

Dwarsnieuws - Marianne Zwagerman