In een D66-diversiteitsverhaal kun je niet wonen

Well, well, well... 💅

Dieuwertje Kuijpers Mar 20, 2026

 In een D66-diversiteitsverhaal kun je niet wonen

---

D66 profileert zich als de partij van goed bestuur, deskundigheid met ‘de juiste mensen op de juiste plek’. Premier Rob Jetten won de verkiezingen met de belofte dat het populistische speelkwartiertje voorbij is en de Grote Mensen weer aan de knoppen komen. Alleen leveren ze een minister die in haar eerste debat niets zegt omdat ze anders ‘niet weet wat ik zeg.’

In 2018 schreef ik voor Follow the Money over de bliksemcarrière van luitenant-generaal Eleanor Boekholt-O’Sullivan bij Defensie. De conclusie was ongemakkelijk: de loftuitingen over haar als ‘stoer sociaal talent’ dienden vooral om te verbloemen dat ze militair weinig op haar conto had staan. Haar installatie als commandant van Vliegbasis Eindhoven viel samen met een actieve wervingscampagne van Defensie voor meer vrouwen aan de top, en haar mentor en Luchtmacht-commandant Sander Schnitger erkende dat zelf ook: ze was weinig ervaren, maar ‘in een vliegtuig word je niet per definitie een goede manager’.

Tegenwoordig zit Boekholt-O’Sullivan in het kabinet Jetten als minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening en beleefde gisteren haar vuurdoop voor de Tweede Kamer. Volgens de T. maakte zij het ‘dusdanig bont dat de grens van het begrip bij Kamerleden bereikt werd’. Zo tekende de krant op dat

de door D66 tot woonminister gebombardeerde luitenant-generaal Eleanor Boekholt-O’Sullivan moest in haar eerste debat wel heel erg leunen op haar ondersteuning, al mocht dat niet altijd baten. „Ik kan nu wel gaan voorlezen wat er staat”, vertelde ze de Kamer toen haar een briefje voor werd geschoven, „maar dan weet ik niet wat ik zeg”.

Een van de ambtenaren opperde het zelfs even over te nemen van een haperende Boekholt-O’Sullivan. „Ik wil hem ook wel even doen”, fluisterde ze in het oor van haar minister. Hoogst ongebruikelijk, maar het mocht nog van de minister en de Kamer. Helaas voor de D66’er was de kous voor de vragensteller daarmee niet af en kwam er nog een vervolgvraag. Dus moest ze zelf weer aan de bak, maar het bleek onverrichter zake: „Daar kan ik geen antwoord op geven, dat weet ik niet.”

Boek(holt) met een open eeeeeinde

Boekholt-O’Sullivan laat bij vertrek steevast een mooi verhaal met open einde achter. Bij Vliegbasis Eindhoven waren dat drie hoofdpijn-dossiers omtrent veiligheid, klokkenluiders en gevaarlijke stoffen. Ook werd bij haar als commandant melding gedaan van medewerkers die een militair vliegtuig gebruikten om een lang weekend in het vakantiehuisje van een collega in Italië door te brengen. Brandstofkosten: tussen de €100.000 en €140.000. De vlucht werd achteraf als trainingsvlucht bestempeld met medeweten en deelname van leidinggevenden. Haar oordeel: geen vermoeden van een misstand, al werden er wel maatregelen getroffen. Voortaan moet het doel van trainingsvluchten worden genoteerd en kwam er een ‘cultuurprogramma’ (een definitie van wat dit precies is, hoe dat eruit ziet en hoe je daar het succes van meet ontbreekt in het misstandsonderzoek uit 2020 van het Huis van de Klokkenluiders).

Het meest recente project van Boekholt-O’Sullivan, Defport, wordt ook achter gelaten met de nodige losse eindjes, gebrek aan tastbaar resultaat en heel veel vragen. Defport werd vorig jaar opgericht vanuit het ministerie en moest een ‘unieke samenwerking’ tussen Defensie, de industrie, kennisinstituten (zoals TNO) en Economische Zaken worden om innovatie te stimuleren en de productie van militair materieel opvoeren. Grappig hoe de overheid letterlijk elke publiek-private samenwerking met exáct steeds dezelfde voorspelbare rits spelers steevast omdoopt tot een ‘unieke samenwerking’, maar dat terzijde.

Ondanks haar relatief korte bestaan is Defport inmiddels meerdere projectleiders verder en na anderhalf jaar moest voormalig minister Eric Wiebes van McKinsey worden ingevlogen om een advies op te stellen naar hoe dat hele Defport eigenlijk zou moeten worden ingericht. Conclusie (ingezien door DieuwsNieuws): ‘de voortgang is naar ons oordeel teleurstellend’ en Wiebes stelde ‘sterker gearticuleerde, meetbare mijlpalen’ en een ‘concrete werkwijze’ voor.

Volgens betrokkenen is dit deels te verklaren door hoe Defensie zelf is ingericht: ‘een soort Belastingdienst met een groen pakje’ daar er meer mensen elkaar op dagelijkse basis bezig houden met ambtelijke projecten dan het organiseren, uitbreiden en onderhouden van fysieke gevechtskracht. 

Resultaat: mensen (waaronder ook Boekholt-O’Sullivan) durven geen keuzes en geen fouten te maken. Als ze deze instelling meeneemt naar het Ministerie van Volkshuisvesting dan zal ze nog een hele kluif hebben aan het op één lijn krijgen van corporaties, huurders, huiseigenaren en bonden.

Boekholt zoekt desalniettemin graag de pers op om te vertellen wat er wél goed gaat: ook als er half werk is geleverd. Want zelfs waar ze verbetering in fysieke gevechtskracht beloofde, ontbrak het aan tastbare resultaten. In het Algemeen Dagblad en De T. (beetje de go-to-kanalen voor kritiekloze Defensie-PR) en NRC en Parool (idem maar dan voor dingesen met een diversiteitshaakje) presenteerde ze vorig jaar september een nieuw scherfvest voor vrouwelijke militairen.

Althans: een tussenoplossing voor het nog niet bestaande vrouwenvest, want het speciale vest wat ze voor ogen had bleek een fataal ontwerpprobleem te hebben. Tegen Het Parool vertelde Boekholt-O’Sullivan al in 2024 hoe het prototype met cupmaten was afgevallen bij een schietproef: de kogel ketste af op de ronding en vloog naar boven (lees: zo je strot in). ‘Terug naar de tekentafel dus,’ zei ze toen.

Vijftien maanden later werd een Amerikaans vest van de plank gekocht en gelanceerd in Soesterberg voor het oog van de camera’s. Het vest dat feestelijk werd uitgereikt aan vrouwen die in januari naar Litouwen zouden vertrekken had (zo was tussen neus en lippen door te lezen) op dat moment nog geen kogelwerende platen. Zonder die platen is een scherfvest geen beschermingsmiddel maar een drager die gruis en splinters tegenhoudt, geen kogels.

De jury die Boekholt-O’Sullivan enkele dagen later de Aletta Jacobsprijs toekende roemde op basis van de media-aandacht haar inzet: ze zou volgens het persbericht van de feministische academia door de vrouwelijke (cup)vormen scherfvesten juist veiliger hebben gemaakt. Asjemenou.

En deze week, in haar eerste optreden als minister voor de Tweede Kamer, was het patroon opnieuw herkenbaar: ze beheerst het verhaal in aanloop naar de volgende positie, maar ontbeert de inhoud om deze vervolgens te vervullen.

Dieuws Nieuws