Dit is geen zorgcrisis. Dit heeft een juridische term: wanbestuur.
De bestuurlijke ontmenselijking van Sofie Hermans
De stekker gaat eruit. Zonder dat het probleem is opgelost en de patiënten hersteld zijn, heeft de overheid besloten dat het klaar is.
Tienduizenden mensen met langdurige klachten na corona, mensen die vaak al jaren vastzitten tussen artsen, instanties en regels, raken hun laatste houvast kwijt. Q- en C-support verdwijnen. En daarmee verdwijnt precies datgene wat het systeem zelf nooit heeft kunnen leveren: samenhang, begeleiding en erkenning.
Dit is niet gebaseerd op een medische ontwikkeling, maar op een bestuurlijke keuze.
Dezelfde overheid die tijdens de pandemie centraal regie voerde over het leven van miljoenen mensen, trekt zich nu terug op het moment dat de gevolgen zichtbaar worden. Eerst werd alles gemobiliseerd: beleid, communicatie, druk, campagnes. Nu het complex wordt, verdwijnt diezelfde daadkracht.
Wat overblijft, is een systeem dat alleen werkt zolang problemen eenvoudig zijn. Een systeem dat faalt zodra klachten niet in een protocol passen. Long covid, of hoe je het ook noemt, legt precies dat falen bloot. Geen duidelijke diagnose, geen standaardbehandeling, geen eigenaarschap.
En dus gebeurt wat altijd gebeurt bij systeemfalen: de verantwoordelijkheid schuift naar beneden. Naar de patiënt. Naar de huisarts. Naar niemand in het bijzonder.
Ondertussen blijven de vragen bestaan. Over oorzaken. Over de rol van beleid. Over beslissingen die onder hoge druk zijn genomen en nooit echt zijn geëvalueerd. Maar in plaats van die vragen serieus te onderzoeken, kiest men voor afsluiting. Voor afbouw. Voor stilte.
Het stopzetten van deze steun is geen neutrale maatregel. Het is een signaal van de ontmenselijking door onze overheid: zoek het zelf maar uit. En precies daar wordt het pijnlijk zichtbaar. Omdat het systeem zo voorspelbaar faalt. Eerst organiseren, dan ontkennen, dan afbouwen.
Dit is geen zorgcrisis. Dit heeft een juridische term: wanbestuur.
Een overheid die groots durft te handelen in de acute fase, maar wegkijkt zodra de rekening komt. Een overheid die verantwoordelijkheid neemt zolang het zichtbaar is, maar verdwijnt zodra het ingewikkeld wordt.
Weet u nog op welke partij u stemde?
Geplaatst door:
E.J. Bron (via “X”; Max von Kreyfelt)
(www.ejbron.wordpress.com)
0 reacties :
Een reactie posten