Klimaat....

 13-2-2026

Klimaatalarmisten hebben het vaak mis, maar twijfelen nooit

Door Gary Abernathy.

Een van de meest irritante dingen aan klimaatdoemprofeten is de zekerheid waarmee ze hun sombere voorspellingen doen, terwijl ze tegelijkertijd excuses maken voor al hun eerdere voorspellingen die niet eens in de buurt kwamen van uitkomen. Laten we er nog eens naar kijken.

Begin tot midden jaren zeventig voorspelden verschillende wetenschappelijke artikelen en een aantal wetenschappers dat afkoelingstrends binnen enkele jaren een nieuwe “mini-ijstijd” konden inluiden. Dat gebeurde niet. Sterker nog, de nieuwe kristallen bollen zijn van koud naar heet verplaatst.

Een artikel van Associated Press uit juni 1989 citeerde “een hoge VN-milieufunctionaris” die beweerde dat

“hele naties van de aarde zouden kunnen verdwijnen als gevolg van zeespiegelstijging als de trend van de opwarming van de aarde niet wordt omgekeerd in het jaar 2000.”

Noel Brown, directeur van het New Yorkse kantoor van het Milieuprogramma van de Verenigde Naties, benadrukte dat

“overheden een venster van tien jaar hebben om het probleem van het broeikaseffect op te lossen voordat het aan de controle van de mensheid ontsnapt.” Zonder actie zal “de zeespiegel met wel 90 cm stijgen, wat genoeg zou zijn om de Malediven en andere vlakke eilandstaten te overstromen.”

Malediven, hoofdstad.

Volgens de laatste rapporten gaat het nog steeds goed op de Malediven – vooral dankzij het groeiende toerisme!

Volgens CBS News zei voormalig vicepresident Al Gore (altijd goed voor de grap) op een VN-klimaatconferentie in 2009 dat nieuwe gegevens suggereren dat de poolkap in de zomer binnen vijf tot zeven jaar kan verdwijnen, uiterlijk in 2016. Dat gebeurde niet.

In 2000 publiceerde de Britse krant “The Independent” een artikel waarin een wetenschapper werd geciteerd die beweerde dat binnen tien jaar, dankzij de opwarming van de aarde, Britse kinderen “niet meer zullen weten wat sneeuw is”. Vertel dat niet aan de Britse jeugd en anderen die de strenge winters van 2010, 2013, 2018, enzovoort hebben meegemaakt!

Is dat genoeg? Laten we nog een paar voorbeelden geven.

Begin jaren 2000 waren er talloze voorspellingen dat alle gletsjers in Glacier National Park tegen 2020 zouden verdwijnen of, als we geluk hadden, tegen 2030.

“Latere voorspellingen stelden het onvermijdelijke verdwijnen van gletsjers uit tot 2050,”

aldus een artikel uit december 2025 in de krant Daily Inter Lake. Gletsjers staan bekend als hardnekkig. Verschillende rapporten van de afgelopen jaren citeren wetenschappers en klimaatalarmisten die voorspelden dat New York City onder water zou verdwijnen door overstromingen als gevolg van klimaatverandering.

Zo schreef The Guardian in 2011, kort na orkaan Irene, als kop:

“Grote stormen kunnen New York City in het komende decennium overstromen,” en had als ondertitel: “Door klimaatverandering veroorzaakte zeespiegelstijging zou de stad kunnen verlammen in Irene-achtige stormscenario’s, beweert een nieuw klimaatrapport.”

In plaats daarvan is de enige vloedgolf waar New York City mee te maken heeft de vloedgolf van schulden onder socialistisch burgemeester Zohran Mamdani.

Ondanks een staat van dienst die zelfs de meest overtuigde gelovige zou moeten ontmoedigen, blijven de voorspellingen doorgaan, die zich momenteel vooral richten op licht stijgende temperaturen, wat naar verluidt zal leiden tot meer neerslag, hevigere stormen en droogtes, overstromingen (ze dekken altijd beide mogelijkheden) of andere rampen.

“Klimaatverandering is echt, het gebeurt, en als we er niet snel iets aan doen, zullen de gevolgen ernstig zijn,”

zei Martin Krause, directeur van de Klimaatafdeling van het Milieuprogramma van de Verenigde Naties. Tweede couplet, hetzelfde als het eerste.

Hoewel de meeste voorstanders van de door mensen gemaakte klimaatveranderingsthese tot de stroming van alarmisme behoren, die opereert volgens het motto “laten we het slechtste scenario ontwerpen en hopen dat het iedereen genoeg bang maakt om eindelijk in actie te komen”, is het verfrissend om af en toe iemand te ontmoeten die een verstandiger aanpak hanteert.

Noah Kaufman, voormalig senior econoom in de economische adviesraad van de regering-Biden, momenteel senior onderzoeksmedewerker bij het Center on Global Energy Policy van Columbia University en co-directeur van het Resilient Energy Economies Initiative, zou precies die persoon kunnen zijn.

In een artikel getiteld “Let’s All Stay Calm for a Moment” dat eerder deze maand in The Atlantic verscheen, betreurt Kaufman – terwijl hij duidelijk maakt dat hij persoonlijk sterk gelooft in door de mens veroorzaakte klimaatverandering – de concrete paniekvoorspellingen met datum en tijd die niet hebben bijgedragen aan respect en geloofwaardigheid aan zijn zaak.

“Weinig economen hebben zulke alles-of-niets opvattingen over klimaatbeleid,” schrijft Kaufman. Kaufman wijst erop dat “kwantitatieve schattingen van de totale wereldwijde schade over eeuwen heen ver buiten onze analytische capaciteiten liggen. Kleine veranderingen in de aannames … kunnen leiden tot resultaten die vrijwel elke politieke reactie lijken te rechtvaardigen.”

Uiteindelijk “kunnen deze modellen ofwel een pessimistische wereldvisie weerspiegelen, waarin klimaatschade tot catastrofale niveaus versnelt, of een optimistischer, waarin menselijke vooruitgang de schade relatief laag houdt. Zij zijn van weinig hulp bij het bepalen welke van deze toekomstige scenario’s zullen plaatsvinden.”

Kaufman concludeert dat “de volledige gevolgen van klimaatverandering onvoorspelbaar zijn, en dat een constructievere publieke discussie over klimaatbeleid een betere aanpak vereist.”

Ik raad het artikel van Kaufman aan. Hoewel ik waarschijnlijk een van degenen zal blijven die het ermee eens zijn dat het klimaat regelmatig verandert, maar sceptisch blijf over de mate van menselijke invloed, vind ik het niet erg om erover te discussiëren en naar verschillende standpunten te luisteren. Dergelijke gesprekken zijn veel aangenamer met iemand die zich niet zelfrechtvaardigend gedraagt of de intelligentie van andersdenkenden kleineert.

Als meer aanhangers van de door mensen gemaakte klimaatveranderingshypothese de sceptici met respect, kalmte en zonder kritiek zouden aanhoren, zou dit veel kunnen doen om de gemoederen te kalmeren – en zijn we het er niet allemaal over eens dat dit het doel zou moeten zijn?

***

Gary Abernathy is een ervaren krantenredacteur, verslaggever en columnist. Van 2017 tot 2023 was hij bijdragend columnist voor de Washington Post en een veelgevraagd gastanalist op tal van mediaplatforms. Hij is een bijdragende columnist voor The Empowerment Alliance, die pleit voor realistische benaderingen van energieverbruik en milieubehoud.

Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd bij The Empowerment Alliance.

Zie ook hier.

***