(Fig. 11) Vergelijking van de resultaten van het adiabatische model (curven 5 & 3) met de experimentele gegevens van Venus (curven 1 & 2) en de Aarde (curve 4). Bron: Sorokhtin et al (2007)

Door Henry Pool

Ik kwam onlangs dit artikel tegen: Global warming and carbon dioxide through sciences.

Auteurs: Paul Christodoulides en Georgios Florides. Ik was verbaasd dat ik het nog niet eerder had gezien. Het is inderdaad zeer uitgebreid en verwijst naar de resultaten van een flink aantal andere relevante artikelen.

Als u de tijd heeft en geïnteresseerd bent in klimaatwetenschap, raad ik u aan het te lezen. Hieronder staan ​​enkele citaten uit de resultaten van hun onderzoek:

Samenvatting 

Een verhoogde atmosferische CO2-concentratie wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste drijvende kracht achter het fenomeen van de opwarming van de aarde. Dit artikel tracht meer inzicht te geven in de rol van atmosferische CO2 in relatie tot temperatuurstijging en, meer in het algemeen, in relatie tot het leven op aarde door de geologische tijdperken heen, gebaseerd op een overzichtsstudie van bestaande gerelateerde onderzoeken.

Er wordt gewezen op het debat over de nauwkeurigheid van temperatuurreconstructies en over de precieze impact van CO2 op de opwarming van de aarde. Bovendien voeren we, met behulp van drie onafhankelijke datasets (verzameld uit ijskernen en chemische analyses), een specifieke regressieanalyse uit. Deze analyse concludeert dat voorspellingen over de correlatie tussen CO2-concentratie en temperatuur sterk afhankelijk zijn van de keuze van de gebruikte data. Men kan niet met zekerheid zeggen of een dergelijke correlatie daadwerkelijk bestaat (voor chemische data) of, indien aanwezig (voor ijskerndata), of deze leidt tot een “ernstige” of een “milde” opwarming van de aarde.

Een zeer recente ontwikkeling op het gebied van het broeikaseffect is een gevalideerd adiabatisch model, gebaseerd op natuurkundige wetten, dat een maximale temperatuurstijging van 0,01 tot 0,03 °C voorspelt bij een verdubbeling van de huidige atmosferische CO2-concentratie.

Na een nadere analyse van verwante studies en feiten uit disciplines zoals biologie en geologie, waar CO2-verandering vanuit een ander perspectief wordt bekeken, wordt gesuggereerd dat CO2-verandering niet per se altijd een negatieve factor is voor het milieu. Sterker nog, er wordt aangetoond dat een toename van CO2 de plantengroei heeft gestimuleerd, terwijl de geschiedenis van CO2-verandering de fysiologie van planten heeft beïnvloed.

Bovendien tonen paleoklimatologische gegevens aan dat het CO2-gehalte in de atmosfeer in dit geologische tijdperk minimaal is. Tot slot wordt benadrukt dat ons begrip van de werking van het complexe klimaatsysteem van de aarde (met name voor water, zonnestraling, enzovoort) nog steeds gebrekkig is en dat de wetenschappelijke kennis daarom nog niet toereikend is om definitieve en precieze antwoorden te geven op de oorzaken van de opwarming van de aarde.

Resulaten 

(a) Convectie is verantwoordelijk voor ongeveer 67% van de totale warmteoverdracht van het aardoppervlak naar de troposfeer, condensatie van waterdamp voor 25% en straling voor slechts 8%. Omdat de warmteoverdracht in de troposfeer voornamelijk door convectie plaatsvindt, intensiveert de ophoping van CO2 in de troposfeer de convectieve processen van warmte- en massaoverdracht, vanwege de intense absorptie van infraroodstraling, en leidt dit tot afkoeling in plaats van opwarming zoals vaak wordt aangenomen.

(b) De analyse wijst uit dat de gemiddelde oppervlaktetemperatuur van de aarde wordt bepaald door de zonneconstante, de precessiehoek van de planeet, de massa (druk) van de atmosfeer en de soortelijke warmte van het atmosferische gasmengsel.

(c) Als de stikstof-zuurstofatmosfeer van de aarde zou worden vervangen door een CO2-atmosfeer met dezelfde druk van 1 atm, dan zou de gemiddelde temperatuur nabij het aardoppervlak met ongeveer 2,5 °C dalen en niet stijgen zoals algemeen wordt aangenomen.

(d) Het tegenovergestelde zal gebeuren, naar analogie, als de CO2-atmosfeer van Venus zou worden vervangen door een stikstof-zuurstofatmosfeer met een druk van 90,9 atm. De gemiddelde temperatuur nabij het oppervlak zou stijgen van 462 °C naar 657 °C. Dit is eenvoudig te verklaren door te kijken hoe de resultaten van de afgeleide formules worden beïnvloed, aangezien het molecuulgewicht van CO2 ongeveer 1,5 keer groter en de soortelijke warmte 1,2 keer kleiner is dan die van de aardse atmosfeer.

(e) Als de CO2-concentratie in de atmosfeer toeneemt van 0,035% tot het dubbele van 0,070%, zal de atmosferische druk licht stijgen (met 0,00015 atm). Bijgevolg zal de temperatuur op zeeniveau met ongeveer 0,01 °C stijgen en de temperatuurstijging op een hoogte van 10 km zal minder dan 0,03 °C bedragen. Deze hoeveelheden zijn verwaarloosbaar in vergelijking met de natuurlijke tijdelijke schommelingen van de wereldwijde temperatuur.

(f) Bij de beoordeling van de bovengenoemde gevolgen van de verdubbeling van de CO2 moet rekening worden gehouden met de oplossing van CO2 in oceaanwater en met het feit dat, samen met koolstof, ook een deel van de atmosferische zuurstof wordt omgezet in carbonaten. Daarom zou men in plaats van een lichte stijging van de atmosferische druk een lichte daling moeten verwachten, met een overeenkomstige, onbeduidende afkoeling van het klimaat.

Conclusies
De aarde is een dynamische planeet met een voortdurend veranderend klimaat. Deze studie heeft aangetoond dat de atmosfeer, de lithosfeer en de biosfeer van de aarde constant veranderen door complexe mechanismen die het klimaat beïnvloeden. Veel van deze veranderingen zijn onvoorspelbaar, enorm en soms abrupt. Het is zeker dat dergelijke natuurlijke klimaatveranderingen – zowel afkoeling als opwarming – zich in de toekomst steeds opnieuw zullen voordoen. Bestudering van de klimaatgegevens wijst uit dat de veranderingen in de 20ste eeuw goed passen binnen de vaak waargenomen natuurlijke variaties uit het verleden.
Wij zijn van mening dat er nog onvoldoende, laat staan ​​rigoureus, bewijs is dat de antropogene CO2-toename inderdaad de belangrijkste factor is die heeft bijgedragen aan de opwarming van de aarde in de 20ste eeuw. Deze conclusie wordt ondersteund door een eenvoudige studie van de inconsistente literatuur hierover, versterkt door onze analyse van de (waarschijnlijk betrouwbaardere en tot nu toe over het hoofd geziene) chemische CO2-gegevens, die in wezen aantonen dat er geen eenduidig ​​verband kan worden vastgesteld tussen temperatuurverschil en CO2-concentratie.

Integendeel, de conclusies op basis van de adiabatische theorie tonen aan dat opwarming van de aarde als gevolg van een toename van CO2 in de atmosfeer onmogelijk is. Onze studie wijst er ook op dat zelfs toen de CO2-concentratie in de atmosfeer veel hoger was dan nu, de temperatuur nog steeds aanzienlijk schommelde.

Ongeacht de rol van CO2 bij de opwarming van de aarde, is CO2 een belangrijke factor voor biologische activiteit die over het algemeen heeft geprofiteerd van de toename die de afgelopen eeuw is waargenomen. De verandering van de CO2-concentratie in de atmosfeer door de geologische tijdperken heen heeft geleid tot aanpassingen bij planten. Aan het begin van hun evolutie hadden planten geen bladeren, in de volgende fase ontwikkelden ze bladeren en vingen ze zeer effectief CO2 op, wat leidde tot de vorming van grote steenkoollagen, en in een laatste fase veranderden ze hun efficiëntie in fotosynthese om te overleven in een omgeving met een tekort aan CO2.

Paleoklimatologische gegevens tonen aan dat het atmosferische koolstofgehalte in dit geologische tijdperk op zijn minimumwaarde ligt. De wetenschap biedt vandaag de dag nog steeds geen adequaat model om het complexe klimaatsysteem van de aarde te begrijpen.


Wij zijn er daarom van overtuigd dat de temperatuur aanzienlijk wordt beïnvloed door natuurlijke factoren die nog niet adequaat zijn beoordeeld of zelfs geïdentificeerd. Denk bijvoorbeeld aan de rol van water, dat voornamelijk op land, in de oceaan en in de atmosfeer voorkomt, evenals de zon als belangrijkste drijvende krachten van het klimaat. Beide factoren worden momenteel nog vrij slecht begrepen.

***

Einde van de citaten uit dit zeer uitgebreide rapport.

Het lijkt mij dat de aanpak die hier is gebruikt om het effect van meer CO2 in de atmosfeer te evalueren, sterk lijkt op die van Robert Holms, zie zijn rapport:

Molar Mass Version of the Ideal Gas Law Points to a Very Low Climate Sensitivity, Earth Sciences, Science Publishing Group

***

Bron hier.

***