Canada keert terug naar energierealiteit, pijpleidingdeal onthult netto nul-illusie

 Netto nulbeleid versus economische realiteit

26-1-2026

Canada keert terug naar energierealiteit, pijpleidingdeal onthult netto nul-illusie

Door Vijay Jayaraj.

Het energiebeleid van Canada botst met de economische realiteit omdat een nieuwe pijpleidingovereenkomst de grenzen van de netto-nulideologie aantoont. Olie, gas en energie in overvloed blijven onmisbaar voor de Canadese economie en haar toekomstige welvaart.

Een recent ondertekend memorandum van overeenstemming tussen de Canadese premier Mark Carney en de premier van Alberta, Danielle Smith, vertegenwoordigt de onvermijdelijke herbevestiging van economische noodzaak tegenover de fantasie van “decarbonisatie” die Ottawa al tien jaar in zijn greep houdt.

De overeenkomst, die voorziet in de aanleg van een pijpleiding om olie van Alberta naar een exportterminal aan de Stille Oceaan te vervoeren, leidde tot het aftreden van een liberaal parlementslid en juichen van de provinciale premiers. “Dit is een geweldige dag voor Alberta,” zei Smith.

De economische realiteit van de Canadese energiesector

Alberta is een belangrijke motor van de Canadese economie. De energiesector van de provincie genereert jaarlijks 88 miljard dollar aan bruto binnenlands product (BBP), wat 25% is van de totale economische productie van Alberta. Deze inkomsten stromen oostwaarts naar de hoofdstad om federale overdrachtsbetalingen te financieren die de overheidsfinanciën van andere provincies ondersteunen, waarvan sommige zich verzetten tegen olieproductie die hen geld oplevert.

De Atlantische provincies, delen van Quebec en zelfs Ontario profiteren van royalty’s en belastinginkomsten die worden gegenereerd door het winnen van koolwaterstoffen duizenden kilometers verderop. Zogenaamde morele bezwaren tegen de ontwikkeling van oliezanden worden vaak geuit door inwoners van Halifax of Montreal, maar zelden hoort men van bereidheid om westerse inkomsten die ziekenhuizen draaiende houden en salarissen in de publieke sector op te geven.

Netto nulbeleid versus economische realiteit

Het was dus de financiële realiteit die Carney ertoe bracht de verwachtingen te heroverwegen die waren gecreëerd door talloze overheidsdocumenten, klimaatbeloften en regelgevende kaders van de vorige regering om de planeet te “redden” door het gebruik van fossiele brandstoffen te beperken.

Het klimaatindustriële complex van Canada had voorspeld dat pijpleidingen gestrande activa zouden worden en dat Alberta aan belang zou verliezen als netto-nul federaal beleid zou worden. De overeenkomst die Carney ondertekende gaat echter de tegenovergestelde kant op, voorziet in nieuwe infrastructuur en geeft aan dat zelfs Canada’s meest klimaatbewuste federale leiding niet kan regeren zonder fossiele brandstoffen.

Technisch gezien is het plafond van de federale overheid op olie- en gasemissies opgeschort. De Clean Electricity Regulation – een voorgestelde beperking op Alberta’s vermogen om betaalbare elektriciteit op te wekken – is versoepeld. De deadlines voor het verminderen van methaanemissies zijn verlengd tot voorbij 2030. Ja, er zijn kanttekeningen die lijken te wijzen op een milde vorm van anti-koolstofhouding, maar het algemene beeld is veranderd.

Mediaberichten en de demonisering van fossiele brandstoffen

De Canadian Broadcasting Corporation, een door de overheid gefinancierde instelling, heeft consequent de mening van milieuactivisten herhaald die fossiele brandstoffen als een gruwel zien in plaats van als een economische noodzaak. Deze boodschap heeft veel Canadezen ervan overtuigd dat hun regering een vreselijke zonde begaat door energie te produceren die wereldwijd in vraag is. Hierdoor negeren ze het feit dat Canadese olie en aardgas worden geproduceerd onder veel strengere normen dan in het Midden-Oosten, Rusland of andere regio’s.

Energieovervloed is de basis voor welvaart. Landen die hun energievoorziening beperken, zijn verarmd. Landen die betrouwbare, betaalbare energie opwekken, komen hun bevolking en de wereld ten goede. Canada moest de energie zelf opwekken en het overschot exporteren naar de wereldmarkten.

Klimaatverandering en de landbouwproductiviteit van Canada

Naast de energiesector is er een andere dimensie aan de economische toekomst van Canada die wordt genegeerd door de traditionele klimaatdoctrine: landbouw. De opwarming van het klimaat in Canada heeft het groeiseizoen in de prairies verlengd en nieuwe mogelijkheden voor de landbouw geopend.

Volgens officiële gegevens steeg de totale tarweproductie in 2025 met 11,2% op jaarbasis tot een record van 40 miljoen ton, waarmee het vorige record uit 2013 werd overtroffen. De koolzaadproductie steeg met 13%, waarmee het record uit 2017 werd overtroffen. De productie van gerst en haver steeg respectievelijk met 19% en 17%.

In totaal steeg de productie van alle belangrijke gewassen met 4% ten opzichte van het voorgaande jaar. Voor het volgende oogstjaar (2025-2026) wordt de totale productie verwacht op recordniveaus, 3% hoger dan vorig jaar en 8% hoger dan het gemiddelde van de afgelopen vijf jaar.

Historische analyses tonen aan dat de klimatologische omstandigheden in de landbouwgebieden van Canada zijn verschoven naar langere groeiseizoenen, met meer vorstvrije dagen en grotere groeigebieden.

Angst, ideologie en de kosten van energieschaarste

Critici zullen beweren dat de goedkeuring van een nieuwe pijpleiding een verraad is aan toekomstige generaties. Maar wat brengt het nageslacht nu echt in gevaar? Een opwarming van een paar tienden van een graad die de groeiseizoenen verlengt? Of een toekomst van energieschaarste, de-industrialisatie en economische stagnatie?”

De C over een “klimaatcatastrofe” diende alleen maar om een bureaucratische klasse te versterken die uit was op het controleren van consumptie en het belasten van levensstijlen. Het heeft niet veranderd hoe de fysica van de atmosfeer werkt of wat mensen die afhankelijk zijn van betaalbare energie nodig hebben om te overleven.

***

Dit commentaar werd voor het eerst gepubliceerd in de American Thinker op 16 januari. Clintel heeft tussentitels toegevoegd voor betere leesbaarheid.

Vijay Jayaraj is wetenschaps- en onderzoeksmedewerker bij de CO2 Coalition in Fairfax, Virginia. Hij behaalde een M.S. in milieuwetenschappen aan de University of East Anglia en een postdoctorale graad in energiemanagement aan Robert Gordon University, beide in het Verenigd Koninkrijk, en een bachelor in engineering aan Anna University, India. Hij was onderzoeksmedewerker bij de Changing Oceans Research Unit van de University of British Columbia, Canada.

***

Bron Clintel hier.

***