Islamitische indoctrinatie van Nederlandse kinderen

Kinderen zijn kwetsbaar voor indoctrinatie, en anno 2025 werken Nederlandse moslims hard aan islamisering via kinderhoofdjes.

 

Islamitische indoctrinatie van Nederlandse kinderen

Geplaatst door Maaike van Charante | 21 december 2025 

Kinderen zijn kwetsbaar voor indoctrinatie, en anno 2025 werken Nederlandse moslims hard aan islamisering via kinderhoofdjes. Tegelijkertijd werken niet-islamitische Nederlanders hard aan hypertolerantie en westerse zelfhaat. Een islamitisch kinderboek in de bibliotheek komt moeiteloos door de keuring, zelfs als het aanzet tot haat, geweld of ongelijke behandeling.

 

Kleuters vinden het vaak heerlijk om mee te mogen naar de bibliotheek. Al die kleurige boekjes, een schat aan nieuwe dingen om te ontdekken en het vooruitzicht om straks knus voorgelezen te worden. Wie met zo’n kleuter boekjes uitkiest, zal meestal de kleuter laten bepalen wat er mee mag. Soms blijken boekjes die je zelf nooit zou kiezen verbazend populair.

Daarvoor is wel nodig dat je als (groot)ouder of oppas een beetje vertrouwen kunt hebben in wat de bibliotheek in de schappen zet. Het lijkt volstrekt redelijk om te mogen verwachten dat je geen boekjes aan zult treffen die “aanzetten tot haat, geweld of ongelijke behandeling.” Sterker nog: NBD Biblion – de overkoepelende organisatie – garandeert zelfs dat u dergelijke boekjes niet in de schappen zult vinden.

Leuk boekje?

Toch nam een ouder contact met mij op nadat zijn zoontje in de plaatselijke bibliotheek met een kleurig boekje aankwam over de oorlog in Gaza. Zoals u hieronder kunt zien, oogt de kaft heel onschuldig. Vrolijke kleurtjes, blije kinderen. Alleen die gezichtjes zonder ogen zijn een beetje vreemd, maar ach, vormgeving. Dat moet kunnen.

Tot zover wat een argeloze ouder zou zien, die dit boekje misschien zelfs mee naar huis zou nemen om het voor te lezen. Voor wie verder kijkt, is de inhoud bedenkelijk.

Wat is nu zo erg aan dit boekje?

Monster in het paradijs

In de eerste plaats het extreem eenzijdige beeld dat lezertjes krijgen voorgeschoteld. De samenleving in Gaza van voor 7 oktober 2023 was geen paradijs – zoals hier beschreven – maar een Hamasdictatuur waarin de rijke bovenlaag de arme bevolking meedogenloos onderdrukte. Op UNRWA-scholen werden kinderen opgevoed om Israël te haten en Joden te vermoorden.

De genocidale aanval van 7 oktober 2023 kwam niet uit het niets. Die kwam voort uit zorgvuldig gekweekte haat en islamitisch fanatisme. In het hele boekje wordt die aanval overigens niet genoemd. In plaats daarvan duikt uit het niets het monster Israël op dat een wrede aanval pleegt op een vreedzaam paradijs. Welk kind zou zo’n monster niet haten?

De Gazanen zijn in dit verhaal lieve mensjes die onschuldig dromen van de bevrijding van Palestina. De naam ‘Palestina’ en de afbeelding van de Gouden Koepel op de voorpagina maken al duidelijk dat deze dromen niet zo onschuldig zijn. De Gouden Koepel staat in Jeruzalem, en de naam Palestina gaat verder dan Gaza. Het gaat om de (gewelddadige) ‘bevrijding’ van heel Palestina, het huidige Israël.

Het leed dat dit kinderboek beschrijft, bestaat. Maar de gruweldaden van Hamas blijven volkomen buiten beeld, en wat overblijft is ophitsen tegen Israël. Het boekje prijst de islam aan als antwoord op alles, zonder ooit in te gaan op de zwarte kanten van deze religie, waarvan Hamas ook een vertegenwoordiger is. Dat het is ingedeeld bij het genre non-fictie geeft na dit alles een nogal sinister bijsmaakje.

Meisje met hijab

Het boekje is uitgegeven door Hadieth Benelux, en van deze uitgever blijken er meer kinderboeken in bibliotheken te staan. Zo is er een serie Meisje met hijab over de twaalfjarige Safa die besluit voortaan een hoofddoek te dragen naar school. De serie is duidelijk gericht op kinderen in groep acht – leeftijdsaanduiding vanaf elf jaar – en maakt de hoofddoek tot iets om naar te streven.

De naam van de schrijfster – Oem Hudayfa – deed een belletje bij mij rinkelen. Een paar jaar geleden was er ophef over een website waarop een moslima tips gaf over hoe je kleine meisjes moet ‘trainen’ om de hoofddoek te gaan dragen. Dit was dezelfde vrouw. Destijds was er nog maar één deeltje van de serie uit, inmiddels zijn het er drie. Tenslotte moet je meisjes trainen…

Citaat van die inmiddels verwijderde pagina: “Begin zo vroeg mogelijk met deze training. Het takje buig je immers als het nog jong is. Deze gehele training dient gebaseerd te zijn op enkel en alleen de tevredenheid van Allaah, de Verhevene.” Wat denkt u: is hier sprake van aanzetten tot ongelijke behandeling? Ook daaraan zou NBD Biblion naar eigen zeggen geen ruimte bieden.

En niet alleen die serie voor meisjes van elf is in Nederlandse bibliotheken te vinden. Ouders die hun dochtertjes willen trainen, kunnen al veel eerder terecht. Een paar jaar geleden was er ophef over het boekje Hidaya’s Hijab – voorlezen vanaf drie jaar – maar die ophef heeft blijkbaar de bibliotheken niet bereikt. Ook Hidaya’s Hijab behoort (nog steeds) tot de voorraad.

Ryan

Van deze schattige boekjes word ik een beetje misselijk als ik denk aan meisjes als Ryan. Op die inmiddels verwijderde webpagina stond ook dit: “Realiseer je als ouder dat het dragen van de hijab een proces is voor het leven. (…) Dit is een proces waar je dochter in moet groeien. Daarom dien je haar over de hijab te leren ruim vóór het moment dat het haar verplicht wordt gesteld.”

Ryan was geen klein meisje meer. Zij was een tiener die naar school ging en zag dat andere meisjes vrij waren. Zij wilde die vrijheid ook, maar voor haar was de hijab al een plicht geworden. Al die lieve boekjes waarmee kleine meisjes wordt wijsgemaakt hoe mooi en eervol het is om zich te bedekken, zijn de keerzijde van de inktzwarte meedogenloosheid die Ryan het leven kostte.

Islam verkopen

Inmiddels zijn er een miljoen moslims in ons land. Er is een markt voor kinderboekjes over de islam, en er zijn webwinkels die er goed aan verdienen. Hadieth Benelux is opgezet door Zakaria Talhaoui die inmiddels een hele keten aan islamitische winkels heeft in Nederlandse en Belgische steden. Lees dit volstrekt kritiekloze, cultuurrelativistische interview in het AD in maart dit jaar.

De zwijmelende journalist zingt de lof van Talhaoui, en informeert “Of hij trots is op dit succes en dat doel dat hij langzaamaan begint te halen? Dat blijkt een lastige vraag. Hij blijft bescheiden.” Volgende alinea: “Toch is hij een voorbeeld voor anderen.” De journalist stelt niet één kritische vraag, en sluit af met een citaat van de succesvolle Talhaoui zelf.

Islamitische scholen

Geven we in Nederland niet om islamitische kleuters? Mogen die van ons vergiftigd worden met achterlijke ideeën over ongelijkheid? Mogen die vergiftigd worden met haat? Op dit moment zijn er al 83 islamitische basisscholen in Nederland, nog eens 15 mogen er binnenkort van start gaan, of zijn al gestart. Wat leren die kinderen daar? Krijgen ze nog ergens tegengif tegen deze islamitische indoctrinatie?

Citaat uit een artikel van de Nationale Onderwijsgids: “Veel islamitische scholen moeten volgens Tonca vechten tegen de vooroordelen. Zo zouden de kinderen ondemocratische dingen leren, maar volgens Tonca wordt er ook gewoon Nederlandse les gegeven.” Een hele opluchting dat er naast de ‘ondemocratische dingen’ óók gewoon Nederlandse les wordt gegeven…

Deze Ayhan Tonca is overigens niet onomstreden. Hij ontkende de Armeense genocide, en vond de Deense cartoonrellen ‘begrijpelijk’. Logisch voor iemand die het ‘ontoelaatbaar’ vond om de profeet Mohammed af te beelden in een spotprent… Als bestuursvoorzitter van de Rotterdamse school Ibn Ghaldoun verzette hij zich tegen sluiting van de school, ondanks grootschalige examenfraude.

Een andere schoolbestuurder – Yusuf Altuntas – was bestuurslid van de Turkse moskeekoepel Millî Görüs Nederland toen die dubieuze reizen organiseerde voor Turks-Nederlandse jongeren. In ons cultuurrelativistische Nederland krijgt iemand als Tonca herkansing op herkansing, en worden hij en Yusuf Altuntas anno 2025 in de Nationale Onderwijsgids neutraal als ‘bestuurders’ opgevoerd.

Islam is overal

In juni 2019 berichtte de AIVD dat op het islamitische Haga Lyceum jongens en meisjes ongelijk behandeld werden, homoseksualiteit onbespreekbaar was, en radicale imams op bezoek kwamen. In september 2019 kwamen NRC en Nieuwsuur met reportages over koranschooltjes waar kinderen leerden dat Joden, christenen, homoseksuelen en afvalligen de doodsstraf verdienen. Elke keer laaide de verontwaardiging op, en… ebde weer weg.

Het komt erop neer dat islamitische kinderen in Nederland ernstig risico lopen om opgesloten te raken in een cultuur waarin vrouwen minderwaardig zijn, en haat tegen Israël (en homo’s, Joden, afvalligen…) bij de opvoeding hoort. De problemen met islamitische scholen en weekendscholen zijn al langer bekend, en zelfs de bibliotheken blijken dus ruimte te bieden aan dit gedachtengoed.

Ik vond dit ernstig genoeg om opheldering te vragen bij de bibliotheekkoepel NBD Biblion, maar daar waren mijn vragen niet erg welkom. Toen ik opbelde, zei de medewerkster dat ik mijn vragen maar in een mail moest verwoorden, dan zouden ze ernaar kijken. Twee mails en een paar vergeefse telefoontjes later wist ik alleen dat de mails waren aangekomen. Antwoorden kreeg ik niet.

Toekomst

Soms vraag ik me af of er nog iemand geeft om de massale indoctrinatie van de Nederlandse jeugd. Wat voor toekomst verwachten we voor Nederland als we achteloos wegkijken bij het hersenspoelen van kinderen en tieners met een Middeleeuwse ideologie? En voor wie nu begint over godsdienstvrijheid: die zou op moeten houden waar de grondrechten van mensen geschonden worden.

Intussen vergaat het de niet-islamitische jeugd niet veel beter. Kinderen leren vooral om niet kritisch te kijken naar de onverdraagzaamheid en achterlijkheid van de islam. Ze leren om hun ogen ervoor te sluiten en ‘diversiteit’ te omarmen. Inmiddels staan zelfs niet-islamitische scholen onder druk om – uit angst voor moslimdiscriminatie – ruimte te bieden aan deze intolerante ideologie.

In Oostenrijk stemde het parlement onlangs voor een hoofddoekverbod voor meisjes onder de veertien. Het is goedbedoeld, maar belangrijker is wat onder die hoofddoekjes gebeurt. Als wij toestaan dat kinderen leren om van de islam te houden en het westen te haten, dan laten we die kinderen in de steek. Zowel de islamitische als de niet-islamitische.

Want als wij – overheden, politici, de onderwijsinspectie – de fictie blijven tolereren dat die lieve, zoete, exotische islam superieur is aan onze westerse waarden, dan verkiezen we discriminatie en geweld tegen vrouwen, homoseksuelen, Joden en andersdenkenden boven onze zwaarbevochten vrijheden. Dan kiezen we voor de ondergang van het westen.

Of willen we liever ontkennen dat die keus voor ons ligt?

Ook dat betekent onze ondergang.

Maaike van Charante