Olaf Sleijpen, sinds 1 juli 2025 president van De Nederlandsche Bank, heeft klimaatverandering nooit als ideologisch thema neergezet.
5-11-2026
Olaf Sleijpen (DNB & VVD): van transitie-optimist naar klimaatrealist
Van een onzer correspondenten.
Olaf Sleijpen, sinds 1 juli 2025 president van De Nederlandsche Bank, heeft klimaatverandering nooit als ideologisch thema neergezet. Zijn analyse is consequent economisch: klimaatrisico’s bedreigen bedrijven, vermogen, inflatie en financiële stabiliteit — en uitstel maakt de rekening alleen maar hoger.
Wat verandert, is zijn toon. Waar hij eerder vooral aandrong op een ordelijke transitie naar klimaatneutraliteit, erkent hij nu dat een deel van de schade al niet meer te voorkomen is. Zijn boodschap is niet langer alleen: voorkom de klimaatcrisis. Het is in toenemende mate ook: beheers de gevolgen.
Onder zijn voorganger Klaas Knot klonk de DNB in 2022 nog expliciet alarmistisch. Klimaatverandering werd toen een ‘existential threat’ genoemd: een dreiging die niet alleen het financiële stelsel, maar ook het leven van gewone burgers kon raken. DNB maakte die boodschap tastbaar met beelden van ondergelopen huizen, kwetsbare hypotheken en stijgende verzekeringsclaims. Die zorg is niet verdwenen; ze is binnen de bank nu vooral een economisch risico geworden.
Tijdens de Sustainable Finance Gipfel in Frankfurt zei Sleijpen op 1 oktober 2026:
‘Het is niet langer mogelijk om de economische impact van klimaatverandering te ontkennen. We zien het, we voelen het, we kunnen het meten. Dat heeft niets met ideologie te maken, dat is de realiteit.’
Die uitspraak vat zijn positie kernachtig samen. Sleijpen wil klimaat niet behandelen als een groen-ideologische of politieke kwestie, maar als een financieel risico dat zich al manifesteert in schade, prijzen, investeringen en financiële stabiliteit.
Ook in zijn toespraak op de Green Swan-conferentie in Manilla op 19 oktober gebruikte hij een krachtige metafoor: de poolreiziger Ernest Shackleton. Shackleton verloor zijn oorspronkelijke doel, maar wist zijn bemanning door koelbloedige beslissingen veilig te houden. Sleijpen trekt daar een parallel met het Klimaatakkoord van Parijs:
‘Tien jaar na het Klimaatakkoord van Parijs is het venster om de opwarming tot 1,5 graad te beperken bijna gesloten. Dat is een ongemakkelijke realiteit.’
Waar hij eerder vooral waarschuwde dat een ordelijke transitie goedkoper is dan uitstel, spreekt hij in 2026 over een wereld waarin een deel van de schade al onvermijdelijk is. Zijn klimaatrealisme betekent geen afstand doen van klimaatbeleid, maar een verschuiving van hoop op perfecte oplossingen naar risicobeheersing: minder uitstoot waar dat nog kan, meer weerbaarheid waar dat nodig is.
Dat is de kern van zijn klimaatrealisme: hij accepteert dat de 1,5-gradendoelstelling grotendeels buiten bereik is geraakt. Maar hij concludeert daar niet dat klimaatbeleid helemaal zinloos is. Integendeel: hoe minder er nog te redden valt, des te belangrijker wordt het om verdere schade te beperken en de samenleving weerbaar te maken.
Sleijpen onderbouwt die waarschuwing met harde cijfers. Volgens herverzekeraars bedroeg de directe wereldwijde schade door weersgerelateerde gebeurtenissen de afgelopen vijf jaar gemiddeld 384 miljard dollar per jaar — meer dan het dubbele van het niveau aan het begin van deze eeuw. Sleijpen spreekt nu van ‘kosten’:
‘De kosten van klimaatverandering en aantasting van de natuur worden brutaal zichtbaar door de intensivering van extreme weersomstandigheden.’
Sleijpen ten voeten uit: niet langer een oproep om de mondiale catastrofe nog te kunnen voorkomen. De verschrikkelijke te beheersen klimaatcrisis is gelukkig uit zicht bij de DNB.
***

1 reacties :
"Klimaatcrisis" als economisch model. 't Is maar hoe je het bekijkt. Schade door de "beheersingspraktiijken" verdoezelen we?
Een reactie posten