het is het ongekende journalistieke wangedrag dat moet worden onderzocht nadat de beschuldiging van ‘desinformatiecampagnes van de industrie’ terecht als de hoax is ontmaskerd die het is.
het is het ongekende journalistieke wangedrag dat moet worden onderzocht nadat de beschuldiging van ‘desinformatiecampagnes van de industrie’ terecht als de hoax is ontmaskerd die het is.
Al Gore.
Door Russell Cook.
Dat was de bewering die iemand in september in een brief aan de redactie van de Los Angeles Times deed . Het eerste deel is een aantoonbaar feit, het tweede deel is wellicht slechts een zoveelste desinformatiepraatje bovenop de stapel misleiding die milieuactivisten over het klimaatprobleem verspreiden.
Het feit dat het grote publiek vrijwel geen kritische vragen over het klimaatprobleem ziet, zou een integraal onderdeel moeten zijn van een federaal onderzoek naar wat dit probleem in stand houdt – inclusief de recente juridische strijd rondom klimaatrechtszaken – terwijl het allang, meer dan twintig jaar geleden, door objectieve en onpartijdige journalisten had moeten worden uitgedoofd.
De volledige context van de brief in de LA Times is hier te vinden, slechts twee alinea’s lang, maar bevat twee enorme misvattingen. De eerste misvatting bevindt zich in een link naar een dubieus artikel in de LA Times dat gebruikt wordt om het centrale punt van de briefschrijver te ondersteunen, en de tweede misvatting betreft de vermeende overkoepelende, maar verder onhoudbare beschuldiging van corruptie in de industrie. Ik heb de twee fouten in mijn samenvatting van de brief vetgedrukt weergegeven:
De betreffende “veehouders” waren het onderwerp van een artikel in de LA Times van 5 september. Het betrof een groep die steun betuigde aan de klimaatschadezaak Boulder tegen Suncor, die in de eerste week van oktober door het Hooggerechtshof zou worden behandeld.
Een dag vóór de bovengenoemde ingezonden brief gaf een artikel in Energy in Depth echter al een duidelijke aanwijzing over het fundamentele probleem. Kort gezegd: er was geen enkele steun van veehouders of de agrarische sector voor de eisers in hun zaak tegen de fossiele brandstoffenindustrie.
De briefschrijfster van de LA Times zou, geconfronteerd met deze feiten, het probleem kunnen ontwijken door te zeggen dat ze gelooft wat het artikel in de LA Times suggereert, namelijk dat veehouders in heel Colorado voor de rechtszaak waren. Maar het volgende probleem versterkt alleen maar het misplaatste vertrouwen.
De eerste anderhalf uur van Al Gores film “An Inconvenient Truth” uit 2006 waren gewijd aan zijn betoog dat catastrofale, door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde een vaststaand wetenschappelijk feit was. Er werd niets nieuws onthuld over dit klimaatprobleem; de media hadden deze fundamentele bewering al meer dan vijftien jaar verkondigd. Klimaatwetenschappers met een sceptische inslag hebben deze bewering, die al meer dan tien jaar bestaat, op alle niveaus fel betwist, maar Gore noemde dit niet.
Na al zijn inleiding toonde Gore vervolgens twee dia’s uit zijn presentatie om te beweren dat er een 100% wetenschappelijke consensus bestond over alles wat hij zojuist had gepresenteerd. Klimaatwetenschappers met een sceptische inslag betwisten dit natuurlijk onmiddellijk; geen enkele wetenschappelijke conclusie is ooit gevalideerd door “een hand opsteken“, het idee zelf is een logische denkfout. Zo werkt de wetenschappelijke methode simpelweg niet.
De “onthullingen” waar de briefschrijver van de LA Times in Gores film naar verwees, volgden direct na zijn onlogische betoog over de “wetenschappelijke consensus”. Hij suggereerde dat de handvol sceptische wetenschappers corrupt waren gemaakt door de fossiele brandstoffenindustrie, zoals bleek uit een gelekte memo met de tekst: “Herpositioneer de opwarming van de aarde als theorie in plaats van feit“. Gore vergeleek die zin meteen met de beruchte memo van de tabaksindustrie: “Twijfel is ons product”, waarmee hij impliceerde dat sceptische klimaatwetenschappers het publiek misleidden op een manier die niet anders was dan die van iedereen in de tabaksindustrie die beweerde dat roken niet schadelijk was of geen kanker veroorzaakte.
De memo van tabaksfabrikant Brown & Williamson met de titel “Twijfel is ons product” was echt. Lezers kunnen het hele dwaze document zelf doorspitten in de voormalige “Legacy Tobacco Documents Library“. In 2009 kostte het me niet meer dan 30 seconden om de volledige memo daar in de juiste context te vinden; de doorslaggevende zin staat op pagina 4.
Het idee van Brown & Williamson was onnadenkend dom, want iedereen met een beetje verstand zou nooit geloven dat het onschadelijk is om brandende deeltjes in te ademen die groot genoeg zijn om met het blote oog te zien, vermengd met verslavende chemicaliën.
Het memorandum over de “herpositionering van de opwarming van de aarde” bestond echt. Het kostte me zeven maanden om het te vinden, zo diep weggestopt in het archief met gescande industriedocumenten van Greenpeace USA dat niemand daar zou zoeken zonder eerst te weten wat de connectie was tussen Greenpeace en de oude, vergeten milieugroep “Ozone Action“. Maar het probleem met het memorandum is niet zozeer het gebrek aan transparantie over waar het zich bevond, maar eerder dat ik er later achter kwam (bevestigd door Ron Arnold via een groter onderzoek dat hij uitvoerde, en door anderen) dat het memorandum nooit in welke vorm dan ook is geïmplementeerd.
De briefschrijfster van de LA Times zou, geconfronteerd met deze feiten en de uitdaging om ook maar één voorbeeld te noemen van een topman uit de fossiele brandstoffenindustrie die de klimaatkwestie ooit als een hoax bestempelde en die op grote schaal door het publiek werd gehoord, dit enorme probleem kunnen omzeilen door te zeggen dat ze gelooft dat de berichtgeving van de gevestigde media over alle beweringen over desinformatiecampagnes van de industrie boven alle twijfel verheven was.
Daarin schuilt het deel van het onderzoek dat verder moet gaan dan hoe de valse beschuldigingen van ‘door de industrie geleide publieke misleiding’ zijn bedacht/ gepland/ uitgevoerd, en wie er precies achter dit alles zat.
De vraag is waarom de journalisten van de gevestigde nieuwsmedia nooit de moeite hebben genomen om ook maar één fundamentele vraag te stellen over deze kwestie, terwijl er zoveel onwaarheden in de beschuldigingen te vinden zijn dat zelfs een gewone ingezonden brief ze zou kunnen ontdekken, als hij of zij maar de intellectuele nieuwsgierigheid had om te onderzoeken of de beschuldigingen enige waarheid bevatten.
In het boek dat bij de film “An Inconvenient Truth” van Al Gore hoort, wordt de ontdekking van het memo over de “herpositionering van de klimaatverandering” duidelijk toegeschreven aan “Pulitzer-winnaar” Gelbspan. Stop daar maar mee – objectieve, onpartijdige journalisten hadden zonder omwegen moeten vragen welk werk van Gelbspan die prijs had opgeleverd. Toen die bewering ontkracht werd, hadden journalisten moeten onderzoeken of het memo, dat zowel Gore als Gelbspan hadden verspreid, daadwerkelijk was geïmplementeerd. En toen bleek dat dit nooit was gebeurd, had de volgende vraag moeten zijn: van wie hadden Gelbspan en Ozone Action het memo verkregen, en onder welke omstandigheden?
Zie je hoe dat werkt? Zie je hoe dat had moeten werken?
Die vragen werden nooit gesteld door de gevestigde nieuwsverslaggevers. Ironisch genoeg gebruikt de briefschrijver van de LA Times de analogie van ‘struisvogels die hun kop in het zand steken’, terwijl diezelfde vergelijking juist op de schouders van de gevestigde nieuwsverslaggevers kan worden geschoven.
Het is niet de klimaatcrisis die moet worden opgelost, of de fossiele brandstoffenindustrie die moet worden onderzocht; het is het ongekende journalistieke wangedrag dat moet worden onderzocht nadat de beschuldiging van ‘desinformatiecampagnes van de industrie’ terecht als de hoax is ontmaskerd die het is.
***