Van een onzer correspondenten.

NRC heeft een interview met Pieter Pauw, universitair hoofddocent klimaatfinanciering aan de TU Eindhoven, over de politieke vertraging van klimaatbeleid en de groeiende, maar slecht zichtbare kosten van klimaatschade. Zijn kernbetoog: door uitstel stijgt de opwarming verder, terwijl de schade zich verspreidt over burgers, bedrijven en de overheid.

Pauw schrijft al sinds 2011 opiniestukken over klimaat, milieu en politiek, onder meer voor NRC, en doet onderzoek naar klimaatbeleid en klimaatfinanciering. In een recent opiniestuk stelde hij dat de klimaatcrisis ‘definitief en overal aangekomen’ is, verwijzend naar droogte, bosbranden en extreme hittegolven.

Het interview kijkt vooruit naar COP31 in Antalya, Turkije. Pauw verwacht een moeilijke top: de VS stuurt geen officiële delegatie, de EU is volgens hem vager over het afbouwen van fossiele brandstoffen, en geopolitieke conflicten verminderen de onderhandelingsruimte.

Hij waarschuwt dat de EU hierdoor geloofwaardigheid verliest. Nederland mist bovendien een kans door geen streefjaar op te nemen in zijn routekaart voor het afbouwen van fossiele brandstoffen.

Pauw noemt klimaatschade een ‘sluipmoordenaar’: de kosten zijn vaak indirect, verspreid en pas duidelijk als het te laat is. Hij wijst op droogte, hitte, funderingsschade, lagere oogsten, voedselprijsinflatie, hinder voor scheepvaart en verminderde arbeidsproductiviteit. Nederland heeft volgens hem geen goed totaalbeeld van deze schade. Daardoor lijkt klimaatbeleid minder urgent dan het in werkelijkheid is.

Het artikel noemt enkele voorbeelden van kosten:

  • De extreme zomer kostte Nederland naar schatting 9 miljard euro aan verminderde arbeidsproductiviteit.
  • De overstromingen in Zuid-Limburg in 2021 kostten ongeveer 430 miljoen euro.
  • Het Planbureau voor de Leefomgeving schat de jaarlijkse kosten van luchtvervuiling, allergieën en meer UV-straling voor de zorg op 100 miljoen euro.
  • Er zijn ook verborgen kosten, zoals funderingsschade bij huizen, hogere voedselprijzen, infrastructuuronderhoud en productieverlies door lage waterstanden.

Pauw vindt het Nederlandse beleid kronkelig en te kortzichtig. Als voorbeeld noemt hij dat de overheid elektrisch rijden stimuleert, maar tegelijk de brandstofaccijns verlaagt; dat noemt hij inefficiënt, duur en schadelijk voor het draagvlak. Naar verluidt zal Premier Jetten (D66) een week lang op de klimaattop aanwezig zijn.

Hij benoemt ook dat fossiele subsidies nog ongeveer 30 miljard euro bedragen: belastingvoordelen die de consumptie van olie, kolen en gas blijven stimuleren. Van het oorspronkelijke Klimaatfonds van 35 miljard euro is volgens het artikel nog 13 miljard over, vooral gereserveerd voor kernenergie.

Ondanks de sombere analyse ziet Pauw positieve signalen: het Verenigd Koninkrijk wil tegen 2035 minstens 81 procent minder CO2 uitstoten dan in 1990, Duitsland zit qua uitstoot terug op het niveau van 1960, en Ethiopië heeft elektrisch rijden snel opgevoerd door fossiele auto-import te verbieden.

***

Bron hier. (Alleen voor abonnees.) 

***