Moreel verval bij Natuurmonumenten

 Kort samengevat is er bij weinig ooit respectabele organisaties het moreel verval zo pijnlijk zichtbaar als bij ‘Natuurmonumenten.’



13-10-2026

Moreel verval bij Natuurmonumenten

Door Rypke Zeilmaker.

In de Leeuwarder Courant maakte recent een hoofd marketing van Natuurmonumenten propaganda voor de Agenda 2030, toegespitst op de Waddeneilanden.

“Gezonde Natuur is de basis voor de Wadden” zo luidt de bezwering. Het artikel was afkomstig van Jorien Bakker, voormalig PR-adviseur voor het Openbaar Ministerie, nu zelfbenoemd “ambassadeur” voor het Waddengebied.

Zij promoot het ‘Beleidskader Natuur Waddenzee’ dat opeenvolgende D66-politici in vorige kabinetten in de steigers zetten. Dat ambtelijk instrument moet de recreatiesector en de visserij achter een groen hangslot zetten. In 2030 moet dan 30 procent van het Wad een afgesloten gebied zijn, 50 procent in 2050.

Bewoners van het Waddengebied zien Bakker niet als hun ambassadeur. Die verzamelden vijftigduizend handtekeningen tegen die plannen. Dus nu vreest Natuurmonumenten weerstand voor het eigen verdienmodel. Want het hele idee achter dat ‘beleidskader’ is dat er grootschalig ‘herstel’ nodig is van natuur in het Waddengebied.

Oftewel, een continue subsidiestroom vanuit de provincies voor ‘natuurdoelen.’ Doelen die onmeetbaar en dus onhaalbaar zijn, want ‘gezonde’ natuur betekent niets in biologische zin. Een gezonde jaarrekening is dus het hoofddoel. En ‘natuurherstel’ de rechtvaardiging om andermans grond buit te maken op publieke kosten.

De ironie wil bijvoorbeeld, dat hun directeur Jeroen de Koe heet. Die wil de veestapel van boeren inkrimpen, en staat vooraan om de stikstofmiljarden van dit D66-kabinet te cashen. Zo kunnen ze gratis boerengrond buitmaken vanwege de door De Koe bepleitte “forse stikstofreductie.” De subsidiebedragen voor grondopkoop en bedrijfsvoering die naar Natuurmonumenten gaan op jaarbasis zijn substantieel.

Afgelopen jaar cashte Natuurmonumenten gemiddeld 90 miljoen euro, de helft van de jaarbegroting van deze private stichting. Dat is een verdubbelde subsidiestroom in tien jaar tijd. De belastingbetaler brengt zo drie maal meer inkomsten in het laatje van Natuurmonumenten, dan dat de leden via contributies doen.

Dat ledenbedrag is al decennia constant, ongeveer 30 miljoen euro. Dus iedereen is ongevraagd een beetje ‘lid’ gemaakt van dit fondsenwervende bedrijf. Dat is opmerkelijk, want dit ‘Goede Doel’ zwemt in het eigen vermogen. Ze hebben bijvoorbeeld liefst 200 miljoen euro belegd vermogen op de beurs uit staan. In de praktijk werkt Natuurmonumenten zo als opkoper van boerengrond met publiek geld, en fondsenarm van de Koninklijke Oligarchie Nederland BV. Dat is al een kwart eeuw zo, getuigende de gekozen voorzitters. Van Rabo-bankier Herman Wijffels tot oud minister van financiën Jeroen Dijsselbloem nu, de club werkt als ‘filantropisch’ vernis van het machtscentrum.

De grootste zorg van Natuurmonumenten is ook niet ‘waarheid’ maar hun ‘merk.’ Daarom gingen ze in 2024 in zee met reclamebureau ACE, dat ook Schiphol, Unilever en Mc Donalds ‘in de markt’ zet. In Marketingreport kon je daarover Jennis Jongerius, Strategy Director bij ACE horen: “De natuur is een ongelofelijk sterk merk. Kijk alleen al naar hoe vaak de natuur wordt getagd op socials. Daar zou bijna iedere organisatie jaloers op zijn. De komende jaren gaan we samen met Natuurmonumenten die aandacht omzetten in actie. Onze gezamenlijke liefde voor de natuur zien we terug in de drive om écht recht te doen aan de natuur.”

Bakker’s opinie-artikel tegen Waddeneilanders voldoet precies aan die strategie, als zelfverklaard “Waddenliefhebber.” Wanneer je beweert voor ‘de’ natuur te staan, en niet enkel voor je eigen Toko, dan claim je de morele hoogzit. Iedereen die je tegenspreekt wil dan ‘iets minder van het goede.’ De natuur zou volgens Bakker “kwetsbaar” zijn. Dus zijn protesterende Waddeneilanders eigenlijk de bullebak. Bakker’s eigen verheven gevoelens dienen daarbij als getuigenis. “Liggend op de dijk bewonder ik wolken kanoetstrandlopers, rosse grutto’s en bonte strandlopers boven de platen van het Wad. Zo’n wolk emotioneert mij…”


Of Bakker en haar gilde van groene marketeers die soorten in het veld ook herkennen, we betwijfelen het. Maar pijnlijker dan biologisch analfabetisme bij de organisatieleiding, is die claim op de hogere moraal. Omdat ze alleen en uitsluitend op één ding uit zijn. Geld. Ze noemt in één adem “mijnbouw en visserij” als te verbannen activiteiten. Terwijl haar club het vangen van tientallen miljoenen euro’s fossiele subsidies uit het Wadden(gas)fonds van Shell geen enkel probleem vond.

Hun voorzitter van 2011-2019 Hans Wijers (D66) was zelf een Shell-commissaris. Kort samengevat is er bij weinig ooit respectabele organisaties het moreel verval zo pijnlijk zichtbaar als bij ‘Natuurmonumenten.’

***




0 reacties :

Een reactie posten