Tientallen miljoenen mensen stierven een vreselijke dood door verhongering.
27-10-2 026
Ideologen wagen zich aan het opzetten van een elektriciteitsnet dat uitsluitend op “hernieuwbare energiebronnen” draait
Door Francis Menton.
mijn bericht van enkele dagen geleden, op 18 oktober , vertelde ik hoe onwetende ideologen van de Chinese Communistische Partij eind jaren vijftig zichzelf ervan overtuigden dat ze wisten hoe ze onbeperkte landbouwproductie konden bereiken door elke gemeenschap simpelweg te bevelen grote, willekeurige hoeveelheden voedsel te produceren. Wil je de graanproductie verdubbelen? Plant dan gewoon twee keer zoveel zaad op hetzelfde oppervlak! De ideologen hadden geen idee hoe landbouw in de praktijk werkt. Binnen een paar jaar brak er een wijdverspreide hongersnood uit, waarschijnlijk de grootste in de wereldgeschiedenis. Tientallen miljoenen mensen stierven een vreselijke dood door verhongering.
Aan het einde van dat bericht merkte ik op dat hier in het Westen al tientallen jaren even onwetende ideologen bezig zijn met het bepleiten van een energietransitie om de elektriciteitsopwekking met fossiele brandstoffen te vervangen door opwekking voornamelijk met behulp van intermitterende wind- en zonne-energie. De huidige ideologen van de energietransitie hebben een gebrek aan kennis over de werking van een energienetwerk dat vergelijkbaar is met de onwetendheid van de Chinese ideologen op het gebied van de landbouw. Hoe pakt dit uit?
Op het gebied van de energietransitie hebben diverse landen en Amerikaanse staten hun hele bevolking als proefkonijnen aangeboden voor dit grootschalige experiment, uitgevoerd door mensen die geen idee hebben waar ze mee bezig zijn. Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Californië en New York zijn prominente voorbeelden. Aan de andere kant van het spectrum vinden we een klein eiland genaamd El Hierro voor de kust van Spanje. El Hierro telt slechts zo’n 11.000 inwoners, maar in 2008 wilde het eiland de wereld laten zien hoe een volledige transitie naar een elektrisch systeem, aangedreven door windturbines en ondersteund door een waterkrachtcentrale, mogelijk is.
Ik heb al meerdere keren verslag gedaan van de voortgang van het El Hierro-systeem, bijvoorbeeld hier in 2022 , hier in 2023 en hier in 2024. Maar het is alweer meer dan twee jaar geleden sinds mijn laatste update. Laten we dus eens kijken hoe het ervoor staat.
Wat El Hierro zo bijzonder maakt, is dat de initiatiefnemers daadwerkelijk dachten dat ze een volledig dekkend elektriciteitsnet zouden kunnen realiseren, gebaseerd op alleen windturbines en opslag. Dat weten we omdat ze dat herhaaldelijk hebben gezegd. Maar in hun bijna religieuze toewijding aan het project hebben ze nooit de tijd genomen om de eenvoudige berekeningen te maken die zouden hebben aangetoond waarom dit onhaalbaar is.
Het El Hierro wind-/opslag-elektriciteitssysteem draagt de naam Gorona del Viento. Het systeem is in 2013 in gebruik genomen. De entiteit Gorona del Viento heeft een website, grotendeels in het Engels, waar u hun beweringen kunt bekijken en deze kunt vergelijken met de daadwerkelijke prestaties in de praktijk. Van de openingspagina:
Een eiland dat volledig op hernieuwbare energie draait … De windaangedreven waterkrachtcentrale van Gorona del Viento El Hierro, SA, is ontworpen om het eiland El Hierro te voorzien van elektrische energie uit schone, hernieuwbare energiebronnen zoals water en wind. Het windpark heeft voldoende capaciteit om volledig aan de elektriciteitsvraag van El Hierro te voldoen. De overtollige windenergie die niet door de eilandbewoners wordt verbruikt, wordt gebruikt om water van een lager reservoir naar een hoger reservoir te pompen. Dit water wordt opgeslagen in het bovenste reservoir en gebruikt om elektriciteit op te wekken door middel van een hydraulische sprong wanneer de windenergie onvoldoende is.
(Nadruk toegevoegd.) Ze scheppen er expliciet over op dat het eiland “100% hernieuwbare energie” zal hebben en dat het windpark “de capaciteit heeft” om volledig aan de elektriciteitsvraag te voldoen. Het windpark heeft in werkelijkheid veel meer dan die “capaciteit” – als het nominale “vermogen” de relevante factor zou zijn om te bepalen of een energiesysteem aan de vraag kan voldoen zoals die nu wordt voorgesteld. Lees verder op de website en je ontdekt dat het windpark een nominaal vermogen heeft van 11,5 MW, terwijl de gemiddelde elektriciteitsvraag op het eiland minder dan 5 MW bedraagt. Er is dus sprake van een overcapaciteit van meer dan 2x. Met een groot, verhoogd pompreservoir om energie op te slaan voor de momenten dat de wind niet waait, zou dat toch voldoende moeten zijn om de doelstelling te halen.
Na de eerste paar jaar van de exploitatie begon Gorona del Viento in 2018 met het publiceren van gedetailleerde statistieken over de prestaties van het systeem. Deze link leidt naar een pagina met links naar afzonderlijke pagina’s met de statistieken voor 2018 en de daaropvolgende jaren. In het eerste gerapporteerde jaar, 2018, leverde het wind-/opslagsysteem 56% van de elektriciteit voor het eiland, de rest werd geleverd door een dieselgenerator die ze (gelukkig) als back-up hadden behouden. Maar daarna verbeterde het niet echt. In 2019 was het 54%; in 2020, 42%; in 2021, 48%; in 2022, 48%; en in 2023, slechts 35%; voor 2024 45%; en voor 2025, 44%. Hier is hun staafdiagram voor 2023 :

“Llanos Blancos” verwijst naar het dieselreservesysteem.
De kop op de voorpagina pronkt dus met “100% hernieuwbare energie”, maar in werkelijkheid is het beste resultaat dat ze ooit over een heel jaar hebben behaald nauwelijks boven de 50% uitgekomen, en de laatste keer dat ze de 50% grens overschreden was in 2019.
Waarom kunnen ze niet meer dan dat uit dit ogenschijnlijk overgedimensioneerde systeem halen? Omdat er lange periodes zijn waarin de wind niet waait. Tijdens die periodes raakt het opslagreservoir leeg en kan het niet meer worden bijgevuld. In mijn bericht uit 2022, waarnaar hierboven wordt verwezen, stond een berekening van Roger Andrews op de website van Energy Matters. Deze berekening toonde aan dat El Hierro, om zelfvoorzienend te worden met alleen een wind-/opslagsysteem, ongeveer twee keer zoveel windturbinecapaciteit en zo’n veertig keer zoveel opslagcapaciteit nodig zou hebben (om de ergste windluwtes op te vangen). Zelfs als ze zich zo’n reservoir zouden kunnen veroorloven, hebben ze er geen plek voor op het eiland.
Ondertussen, ondanks de ervaringen met El Hierro, gaan plaatsen als New York, Californië, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk onverminderd door alsof systemen voor elektriciteitsopwekking met wind-, zonne- en energieopslag kunnen werken. Het lijkt wel alsof er geen lessen te trekken zijn uit het verleden.
***
Uit de Manhattan Contrarian.
***

0 reacties :
Een reactie posten