Trumps overweldigende overwinning in 2024 bracht de klimaatmachine tot stilstand. Maar de ‘blauwe golf’ bij de tussentijdse verkiezingen van vorige week liet zien dat de groene hydra van de VN nog wel degelijk levensvatbaar is.

Door Tilak Doshi.

In april vorig jaar had president Trumps agenda voor energiedominantie in minder dan 60 dagen het hele klimaatimperium, waaraan meer dan 30 jaar was gewerkt, op de rand van de ineenstorting gebracht. Bloomberg klaagde toen dat “jarenlange klimaatactie in een paar dagen werden afgebroken”, en sceptici mochten zich enigszins verheugen over leedvermaak.

Voor een Amerikaanse president die aan zijn tweede termijn werkt en zijn nalatenschap wil veiligstellen, kan niets als vanzelfsprekend worden beschouwd tot de tussentijdse verkiezingen. Afgelopen dinsdag waren die verkiezingen er, en de Amerikaanse kiezers gaven de Democraten zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat. De tranen van de Democraten zijn veranderd in champagne. De klimaathydra van de VN, met energiebeleidstentakels die zich uitstrekken tot elk ministerie, elke centrale bank en elke ontwikkelingsorganisatie ter wereld, is gespaard gebleven van wat leek op een ramp van ongekende omvang.

Bijna twee jaar lang hakte de Trumpiaanse contrarevolutie de koppen van het beest één voor één af. Amerika’s tweede terugtrekking uit het Klimaatakkoord van Parijs ging op 27 januari 2026 in werking. Washington trok zich vervolgens terug uit 66 internationale organisaties , waaronder de UNFCCC en het IPCC, nadat de president de Algemene Vergadering van de VN had verteld dat klimaatverandering de “grootste oplichterij” was die ooit op de wereld was gepleegd.

In februari trok de EPA de bevinding uit 2009 in dat klimaatverandering een bedreiging vormde voor het milieu, de juridische hoeksteen van de federale regelgeving inzake broeikasgassen. Nu slaakt het klimaatindustriële complex, van Turtle Bay tot Brussel en de NGO-oorlogskamers in Washington, een collectieve zucht van verlichting. Een president die zijn ambtstermijn bijna heeft voltooid en geen zeggenschap meer heeft over de overheidsuitgaven, kan immers worden afgeremd, lastiggevallen en aangevochten voor de rechter. Wat deze opluchting echter niet is, is een mandaat.

Een opstand tegen de stijgende kosten van levensonderhoud, omgedoopt tot een klimaatoverwinning

Uit exitpolls bleek dat Trumps populariteit slechts 38% bedroeg , een historisch laag percentage voor een president tijdens tussentijdse verkiezingen. 89% van de kiezers gaf aan dat de kosten van levensonderhoud een belangrijke of zelfs cruciale factor waren bij hun stemkeuze. Ook de winnaars waren niet bepaald enthousiast: de Democratische Partij, die volgens de laatste NBC-peiling een populariteit van 29% geniet, zelfs lager dan de 38% voor de Republikeinse Partij. Associated Press noemde hoge prijzen, de oorlog met Iran en zorgen over corruptie binnen de overheid als de belangrijkste oorzaken van de overwinning van de Democraten.

Zoals Charles Rotter op Watts Up With That opmerkte, kan een verdeelde regering “sommige van Trumps energiebeleidsvoortgang vertragen, maar het is geen klimaatreferendum”.

Dat heeft de groene pers er echter niet van weerhouden het als zodanig te behandelen. Climate Home News verklaarde in zijn COP31-briefing dat de stemming voorafgaand aan de gesprekken in Antalya “enigszins was opgevrolijkt door Lula’s verrassende herverkiezing in Brazilië en het feit dat Amerikaanse kiezers klimaatscepticus Donald Trump een duim omlaag gaven”. Grist kondigde aan dat de overwinning ” ingrijpende gevolgen zal hebben voor klimaatactie”. Scientific American gaf de kop aan de Union of Concerned Scientists: “Het is een nieuwe dag in Washington.” De League of Conservation Voters, waarvan het Victory Fund er prat op gaat meer dan 125 miljoen dollar in de campagne te hebben gestoken, noemde Trumps energieagenda “een politieke ramp voor de Republikeinen”. De Sierra Club prees de “duidelijke afwijzing” van de Republikeinse “oorlog tegen betaalbare schone energie”. En de Sunrise Movement, die de verkiezing van medeoprichter William Lawrence in Michigan vierde, tweette: “Green New Deal, here we come.”

De minder betrokken hoeken van de mainstream media vertellen een ander verhaal. Axios kopte: ‘Democratische blauwe golf laat klimaat achter zich‘. Time Magazine meldde dat de verkozen Democratische senator James Talarico uit Texas beloofd heeft banen in de olie- en gassector te beschermen, dat Adam Hamilton uit Kansas campagne voerde met een ‘allesomvattende’ energieaanpak en dat Annie Andrews uit South Carolina opriep tot het opschorten van de federale benzineaccijnzen.

Dit zijn niet de beleidsvoorstellen van een partij die gekozen is om de fossiele brandstofeconomie af te schaffen. Zoals Sterling Burnett het verwoordde in de Climate Realism Show, geciteerd door Charles Rotter , fluit Grist langs het graf: ‘Mensen hebben niet gestemd voor klimaatbeleid.’

De ironie is schrijnend. Kiezers hebben de regeringspartij afgestraft voor de stijgende kosten van levensonderhoud, die grotendeels werden veroorzaakt door de oorlog met Iran en de afsluiting van de Straat van Hormuz. Normaal gesproken passeren er zo’n 20 miljoen vaten olie per dag – ongeveer een vijfde van het wereldwijde verbruik van vloeibare aardolieproducten – en een vijfde van de wereldwijde LNG-voorraden door die straat.

Toen de straat werd afgesloten, greep niemand naar windturbines. Overheden grepen naar strategische reserves en alternatieve ladingen ruwe olie en LNG. De crisis toonde aan dat de wereld nog steeds draait op fossiele brandstoffen, en de blokkade van Hormuz liet zien dat de echte bedreiging voor Europa altijd Neptunus, de god van de zee, was, en niet Gaia, de godin van de aarde. Dat de groene lobby nu de electorale gevolgen van een schok in de fossiele brandstofvoorziening presenteert als een stem vóór minder gebruik van fossiele brandstoffen, is een staaltje politieke alchemie dat de Kerk van het Klimaat waardig is .

De macht van de portemonnee en de politiek van rechtszaken

De president behoudt zijn veto, en zoals de MIT Technology Review opmerkt, is geen van beide kamers ook maar in de buurt van de tweederde meerderheid die nodig is om het veto te overrulen. De groene subsidies in Bidens Inflation Reduction Act, die grotendeels zijn uitgehold door de One Big Beautiful Bill Act van 2025, kunnen niet via een wet worden hersteld zolang Trump in het Witte Huis zit.

Dit alles betekent niet dat de overwinning van de Democraten geen gevolgen heeft. Het Huis van Afgevaardigden beheert het geld, en geld is de levensader van de groene subsidiemachine. De Democraten zullen nu de noodzakelijke begrotingswetten opstellen. Chellie Pingree, de belangrijkste Democraat in de Begrotingscommissie van het Huis van Afgevaardigden die toezicht houdt op de financiering van het EPA en het Ministerie van Binnenlandse Zaken, vertelde Grist:

“Als u het geld niet gaat uitgeven, hebben wij de macht om andere financiering in te houden.”

Verwacht dat elke begrotingsdeal vol zit met bepalingen die de regering dwingen bevroren klimaatsubsidies uit te keren – en dat er met een shutdown gemanoeuvreerd zal worden als ze weigert.

Dan is er nog de juridische strijd. Binnen enkele uren na de uitslag plaatste Robert Garcia, die waarschijnlijk voorzitter van de House Oversight Committee zal worden, een bericht van twee woorden op X:

“RAADPLEEG EEN ADVOCAAT “.

Zijn commissie bereidt onderzoeken voor naar de zakelijke transacties van de familie Trump, de handhaving van de immigratiewetgeving en nog veel meer. Hakeem Jeffries, de vermoedelijke voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, vertelde zondag aan ABC dat hij “volmondig ja” zou zeggen tegen de afzetting van minister van Defensie Pete Hegseth. Wat energie betreft, meldde Politico in oktober dat de Democraten een afrekening na de tussentijdse verkiezingen beraamden voor EPA-directeur Lee Zeldin, met eisen voor documenten, getuigenissen, dagvaardingen en zelfs een afzettingsprocedure als mogelijke opties. Het was Zeldin die vorig jaar beloofde “een dolk recht in het hart van de klimaatveranderingsreligie te steken”. De hogepriesters van het Groene Partij zijn dat niet vergeten.

En de president zelf? Trump vertelde de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden in januari dat als ze de tussentijdse verkiezingen zouden verliezen, “ze wel een reden zouden vinden om me af te zetten“. Jeffries zegt alleen dat de Democraten “nog niets hebben bevestigd en ook niets hebben uitgesloten”, maar de voorspellingsmarkten hebben de kans op een afzettingsprocedure tegen eind 2027 in één nacht meer dan verdubbeld.

Voor een veroordeling zijn 67 stemmen in de Senaat nodig, en die hebben de Democraten niet. Het gaat er niet om de president af te zetten. Het gaat erom de regering te verzanden in hoorzittingen, dagvaardingen en rechtszaken, zodat de functionarissen die het klimaatapparaat hebben ontmanteld de komende twee jaar bezig zijn zichzelf te verdedigen in plaats van de klus af te maken. Victor Davis Hanson waarschuwt al langer dat dergelijke tegenstanders zich niet aan de regels van de ‘Marquess of Queensberry’ houden. De komende twee jaar zullen hem gelijk geven.

Het verhaal van Hormuz in Antalya

De timing had niet beter kunnen zijn voor de groene ideologen die van 9 tot en met 20 november in Antalya bijeenkomen voor COP31. Er wordt gesproken over de mogelijkheid dat groene ngo’s en EU-klimaatfanaten in de vergaderzalen zullen rondlopen met de boodschap dat Trumps flirt met de fossiele brandstoffenindustrie een mislukking is gebleken.

Ze zullen de door kiezers ervaren crisis rond de kosten van levensonderhoud rechtstreeks koppelen aan Trumps energie- en klimaatbeleid. Er zit weinig logica in die vermeende koppeling. De Hormuz-crisis heeft de wereld juist laten zien hoe belangrijk toegang tot fossiele brandstoffen is. Hernieuwbare energiebronnen zijn geen vervanging voor de behoeften van de moderne industrie, zeker niet nu AI-datacenters een enorme vraag naar basislastenergie hebben en hun aandeel in de Amerikaanse elektriciteitsmarkt tegen 2030 zouden kunnen verdubbelen.

Maar logica is nooit de sterkste kant van het COP-circuit geweest. Zoals ik vorige week schreef , heeft het klimaatestablishment zijn verhaal al vastgelegd, wat David Waskow van het World Resources Institute ” hitte en Hormuz ” noemt, verwijzend naar de warmer dan gebruikelijke zomer op het noordelijk halfrond en de blokkade van de Perzische Golf. Samen hebben ze geleid tot het Europese narratief dat de enige rationele route voor het Westen – gezien de ‘klimaatcrisis’ zoals die werd gesymboliseerd door de ‘hitte’ van afgelopen zomer – is om over te stappen op ‘hernieuwbare energie’. Hernieuwbare energie, zo luidt het argument, is niet afhankelijk van de grillen van “petrostaten en dictators“, zoals Ed Miliband, destijds minister van Energie en nu minister van Buitenlandse Zaken in de regering van Andy Burnham, terecht verklaarde. VN-klimaatchef Simon Stiell zegt dat de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen” de nationale veiligheid en soevereiniteit ondermijnt”.

Toen Hormuz sloot, zwoer ‘Mad Ed’ dat hij “verder zou gaan en niet zou terugdeinzen” voor Net Zero, een economische onwetendheid die ik in deze rubriek heb ontleed. De eisen van “klimaatgerechtigheid” en de “energietransitie” weg van fossiele brandstoffen vereisen volgens hen een volledige afwijzing van Trumps erfenis in zijn beleid van “energiedominantie”. Aan “Heat and Hormuz” voegen de groene ngo’s en EU-delegaties nu een derde argument toe: de kiezers van Ohio, Texas en South Carolina, die zogenaamd “boren, boren, boren” hebben verworpen.

De gastheren van COP31 verraden zelf al hun ware bedoelingen. Turkije wekt nog steeds een derde van zijn elektriciteit op met kolen. De Turkse minister van Energie heeft de weken voorafgaand aan de top de haven van Ceyhan aangeprezen als een “mondiaal energiecentrum” voor Iraakse olie en Qatarees gas, een alternatief voor Hormuz. Ondertussen erkent het meest recente Emissions Gap Report van UNEP dat 1,5°C onhaalbaar is, en VN-chef António Guterres vraagt ​​nu alleen nog maar dat een eventuele overschrijding “zo klein en zo kort mogelijk” is.

Wat deze bijeenkomsten werkelijk betreft – geld – is de kas leeg. Een intern EU-document dat Reuters heeft ingezien , stelt dat er “geen ruimte ” is voor nieuwe toezeggingen op het gebied van klimaatfinanciering.

Europa is druk bezig met herbewapening en geld dat aan het leger wordt besteed, kan niet tegelijkertijd worden uitgegeven aan zonne-energieparken in Afrika. Een Democratisch Huis van Afgevaardigden kan dat niet terugdraaien. Evenmin kan het de Verenigde Staten terugbrengen in het UNFCCC. Zoals ik na de COP30 van vorig jaar in Belém, Brazilië, betoogde, markeerde de Amerikaanse terugtrekking uit de VN-klimaatclub een Eisenhower-bij-Suez-moment voor Europa’s pretenties van wereldwijd klimaatleiderschap. Dat oordeel blijft staan.

De echte strijd vindt plaats in 2028

Wat de tussentijdse verkiezingen hebben opgeleverd, is een patstelling, en de komende twee jaar zullen controversieel zijn. De aftredende president Trump zal niet langer met dezelfde kracht beleid kunnen doorvoeren via zijn ministers van Energie, Binnenlandse Zaken en Milieubescherming, aangezien elk ministerie nu te maken heeft met een vijandige commissievoorzitter met dagvaardingsbevoegdheid.

Maar ook de Democraten zullen hun eigen versies van het energie- en klimaatbeleid dat ze steunen niet kunnen doorvoeren. Ze kunnen wel blokkeren, onderzoeken en amendementen toevoegen, maar ze kunnen niet via wetgeving terugkeren naar de groene agenda van Obama en Biden zolang het vetorecht in handen van de president blijft. Tot januari 2029 behoudt de president van de VS de uitvoerende bevoegdheid om ervoor te zorgen dat de Amerikaanse agenda voor energiedominantie grotendeels gehandhaafd blijft.

Het gevaar schuilt verder weg. Niets in de Trumpiaanse contrarevolutie is onomkeerbaar, en de institutionele machinerie van de klimaatconsensus blijft intact. Gezien de linkse koers van de Democratische Partij, kunnen Democratische politici hun groene achterban veel beloftes doen. De toename van DSA-kandidaten is breed gedragen. Volgens de telling van de ADL wonnen afgelopen dinsdag 106 kandidaten die werden gesteund door de Democratic Socialists of America, waarvan acht in het Huis van Afgevaardigden. Socialisten veroverden de burgemeestersposten van Washington D.C. en Providence, en behaalden de grootste blok socialistische afgevaardigden ooit in Albany, een jaar na de verkiezing van Zohran Mamdani tot burgemeester van New York. Nithya Raman, gesteund door de DSA, won ook de burgemeesterspost van Los Angeles. Toch zullen hun overwinningen de komende twee jaar slechts een beperkte impact hebben op het federale beleid.

De lange termijn is een ander verhaal. De brede linkse alliantie van groene en pro-Palestijnse /anti-Israëlische facties binnen de partij, voornamelijk bestaande uit een jonge demografie, bewees afgelopen dinsdag haar opstandige kracht. Het zou wel eens de belangrijkste dynamiek kunnen worden in de presidentsverkiezingen van 2028. In dat geval zal niet alleen de Republikeinse partij ten onder gaan, maar zou er ook een volledige terugkeer kunnen plaatsvinden naar het anti-fossiele brandstof, pro-Netto Nul groene beleid dat doet denken aan de regeringen van Obama en Biden, precies op het moment dat de Hormuz-schok de wereld de waarde van veilige en betaalbare koolwaterstoffen had moeten leren.

De Democraten wonnen door te pleiten voor betaalbaarheid, vaak tegen de datacenters en energierekeningen die juist door groene maatregelen negatief worden beïnvloed. Als ze hun overwinning interpreteren als een vrijbrief om de energiekosten te verhogen in naam van het klimaat, zullen ze in 2028 ontdekken wat de Republikeinen afgelopen dinsdag ontdekten: kiezers straffen doorgaans degenen die hun leven duurder en lastiger maken. De hydra heeft een tweede leven. Een derde hoeft hij niet te hebben.

***


Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd in de Daily Sceptic https://dailysceptic.org/2026/11/12/the-un-climate-hydra-gets-a-second-life-from-the-democrat-landslide/

Dr. Tilak K. Doshi is de energieredacteur van The Daily Sceptic . Hij is econoom, lid van de CO₂ Coalition en voormalig (ontslagen) columnist voor Forbes . Volg hem op Substack en X.

***

Uit Tilaks Substack.

***