Bron: Roy Spencer.

Door Fritz Vahrenholt.

De wereldwijde temperatuur is in februari 2026 licht gestegen. Deze ligt nu 0,39 graden Celsius hoger dan het lange termijn gemiddelde. De afkoelende trend die in 2024 begon, zet door.

De drastische verandering in het energiebeleid als gevolg van de sluiting van de Straat van Hormuz zou de Duitse regering een geldige reden geven om haar destructieve energiebeleid te laten varen. Desondanks blijft zij onverminderd vasthouden aan het verbod op kernenergie, het verbod op binnenlandse schaliegaswinning, de uitfasering van elektriciteitsproductie uit binnenlandse bruinkool en vertrouwt zij uitsluitend op onbetrouwbare en kostbare wind- en zonne-energie.

Het jaarverslag van de netbeheerders over subsidies voor wind- en zonne-energiecentrales voor 2025 is gepubliceerd. Volgens deze verklaring ontvingen exploitanten van wind- en zonne-energiecentrales in 2025 € 16,5 miljard aan subsidies uit de federale begroting.

Exploitanten van deze centrales ontvangen een teruglevertarief van 6-12 cent/kWh (afhankelijk van de centrale) gedurende 20 jaar. Wanneer het teruglevertarief onder dit bedrag daalt, wordt het verschil vergoed uit het klimaat- en transformatiefonds van de federale overheid.

Dit gebeurt wanneer er te veel wind- en zonne-energie aan het net wordt geleverd (vooral rond het middaguur). De elektriciteitsprijs daalt dan tot bijna nul, terwijl de exploitant toch het vaste tarief blijft ontvangen. Deze miljarden worden betaald door huurders en automobilisten, die al via CO2-heffingen op gas- en oliegestookte verwarming en aan de pomp betalen.

Dit is een oneerlijke herverdeling van miljarden euro’s van huurders en automobilisten naar rijke investeerders in wind- en zonneparken. Met andere woorden, er wordt elektriciteit gesubsidieerd die op dat moment waardeloos en niet nodig is. Om instabiliteit van het net te voorkomen, wordt de overtollige elektriciteit vaak weggegeven aan andere landen. Of, centrales worden stilgelegd door de netbeheerder, en de beheerder ontvangt 95% van het teruglevertarief voor niet-geproduceerde elektriciteit, terwijl die elektriciteit in feite waardeloos is.

Maar het wordt nog gekker: als de zon niet schijnt en de wind niet waait, en elektriciteit tegen hoge prijzen moet worden geïmporteerd, kan de elektriciteitsprijs gemakkelijk oplopen tot 20-40 cent/kWh. Dan ontvangt de investeerder in zonne- en windparken het volledige bedrag boven het teruglevertarief.

Beide scenario’s zijn de afgelopen dagen waargenomen. Zoals u in de volgende grafiek kunt zien, schommelde de elektriciteitsprijs tussen 0 en 40 cent/kWh (groen: hernieuwbare energie, grijs: gas en kolen, rood: elektriciteitsprijs). De rode curve laat duidelijk de periodes van nul zien (blauwe pijlen), waarin exploitanten van zonne- en windparken worden gesubsidieerd, en de extreme periodes (rode pijlen), waarin exploitanten van zonne- en windenergie extra winst maakten. Het is net als de schildpad en de haas: investeerders in wind- en zonne-energie winnen altijd. Huurders/verhuurders, automobilisten en de industrie betalen de prijs in de vorm van CO2-uitstoot en hogere elektriciteitsprijzen.

Figuur: Elektriciteitsopwekking en -prijs in maart 2026. De linker y-as geeft de productie weer: hernieuwbare energie (groen), kolen en gas (grijs). De rechter y-as geeft de rode elektriciteitsprijscurve weer. Rode pijlen: hoge elektriciteitsprijzen, blauwe pijlen: elektriciteitsprijs bijna nul.


Minister van Economische Zaken overweegt daarom dit roekeloze beleid te hervormen. Dit stuitte onmiddellijk op fundamenteel verzet van de SPD en de Groenen. Nina Scheer (SPD) bekritiseerde de hervorming met het argument dat deze “de uitbreiding van zonne-energie enorm zou vertragen“. Katrin Uhlig (Groenen) veroordeelde de poging als een “aanval op het succesvolle model van de energietransitie“. Deze oneerlijke kritiek, die openlijk en schaamteloos de exorbitante prijzen voor waardeloze elektriciteit probeert te rechtvaardigen, kreeg brede en sympathieke aandacht in de media, van ARD tot Die Zeit en Der Spiegel.

Nu zou het moment zijn om oude ideologische banden te verbreken.

Nu zou het moment zijn om te praten over de voortzetting van de exploitatie van kolencentrales, de opheffing van het Duitse verbod op schaliegaswinning uit 2017 en de afschaffing van het kernenergieverbod in Duitsland. Het was bondskanselier Helmut Schmidt die een grootschalig uitbreidingsprogramma voor kernenergie implementeerde als reactie op de eerste en tweede oliecrisis. Maar we hebben geen Helmut Schmidt; we hebben Friedrich Merz.

Toen EU-Commissievoorzitter Ursula von der Leyen de afbouw van kernenergie onlangs een strategische fout noemde, reageerde bondskanselier Merz ontwijkend:

“Ik betreur het, maar zo is het nu eenmaal, en we concentreren ons nu op het energiebeleid dat we voeren.“

Tijdens de nieuwjaarsreceptie voor het bedrijfsleven in Halle in januari 2026 zei hij echter dat de kernenergie-uitfasering “een ernstige strategische fout” was en dat de energietransitie “de duurste en inefficiëntste ter wereld” was.

Hij ploetert maar door omdat hij rekening houdt met de SPD, die volledig groen is geworden en de belangen van industriële banen uit het oog heeft verloren. Milieuminister Schneider beweert dat elektriciteit uit zonne- en windenergie goedkoper is. Hij toont zijn volstrekte onwetendheid aan: €16,5 miljard uit de federale begroting in 2026 aan subsidies voor zonne- en windenergie (zie hierboven). Met dat geld zouden we elk jaar twee kerncentrales kunnen bouwen en 60 tot 80 jaar lang betrouwbare, betaalbare elektriciteit hebben.


Beste kameraad Schneider: laat onze buren in ieder geval met rust als ze de volgende generatie kerncentrales bouwen. We zullen dan weer om die elektriciteit moeten smeken.

Overigens: Ursula von der Leyen was minister van Arbeid (!) in 2011, het beruchte jaar van Merkels kernenergie-uitfasering, en ze steunde Merkels besluit om kernenergie af te bouwen met verve. Dit heeft ons sindsdien €500 miljard gekost en geleid tot de hoogste elektriciteitsprijzen en massale de-industrialisatie.

***