Passiviteit betekent onze ondergang

Datum:
  • donderdag 9 november 2023
  • in
  • Categorie: ,
  • De actieve verdediging van Israël is verwaarloosd

    De land passief verdedigen met veiligheidsbarrières langs de grens en de Iron Dome om raketten te onderscheppen, klinkt mooi. Maar het is onbetaalbaar en beperkt weliswaar de schade, maar maakt geen eind aan de rakettenregen. Israël ontkomt niet aan actieve vergelding, zoals elk ander land ook zou ondernemen. Onze onevenwichtige defensieve houding, populair bij de internationale gemeenschap en de VS, heeft ons in een zeer gevaarlijke situatie gebracht, schrijft de Amerikaans-Israëlische publicist Victor Rosenthal. 

     

    De verdedigingsstrategie van Israël was de afgelopen jaren vooral passief. Passieve verdediging richt zich niet op een vijand, maar plaatst obstakels op zijn pad. Onze passieve verdediging omvat veiligheidsbarrières aan onze grenzen, met een miljarden kostende barrière onder en boven de grond naast Gaza. We hebben een technologisch wonder van een gelaagd raketafweersysteem gebouwd. Zulke middelen kunnen – soms en tot op zekere hoogte – de schade beperken die een vijand kan aanrichten en zijn een belangrijk onderdeel van de defensieve strategie van een land. Maar zelfs als ze succesvol zijn, schrikken ze de vijand niet af en verzwakken ze hem niet. Sterker nog, ze moedigen hem aan om zijn technologie en tactieken te verbeteren en het opnieuw te proberen.

     

    Actieve verdediging

    In de begindagen van de staat Israël waren er geen ijzeren koepels of met sensoren uitgeruste omheiningen. We reageerden op terroristische aanvallen met venijnige vergeldingsacties – bijvoorbeeld door de beroemde Eenheid 101 onder leiding van Ariel Sharon. Dat is actieve verdediging. Actieve verdediging heeft ook een gebrek, vooral voor een land met weinig strategische diepte, namelijk dat een vijand veel schade kan aanrichten door een verrassingsaanval voordat er een reactie kan worden opgezet. Maar een actieve verdediging heeft een afschrikkend vermogen dat passieve middelen niet hebben. En, het belangrijkste: een passieve verdediging alleen heeft nog nooit een oorlog gewonnen. De RAF won de Battle of Britain, maar er waren landinvasies vanuit het oosten en westen nodig om de nazi’s te verslaan.

     

    Passieve tactieken

    Te veel vertrouwen op passieve verdediging kan gevaarlijk zijn. De Maginot- en Bar-Lev-linies werden omzeild en de omheining van Gaza werd doorbroken. Iron Dome kan worden overweldigd door massale lanceringen van raketten en is economisch onhoudbaar. Het succes van Hamas in zijn moorddadige aanval op Zuid-Israël werd in grote mate mogelijk gemaakt door onze jarenlange overaccentuering van passieve tactieken. Met elke gevechtsronde verbeterde Hamas zijn vermogen om raketten door de Iron Dome te krijgen. Omdat we niet serieus hebben geprobeerd om de infrastructuur te vernietigen, kon Hamas het tunnelsysteem bouwen en verbeteren, waarvoor we nu Israëlische levens betalen om het te vernietigen. En door onze arrogantie en overmoed bleek de astronomisch dure veiligheidsbarrière bijna waardeloos.

     

    Psychologisch effect

    En er is nog een ander aspect dat in overweging moet worden genomen: het psychologische effect, niet alleen in Israël, maar in de hele wereld. Het is algemeen aanvaard dat Israël een doelwit is, op een manier die Rusland bijvoorbeeld nooit zou kunnen zijn. Het werd begrijpelijk dat ‘gefrustreerde’ Palestijnen duizenden raketten op ons konden afvuren terwijl wij in ruil daarvoor lege gebouwen bombardeerden, of dat Houthi’s in Jemen van 2000 km afstand Iraanse raketten op onze steden konden afvuren. Waarom niet? We hebben niet serieus teruggeslagen.

     

    Gewend geraakt

    Passieve verdediging is populairder bij de internationale gemeenschap dan actieve vergelding. Je leest niet vaak in de NY Times of de Guardian over het leed dat de Qassam-raketten aanrichten die door Iron Dome aan flarden worden geschoten. De wereld is eraan gewend geraakt dat Israël op de meest afgemeten manier reageert op aanvallen die andere naties ertoe zouden aanzetten om venijnig toe te slaan, zoals de VS deed na 9/11. Hoewel de staat van dienst van Israël, als het gaat om gevechten in bevolkte gebieden waarbij zo min mogelijk burgerslachtoffers vallen, veel beter is dan die van welk ander land dan ook, inclusief de VS, krijgen we dagelijks waarschuwingen van president Biden om in dat opzicht beter ons best te doen. De onuitgesproken subtekst is dat hij elk moment de stekker uit ons land kan trekken.

     

    Amerikaans beleid

    Ik wil niet zeggen dat onze onevenwichtige defensieve houding iemands schuld is, behalve die van onszelf. Maar het lijkt te passen in het Amerikaanse beleid, dat er sinds 1973 op neerkomt dat Israël nooit een beslissende overwinning mag behalen en moet terugkeren naar haar omvang van vóór 1967. En de VS gebruikt de zeer krachtige hefboom van militaire hulp om dit aan te moedigen. Het is makkelijk om geld te krijgen voor Iron Dome onderscheppingsjagers, maar moeilijk of onmogelijk om bunkerbusters of tankvliegtuigen voor bijtanken in de lucht te krijgen. Op dit moment is de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken weer op weg hierheen om ons de hand boven het hoofd te houden, en een Amerikaanse generaal zit bij onze stafchef om ons te ‘helpen’ de oorlog met Hamas in goede banen te leiden.

     

    Eindspel

    Onze afhankelijkheid van Amerikaanse militaire hulp en overmatige nadruk op passieve verdediging heeft ons in een zeer gevaarlijke situatie gebracht. Niet dat we Hamas niet kunnen verslaan, hoewel het aanzienlijk duurder zal zijn dan het in januari 2009 zou zijn geweest (toen Obama’s mensen ons vertelden dat we de IDF voor de inauguratie uit Gaza moesten halen). Het echte gevaar schuilt in het eindspel, waar het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en de Amerikaanse regering denken dat ze eindelijk in staat zullen zijn om hun langgezochte doel van een verenigde soevereine Palestijnse staat in Judea, Samaria, de Jordaanvallei en Gaza, onder controle van de PLO, te implementeren.

     

    Einde van de Joodse staat

    Ik zal vandaag niet speculeren over de vraag of ze begrijpen dat dit een grote stap zou zijn in de richting van het einde van de Joodse staat, maar dat is in feite het geval. Israël moet er alles aan doen om te voorkomen dat deze ‘oplossing’ wordt opgelegd. De beste manier om de dreiging vanuit Gaza weg te nemen, om te voorkomen dat er een Palestijnse terreurstaat ontstaat en om een boodschap aan al onze vijanden te sturen dat we niet langer een passief doelwit zullen zijn, zou zijn om Hamas te vernietigen, om een groot deel van de bevolking van de Gazastrook te dwingen om te emigreren en om Israëlische controle over het gebied te vestigen.

    Kan Israël het opnemen tegen de VS – of op zijn minst tegen machtige kringen in de Amerikaanse regering? Dat is ons geraden. Ons voortbestaan hangt ervan af.

     

    Dit is een vertaling van het artikel Passivity is killing us, dat op 1 november 2023 werd gepubliceerd op AbuYehuda.com.

    OpinieZ

    0 reacties :

    Een reactie posten