Het Durham-rapport: Deep State vs Trump

Datum:
  • vrijdag 19 mei 2023
  • in
  • Categorie: ,
  • Als de macht complotten smeedt, wie kan dan nog corrigeren?

    .

    Trump heeft nooit met de Russen samengezworen, maar achter de schermen werkten de Democraten en met name de FBI – vanaf 2016 samen om de anti-establishment presidentskandidaat te ondermijnen. Aldus het recent uitgebrachte rapport van de special counsel John Durham. En daar stuiten we meteen op een immens probleem: als de macht complotten smeedt, wie kan dan nog corrigeren? Een column van Maaike van Charante.

    Complottheorie met grote gevolgen

    Vermoedelijk is de meest wijdverspreide complottheorie ter wereld dat Trump in het geheim zou hebben samengewerkt met de Russen. Deze complottheorie heeft als een donkere wolk boven het presidentschap van Trump gehangen, en het onderzoek ernaar heeft hem enorm gehinderd. Het is niet overdreven om te stellen dat deze verdenking zijn presidentschap verlamd heeft.

    Wie zich opwond over de bestorming van het Capitool op 6 januari 2021 – toen de Amerikaanse democratie drie uur lang stil lag – zou zich zeker op moeten winden over een complottheorie die deze democratie jarenlĆ”ng stil legde. Na het Mueller-rapport en het Horowitz-rapport kwam op 15 mei 2023 het Durham-rapport uit, en gaf deze beschuldigingen de genadeslag.

     

    Verzinsel van de Hillary-campagne

    Dit rapport concludeert dat de FBI nooit aanwijzingen heeft gehad dat Trump – of iemand van zijn team – samenwerkte met de Russen. De complottheorie hierover is bedacht door het campagneteam van Hillary Clinton, die destijds de aandacht af wilde leiden van het schandaal over haar illegale gebruik van een privĆ© mailserver voor vertrouwelijke e-mails.

    John Brennan, destijds directeur van de CIA, bracht over de oorsprong van dit verhaal verslag uit aan president Barack Obama, vicepresident Joe Biden en nog enkele topfunctionarissen. Ook de FBI werd ingelicht. Citaat uit het Durham-rapport:

    According to his handwritten notes, CIA Director Brennan subsequently briefed President Obama and other senior national security officials on the intelligence, including the “alleged approval by Hillary Clinton on July 26, 2016 of a proposal from one of her foreign policy advisors to vilify Donald Trump by stirring up a scandal claiming interference by Russian security services.”

    De top van de Democratische partij, inclusief Barack Obama, wist dus al in juli 2016 dat de Clinton-campagne dit bedacht had. Toch sloeg niemand van hen alarm toen de FBI een groot onderzoek – Crossfire Hurricane – startte naar contacten tussen Trump en de Russen. John Brennan presteerde het zelfs om na zijn carriĆØre bij de CIA meineed te plegen toen hij deze verdenking aanwakkerde in een verklaring voor het congres.

     

    Liegen over niet bestaand bewijs

    En Brennan was niet de enige. Talloze hoge Democraten bleven met leugens deze complottheorie promoten, wat in 2020 al tot een schandaal leidde toen uitkwam dat deze zelfde figuren bij verhoren onder ede toegaven dat ze nooit bewijs hadden gezien. Destijds was de hashtag #Obamagate trending, en ik schreef er een stuk over.

    Vooral Adam Schiff, die destijds voorzitter was van de Commissie Stiekem van het Huis van Afgevaardigden, maakte het wel heel bont. In zijn functie had hij toegang tot allerlei geheime documenten, en dit verleende zijn woorden groot gezag. Dat gezag misbruikte hij door talloze malen te liegen dat hij keihard bewijs had gezien dat Trump had samengewerkt met de Russen.

    En ook Hillary Clinton liet zich niet onbetuigd. De arrogantie waarmee ze Trump publiekelijk verdacht bleef maken – terwijl ze zelf deze complottheorie in omloop had gebracht! – was werkelijk verbijsterend. Ze bleef beweren dat Trump de verkiezingen gestolen had, en dat hij dus een onwettige president was.

     

    Weerzin establishment tegen Trump

    De afkeer van Trump zat niet alleen bij de Democraten. Het hele Amerikaanse establishment gruwde van deze indringer die als een olifant door de porseleinkast banjerde. De Republikeinse kiezers liepen met hem weg, maar in de partij zelf was een flinke groep ‘never-Trumpers’ die niets van hem moest hebben. En deze weerzin tegen Trump zat ook bij verschillende overheidsinstellingen.

    Al voor het Muellerrapport uitkwam lekte uit hoe FBI-medewerkers met elkaar spraken over Trump. Met name Lisa Page en Peter Strzok werden berucht door hun veelzeggende sms’jes waarin Strzok zelfs stelde dat hij zou voorkomen dat Trump president werd. Het Durhamrapport gaat dieper in op deze vooroordelen binnen de FBI. Volgens Durham speelde deze houding een grote rol in de gretigheid van de FBI om Trump te onderzoeken.

    De FBI startte de onderzoeken op grond van een gerucht over George Papadopoulos, een consultant die onbetaald adviezen aan de Trump-campagne gaf. Al in augustus 2016 was duidelijk dat Papadopoulos geen vreemde dingen had gedaan, maar de FBI hield ontlastend bewijs achter en zette het onderzoek door. Papadopoulos werd later veroordeeld voor ‘liegen tegen de FBI’, niet voor samenwerking met de Russen. Overigens werd niemand uit het Trump-team daarvoor veroordeeld.

     

    Steele Dossier

    Inmiddels was het – door de Hillary-campagne gefinancierde – Steele Dossier uitgekomen. Dit was een verzameling roddels en verzinsels, samengesteld door een Britse ex-spion: Christopher Steele. Zijn belangrijkste bron was Igor Danchenko, een Rus met een zeer verdacht verleden: de FBI had eerder vermoedens dat hij een Russische spion was. Uitgerekend de Clinton- campagne werkte samen met ‘de Russen’ en verspreidde Russische desinformatie.

    Danchenko zei later dat zijn verhalen geruchten, speculatie en kroegpraat waren. In het meest beruchte verhaal uit het Steele Dossier werd beweerd dat Trump in Moskou een hotelkamer had gehuurd waar Obama eerder geslapen had. Vervolgens zou hij hoeren hebben laten komen om op het bed te plassen. Volgens Steele stond het hotel erom bekend dat er verborgen camera’s hingen van de Russische geheime dienst, en was het dus mogelijk dat de Russen Trump hierbij gefilmd hadden.

    Met name James Comey, de toenmalige directeur van de FBI, vertelde deze roddel graag, ook nadat de FBI geconcludeerd had dat het niet waar kon zijn. Overigens is de bron van dit verhaal waarschijnlijk Charles (Chuck) Dolan, een relatie van Clinton (!). Het Durhamrapport besteedt veel aandacht aan het feit dat de FBI al sinds oktober 2016 wist dat Dolan betrokken was bij het Steele Dossier, maar dat medewerkers verboden werd een onderzoek naar hem te starten.

    Het was al snel duidelijk dat de beweringen in het Steele Dossier vergezocht waren en niet hard gemaakt konden worden. Sommige verhalen – zoals die over de plassende hoeren – bleken zelfs bewijsbaar onwaar zijn. Toch bleef de FBI het Dossier gebruiken om het afluisteren van Trump-medewerker Carter Page te rechtvaardigen, zoals uitgebreid besproken is in het Horowitz-rapport.

     

    Het ware complot

    Als u inmiddels de draad kwijt bent door alle namen: dat is voorstelbaar. Tientallen, misschien wel honderden mensen in de Amerikaanse overheid en politiek waren in meerdere of mindere mate betrokken bij dit complot. Want het ware complot was dus niet een samenzwering tussen Trump en Poetin, maar een samenzwering tussen leden van het Amerikaanse establishment die een ongewenste president kwijt wilden.

    Zoals politiek commentator Ben Shapiro het uitdrukt: “Het Durhamrapport toont, in essentie, een samenzwering tussen de Clinton-campagne, de FBI en de Obama-regering om de macht van de overheid te misbruiken tegen Trump. Dit is veel erger dan Watergate. Dit zat veel dieper in de ingewanden van de overheid en reikte tot de hoogste niveaus.”

     

    Some animals are more equal than others

    De ongelijke behandeling van Trump en Hillary was veelzeggend.

    Hillary was de kandidaat van het establishment en werd met zijden handschoentjes aangepakt. In drie gevallen was er aanleiding om onderzoek naar de Clinton-campagne te doen: buitenlandse invloeden, dubieuze donaties en mogelijke corruptie van de Clintons. In al die gevallen werd Hillary geĆÆnformeerd en kwam er geen onderzoek. Trump was de anti-establishment kandidaat en werd aan alle kanten ondermijnd. Medewerkers van hem werden aan onderzoeken onderworpen terwijl er weinig of geen aanleiding was, en Trump werd niet geĆÆnformeerd.

    Vrijwel alles waar Trump van beschuldigd werd, deed Hillary. Lees dit artikel uit 2017 in de Washington Post waarin werd aangedrongen op een onderzoek naar de Clintons die steenrijk werden van Russisch geld. Lees het Durhamrapport over de Russische desinformatie die de Hillary-campagne verspreidde via het Steele Dossier. En dat alles gebeurde met medeweten – of zelfs met medewerking – van de Obama-regering, de inlichtingendiensten en het leeuwendeel van de media.

    Het is de grote omkering: Hillary deed alles wat Trump verweten wordt, en erger nog: ze gaat er waarschijnlijk mee wegkomen. Er zijn teveel medeplichtigen, er zijn teveel belangen. De rot zit zo diep dat het hele systeem medeplichtig is.

     

    Geen gevolgen

    Toch is het niet te verteren dat Durham geen verdere aanklachten heeft ingediend, vooral nu al die medeplichtigen zichtbaar opgelucht zijn over het gebrek aan gevolgen. Velen – ook in de Nederlandse media – beweren zelfs dat er niets aan de hand was, ‘want Durham heeft niemand aangeklaagd, en de FBI hoeft van Durham de regels niet aan te passen.’ Dat laatste klopt, maar is selectief geciteerd. Hier het volledige citaat.

    “Het antwoord is niet het opstellen van nieuwe regels, maar een hernieuwde trouw aan de oude. Het uitvaardigen van extra regels en voorschriften die in nog meer trainingen moeten worden geleerd, zou waarschijnlijk een vruchteloze exercitie blijken te zijn als de leidende beginselen van de FBI, “trouw, dapperheid en integriteit”, niet worden verankerd in de harten en geesten van degenen die gezworen hebben te beantwoorden aan de missie van de FBI, “bescherming van het Amerikaanse volk en handhaving van de grondwet van de Verenigde Staten”.”

    Het gaat niet om de regeltjes, het gaat om de integriteit van het FBI-personeel, en in feite ook om de integriteit van al die andere betrokkenen. Wie roept dat er niets aan de hand was, bedient zich van Ruttiaanse retoriek. De misdaden van het Amerikaanse establishment liggen nu op straat, maar wie zal de machthebbers corrigeren?

     

    En nu?

    Veel Amerikanen verloren de afgelopen jaren hun vertrouwen in de instituties; de bestorming van het Capitool was er een rechtstreeks gevolg van. Moeten zij nu aanzien hoe alle bewijzen op tafel liggen en de verantwoordelijken er toch mee wegkomen?

    Bij de verkiezingen van 2020 bleek weer hoe de Deep State en de Democraten samenwerkten toen het verhaal over Hunter Bidens laptop werd gecensureerd door de media en verdacht gemaakt door hoge functionarissen uit de inlichtingenwereld. Degenen die steeds waarschuwen voor desinformatie zijn zelf de grootste verspreiders ervan.

    De Deep State is nu openlijk aan de macht in de VS, gesteund door corrupte media.

     

    Vond je dit artikel goed? Steun Maaike van Charante via repelsteeltje.backme.org

    0 reacties :

    Een reactie posten