Stikstofplannen in misleidend cadeaupapier

Datum:
  • zondag 23 oktober 2022
  • in
  • Categorie: , ,
  •  Kabinet heeft honger en boeren zijn het hoofdgerecht

    Nukkig Nederland is in de ogen van het kabinet een kwijlende peuter die je met speels gemak om de tuin kan leiden met een ander papiertje om het stikstofbeleid. Tjeerd de Groot blijft onvermoeibaar hysterisch de noodklok ‘voor de natuur’ luiden en Christianne van der Wal spaart Tata Steel want die √©chte piekbelaster mag pas verduurzamen als er genoeg boerenbedrijven zijn opgekocht. Nederland moet en zal de schoonste boeren ter wereld wegjagen. Het kabinet heeft grote honger en boeren zijn het hoofdgerecht, schrijft Henry Cornelius.

    Johan Remkes deed, bewust of onbewust, met de stikstofplannen van het kabinet wat mijn wanhopige leraar Frans ook weleens met mijn proefwerk deed. Dan kreeg ik wel alsnog dezelfde betreurenswaardige vijf, maar dan met een bemoedigend bedoeld Frans vlaggetje bij m’n cijfer getekend. Voor de onzekere puisterige puber die ik was, genoeg aanleiding het te laten bij vochtige ooghoeken als alternatief voor het met veel opzien openbaren van mijn mis√®re. Niemand wil janken, maar al helemaal niet tijdens een les Frans in de tweede klas van de meedogenloze middelbare school…

     

    Klaver

    Onze twee stuks eigen kroost werden allebei eind november geboren. Een causaal verband met Valentijnsdag ontkennen we in alle toonaarden. Toen het spul nog in de luiers zat, pakten we sommige verjaardagscadeaus gewoon weer opnieuw in, maar dan met sinterklaaspapier. Zij scheurden op ‘t heerlijk avondje dan opgewonden, kwijlend en overal snot achterlatend na drie weken exact dezelfde pakjes open en wij twijfelden in stilte eventjes aan hun intellect. Mooie tijden. Geen idee of het gezin Klaver, met een ouderwets kwartet aan kinderen, ook uitpakt op pakjesavond, maar hij kent z’n opvoedkunstjes. Op de in ander papier verpakte stikstofplannetjes moest maar gauw een klap komen, vond hij gulzig, ongebruikelijk onhandig en plein public.

     

    Herder

    Ons kabinet beschouwt zich als de herder die de aan hem toevertrouwde schapen dapper behoedt voor naderend onheil. Een steeds groter deel van de kudde wordt echter bokkig en zet nukkig de hoeven in het zand. Dat zijn boeren, of wat inmiddels de Tros inhaalde als grootste familie van Nederland: ‘radicaal rechts’. Mijn persoonlijke geloof in de stikstofcrisis en haar bepleiters is wat broos, overgiet me voor mijn ketterij gerust met wat in uw ogen beledigingen zijn.

    Maar ik ken gewoon nét iets teveel brallende academici met een weekabonnement op de soa-test van de GGD of studentenverenigingen waar gedacht wordt dat een fles vissaus achterover klokken je niet kermend van de pijn met opgevende niertjes achterlaat, om de absolute waarheid aan te nemen als een pakketje voor de buren. Bij politici met vooral een talenknobbel die snackend en champagne slobberend de wereld rondvliegen met preken over klimaathel en klimaatverdoemenis, heb ik hetzelfde, ik discrimineer niet.

     

    Gekrakeel

    Nukkig Nederland is in de ogen van het kabinet dus een kwijlende peuter die je met speels gemak om de tuin leidt met een ander papiertje en wat vrijblijvende aanbevelingen. Natuurlijk, voor de vorm tikte de afwasser van restaurant Rutte de eigen uitbater nog even ferm op de vingers, met een extra streng opgeheven wijsvingertje voor het onnodig polariserende D66. Dat helpt altijd.

    Ook aaide Remkes boerend Nederland liefkozend over de bol met silo’s begrip en de geruststellende erkenning dat het allemaal heus niet all√©√©n aan hen ligt. Maar: 2030 bleef staan. Al vrij vlot ontstond gekrakeel over een hitlijst met daarop de top vijf- of zeshonderd heftigste uitstoters. Een lijst die uiteindelijk weer niet zou blijken te bestaan. Of wel. Of niet… Nieuwe agrarische opstandigheid werd aangekondigd: de schapen laten zich niet meer zomaar scheren.

     

    Een beetje verliefd

    De eerlijkheid gebiedt mij toe te geven dat ik ook weleens opkijk van de hoeveelheid spelfouten die op een kartonnen bord passen. Diezelfde verwondering bekroop me over de reactie van boerengeweten Caroline van der Plas, die zich zo opvallend als ’tevreden’ manifesteerde en zelfs aangaf een beetje verliefd te zijn geworden op Remkes met zijn veelbelovende rapport.

    Nergens op internet ga je bewijs vinden voor een platte aarde. Maar over stikstof kun je vinden wat je wil vinden: van uitgebreide weerleggingen over ‘zombieargumenten’ in columns tot de boude bewering dat stikstof helemaal geen probleem is, een overschot ervan in de lucht door de zee wordt opgeslokt en we in een massapsychose terecht zijn gekomen met onze stikstoffabeltjes. Wie zal het zeggen… Als je in ieder geval blijkbaar de luxe hebt om te kiezen welke exact dezelfde uitstoot je wel of niet meerekent, zal het allemaal wel meevallen met hoe hard acute reanimatie nodig is.

     

    Hysterisch

    Toch blijft Tjeerd de Groot onvermoeibaar hysterisch de noodklok luiden met zijn apocalyptische evangelie en urgentieverslaving. Of de bodem echt zoveel schraler wordt door een overschot aan stikstof? Allicht. Is dat een probleem, als we Nederland uiteindelijk toch volplempen met huizen? We hebben hier de meest duurzame boeren ter wereld. Bepaalde beestjes en plantjes zullen misschien verdwijnen, we teren allicht wat in op biodiversiteit.

    Betreurenswaardig, maar een reden om steeds meer stekkers te trekken uit een voedselvoorziening die ook ver buiten Nederland van belang is? Take one for the team, lijkt me. Maar toch ziet een groot gedeelte van stedelijk Nederland de boeren het liefst verdwijnen. Op school leren kinderen zelfs dat boeren slecht zijn. Gaat de antiboerenlobby eigenlijk wel √©cht over het redden van Calluna vulgaris (struikheide), de groene zandloopkever, het gentiaanblauwtje en de zandhagedis?

     

    Muurvast

    Als je bootje √©cht zinkt, ga je blind hozen. Maar tegen Powned zei stikstofminister Christianne van der Wal het volgende over stikstoftoppers Tata Steel en Schiphol: “Die industrie kan pas verduurzamen op het moment dat er stikstofruimte is. Want het is z√≥ erg in Nederland, dat wij helemaal geen vergunningen kunnen verlenen voor schone fabrieken. Het zit muurvast”.

    Creatief boekhouden met stikstof mocht en mag klaarblijkelijk maar √©√©n uitkomst hebben: weg met dat boerentuig. En daar kunnen we dan handig de rechter de schuld van geven. Ons eten importeren we wel uit lagelonenlanden met schrikbarende percentages uitbuiting, moderne slavernij en honger, maar daar plakken we gewoon een gekocht stickertje op, iets met fair trade, of zo. Voor je kijken, doorlopen, dat idee, √°lles voor de heide.

     

    Gegoocheld

    De √©chte piekbelasters mogen pas verduurzamen als er genoeg boerenbedrijven zijn opgekocht. Als je zo’n papieren hangslot niet gewoon doorknipt, gaat het je niet om die natuur. Het stikstofbeleid is een gegoocheld web van selectiviteit, activisme en wensdenken. Boeren zijn de vliegen en het web wordt groter en groter: “Haagse bronnen zeggen dat het kabinet werkt aan een plan dat zeven keer zo veel boeren treft”, meldde het Financieele Dagblad afgelopen vrijdag nog. Stikstofminister Van der Wal haastte zich haar woordvoerder op pad te sturen met de boodschap dat de genoemde aantallen veel te hoog zijn, maar daar bleef het bij. Dat er op de achtergrond gewerkt wordt aan een lijst die veel langer is dan de lijst die eerder niet bestond, verklaart misschien het √©√©n en ander.

     

    Happy Meal

    De discussie is niet eens meer of er al dan niet een stikstofcrisis bestaat. Dat heeft klaarblijkelijk inmiddels iedereen als absolute waarheid geaccepteerd en in die pan hete soep ga ik niet roeren. In Nederland moeten en zullen we de schoonste boeren ter wereld wegjagen. Het kabinet heeft grote honger en zij zijn het hoofdgerecht. Remkes maakte daar handig een Happy Meal van, maar het verandert niets aan de hoogst opmerkelijke selectiviteit waarmee de zo in nood verkerende natuur schijnbaar gered gaat worden. Natuurlijk worden sommige boeren royaal gecompenseerd. Het gaat dan ook om bijzonder grote lappen grond en onze overheden weten straks heus wel wat te regelen met projectontwikkelaars en financiers. Eerst de boeren en dan inderdaad Tata Steel en Schiphol?

     

    Leegtrekken

    De toekomst zal uitwijzen hoe graag we die natuur √©cht willen redden. In de tussentijd werkt Hugo de Jonge hard aan het neerzetten van bijna een miljoen woningen, ook te bouwen op plekken die volgens Frans Timmermans allang onder water hadden moeten staan. “Als je een paar weilanden leeg trekt en je zet er huizen neer, is dat veel makkelijker dan in de stad bouwen”, zei Mark Rutte in 2020. Puur toeval, natuurlijk. Maar misschien moeten we bij zijn rapportcijfer ook een bemoedigend vlaggetje tekenen. Omgekeerd, bij voorkeur…






    0 reacties :

    Een reactie posten