Op naar een vastgelopen, bomvol en straatarm Nederland Ontstaan kansarme onderklasse van nieuwe Nederlanders

Datum:
  • zondag 24 juli 2022
  • in
  • Categorie: , , ,
  • De overheid zet al jarenlang Nederland als luilekkerland in de aanbieding voor echte en onechte vluchtelingen.


    24-7-2022


    Iedere asielzoeker is welkom. Deze onrealistische gastvrijheid kost de samenleving een vermogen. Niet alleen de ‘oude’ Nederlanders, die ons land in negatieve zin zien veranderen en verarmen, zijn hiervan het slachtoffer. Door het incompetente beleid wordt ook een kansarme onderklasse van ‘nieuwe’ Nederlanders gekweekt. 

    Een column van Alma van Hees.

    Iemand uit mijn naaste omgeving heeft zich een tijd als vrijwilliger voor VluchtelingenWerk ingezet. Hij begeleidde statushouders en hielp ze een stageplek of baan te vinden. En maakte ze wegwijs in de omgeving, ondertussen zoveel mogelijk Nederlands met hen sprekend. Het waren VIP’s, zoals VluchtelingenWerk ze noemde: Vluchtelingen Investeren in Participeren. Mensen – in zijn geval allemaal mannen – die de meeste kans maakten om snel zelfstandig in hun levensonderhoud te kunnen voorzien.

     

    Geen haast

    Het waren vriendelijke kerels met een heel verschillende achtergrond. Maar ze hadden ook allemaal geen haast. Geen haast om Nederlands te leren: “Sorry, ik praat alleen maar Arabisch met mijn vrienden, met wie ik elke dag voetbal kijk.” Ze hadden geen haast om aan het werk te gaan: “Ik heb het druk en moet ’s avonds voor mijn gezin koken”, vertelde een jonge jurist uit SyriĆ«. “Misschien kan ik een paar avonden per week in de horeca gaan werken…” Een wat oudere handelaar in kopieerapparaten uit Egypte bleef zich eindeloos voorbereiden op het opzetten van een soortgelijk bedrijf hier, maar zijn tijd ging vooral op aan het versieren van vrouwen.

    Er was er eentje die wel haast had. Een man uit Syriƫ, die met zijn lichte huid en rossige haar zomaar voor een Nederlander kon doorgaan. Hij kon niet tegen thuiszitten. Met moeite was voor hem een stageplek geregeld bij een kaasboerderij, want hij wilde kaas naar Syrisch recept gaan maken en in winkels en op de markt verkopen. Opeens verscheen hij echter niet meer, zonder een enkel bericht. Later bleek dat hij op eigen kracht een soortgelijke baan als in zijn thuisland had gevonden: sleutelhangers, mokken en T-shirts bedrukken.

    Er waren er wel meer die opeens niet meer op kwamen dagen, ook op afspraken die ze niet afzegden (Later: “Ja, ik was ziek.”). Een jongeman uit Eritrea stond na twee maanden afwezigheid zonder bericht opeens weer voor de deur van zijn werkgever. “Ja, mijn vader overleed in de VS dus ik moest daar naartoe, om met zijn stoffelijk overschot terug te reizen naar Eritrea en hem in zijn geboortegrond te begraven. En nu ben ik weer hier”, zo sprak de echte vluchteling in gebroken Engels. Hij vond het vanzelfsprekend om gewoon weer met open armen te worden ontvangen.

     

    Vanzelfsprekendheid

    Die houding, dat van alles voor hen maar vanzelfsprekend is, viel op. De inzet van die vrijwilliger was ook vanzelfsprekend en er werd nooit voor bedankt, ook al betaalde hij uit eigen zak de rekeningen op terrasjes of de entree voor een museum. Alsof zij hier over rechten beschikken. Alsof de flappen gratis uit de muur komen. Alsof het normaal is om direct tegen je (door de samenleving) betaalde tandarts te willen gaan procederen omdat je ontevreden over zijn behandeling bent. Met moeite werd deze boze statushouder daarvan weerhouden.

    Nu kun je deze persoonlijke ervaringen natuurlijk niet tot een algemeen beeld verheffen, ook al staan ze niet op zichzelf. Maar ze geven wel te denken. Over het enorme cultuurverschil en over de absurde verwachtingen van Nederland, een welvaartsstaat, waarmee zij totaal onbekend zijn. Een land van melk en honing, waar in hun ogen bijna alles gratis is. En waar je gewoon niet aan het werk gaat als je andere dingen te doen hebt: in je levensonderhoud wordt toch wel voorzien.

     

    Alles gratis

    Het gaat mij er niet om deze nieuwe Nederlanders te beschuldigen. Wie weet zouden wij, als we in hun schoenen zouden staan, net zo handelen. Overweldigd door de weelde dat er zomaar door totale vreemden voor jou en je gezin gezorgd wordt en dat je geld krijgt om van te leven, ook al werk je niet. Dat is toch een droom?

    Die onrealistische opstelling kun je de nieuwkomers verwijten, maar ons land wordt door de mensensmokkelaars als zodanig geportretteerd. Gratis huis, gratis scholing en zorg, gratis inkomen. En hier wordt aan dat denkbeeld zo te zien geen eind gemaakt. In onze inburgeringscursussen zijn blijkbaar heel wat hoofdstukken overgeslagen, of niet eens geschreven.

     

    Enorme kosten

    Er zijn natuurlijk argumenten voor ‘geen haast’. Wat moet je hier doen met je onbruikbare diploma’s en werkervaring? Onaantrekkelijke banen op minimumniveau, ver beneden je vroegere stand, waarbij je er vanwege de armoedeval financieel nauwelijks iets op vooruitgaat.

    Deze stand van zaken is voor de firma Nederland niet best en zadelt onze samenleving met enorme kosten op. Het betekent het einde van onze verzorgingsstaat, zoals antropoloog en statisticus dr. Jan van de Beek eindeloos onder de aandacht brengt.

     

    Er gaat iets helemaal mis als een onevenredig groot aantal migranten in de bijstand blijft hangen. Je kunt speculeren over alle mogelijke redenen. Heel generaliserend kun je stellen dat mensen met een hoog deuggehalte de discriminatie door werkgevers benadrukken, net als het slachtofferschap en de trauma’s van deze echte vluchtelingen. Maar werkgevers met ervaringen zijn vaak kritisch over hun arbeidsethos en het islamgedram over gebedsruimtes en hoofddoeken, dus zijn terughoudend of hebben de moed al opgegeven – om maar even de uitersten te schetsen.

     

    Taalprobleem

    Als je als nieuwe Nederlander de taal niet leert, hoe kun je dan vacatures lezen of een sollicitatiebrief schrijven? Laat staan aan werk komen buiten je eigen beperkte contacten? Maar vooral: contact houden met je eigen kinderen die op school wel Nederlands leren en die jij niet kunt verstaan? En die jij ook niet kunt helpen bij hun huiswerk?

    “Nederlands, moeilijk, moeilijk,” zuchtte de moeder van mijn Turkse schoonzusje. Ze sprak het na decennia nog steeds niet en kon zich prima redden met Turks, wonend in een Turkse enclave in Rotterdam. Ze had een bescheiden baantje, net als haar man, waarvoor de Nederlandse taal geen vereiste was. Zij had het Nederlands helemaal niet nodig en riep haar dochter te hulp in de enkele gevallen dat het wel zo was (overheidspost, artsenbezoek). Die dochter is Engels gaan studeren en haar zoon zit nu op het gymnasium, waar hij hoge cijfers haalt.

     

    Arabisch

    Dat gymnasium, waarom zitten daar trouwens niet veel meer migrantenkinderen op? Columniste Stine Jensen schreef in de NRC dat het vast helpt om het gymnasium voor hen aantrekkelijker te maken door Arabisch als schoolvak aan te bieden.

    Ze bedoelt het vast goed, maar dat is altijd de ellende met dergelijke goede bedoelingen. Vaak plaveien ze de weg naar de hel, omdat de goede bedoelers in eerste instantie met hun eigen zelfbeeld bezig zijn om zoveel mogelijk te deugen, en niet met de anderen van wie zij niets weten.

     

    Laaggeletterd

    Veel leerlingen met een migratie-achtergrond beheersen na de basisschool de Nederlandse taal amper en krijgen daarbij ook geen steun van hun ouders. Gebrek aan beheersing van de Nederlandse taal zorgt voor enorme achterstanden, in meerdere generaties. Zo verscheen in De Groene Amsterdammer een serie artikelen over de leercrisis in het onderwijs. In het tweede artikel in deze serie met de kop “De kloof verwijdt zich” werd verslag gedaan van de steeds verder verslechterende taal- en rekenvaardigheden van leerlingen met een migratieachtergrond. “Dat heeft geleid tot een situatie waarin 25 procent van de Nederlandse jongeren laaggeletterd dreigt te raken en daardoor kansarm. De vraag is misschien niet in de eerste plaats hoe het komt dat we er niet in slagen om alle kinderen op een goed leesniveau te krijgen, maar waarom we het accepteren.”

     

    MBO

    Het zijn zorgwekkende constateringen. Eigenlijk zou onze overheid vanwege dit gegeven in de hoogste alarmfase moeten staan en alles op alles moeten zetten om dit enorme probleem te verhelpen. Maar wat doet onze minister van Onderwijs, Robbert Dijkgraaf? Hij heeft het middelbaar beroepsonderwijs ontdekt, waarvoor hij vroeger een blinde vlek had. Hij wil daar (als boetedoening?) nu meer geld in gaan steken en ‘studenten’ van het MBO ‘volwaardige’ studenten maken.

     

    Iedereen gelijk. luidt het credo van Dijkgraaf. Het wordt vast heel gezellig en inclusief op die introductieweken en bij de studentenverenigingen, die natuurlijk makkelijk een half miljoen Mbo’ers kunnen opnemen, dat spreekt voor zich.

    De problemen in het basisonderwijs zijn veel nijpender, met dusdanig grote lerarentekorten dat serieus een vierdaagse schoolweek wordt overwogen. En meer digitaal onderwijs, waarvan de zwakste leerlingen die persoonlijke aandacht nodig hebben de dupe zijn. Waar komen die lerarentekorten vandaan? Zou het ook zijn omdat het werk allengs steeds minder aantrekkelijk is geworden?

     

    Ontploft

    Het asieldossier is inmiddels ontploft, omdat er nergens meer voldoende opvangplekken zijn te vinden, en de onafgebroken stroom asielzoekers buiten moet slapen. Staatssecretaris Eric van der Burg wil van geen wijken weten, want de meerderheid van de bevolking steunt de opvang van vluchtelingen, beweerde hij. Bijzonder, dat ondanks deze grote steun gemeenten tot opvang moeten worden gedwongen. Hij jokt natuurlijk, want maar een kwart van de bevolking steunt het huidige asielbeleid.

     

    Meer opvang

    En zo gaat het maar door. Er moeten dringend nieuwe opvanglocaties voor asielzoekers worden opgezet, roept de bestuurlijke elite in koor. En we hadden de opvang van 2015 (het recordjaar) niet zo snel moeten afbouwen. Maar het is onvermogen om de realiteit niet onder ogen te hoeven zien. Want wie o wie kan ruim duizend asielzoekers per week opvangen in een land met grote woningnood?

    En voor de lange termijngevolgen voor oude en nieuwe Nederlanders van deze onbeperkte en onhaalbare opvang blijft men blind. Ons minuscule en overbevolkte land kan heus nog wel wat extra inwoners opvangen, toch? Een discussie over onze bevolkingsgroei door migratie is taboe.

    Dit kan niet lang meer goed gaan.




    0 reacties :

    Een reactie posten