Justin Trudeau als afschrikwekkend voorbeeld Totalitair gedrag loopt nooit goed af

Datum:
  • maandag 7 februari 2022
  • in
  • Categorie: , , , ,
  •  Premier Justin Trudeau van Canada verafschuwt de truckers die momenteel in Ottawa tegen zijn coronabeleid protesteren, beschuldigt de vreedzame demonstranten van allerlei wangedrag en blokkeerde zelfs het aan de truckers gedoneerde geld.


    7-2-2022


    Hij is het voorbeeld van de ‘nieuwe adel’ die ‘het beter weet’ en wil bepalen wat het verachte plebs wel en niet mag. Deze mentaliteit leidt tot totalitair gedrag, zoals ook de door Spotify gecancelde podcaster Joe Rogan ondervond. Totalitair gedrag loopt nooit goed af, schrijft Maaike van Charante.

    In december kwam mijn boek uit over een stukje geschiedenis van de Schilderswijk. Voorin dat boek staan een paar citaten, en het eerste citaat is van de Britse schrijver Terry Pratchett: “Evil begins when you begin to treat people as things.” Vrij vertaald: “Het kwaad begint waar we mensen als dingen gaan behandelen.” Wanneer behandel je mensen als dingen? Als je ze niet meer als mensen ziet, maar wel macht over ze hebt. En ja: dat is het begin van veel kwaad.

     

    Groepsdenken en sociaal gedrag

    Wij mensen zijn tribale wezens, we denken in groepen. Dat zit in onze genen. De mensen waar we ons verwant mee voelen, hebben automatisch een streepje voor. Dat groepsdenken heeft veel nut. Het zorgt ervoor dat we in Nederland een redelijk functionerende maatschappij hebben, waarin ook zwakken niet van de honger om hoeven te komen. Die zwakken zijn immers ook Nederlanders? We zijn solidair met hen omdat ze bij ons horen, of tenminste omdat we erop rekenen dat andere Nederlanders ook solidair met ons zullen zijn.

    We beseffen dat onze eigen rechten samenhangen met de rechten van anderen. Dat geldt niet alleen voor een sociaal vangnet, het geldt ook voor onze grondrechten. We tolereren meningen waar we het niet mee eens zijn, omdat we zelf ook vrij onze mening willen kunnen uiten. De stilzwijgende afspraak is dat we elkaar rechten geven – op uitkeringen, ziektekostenvergoeding, stemrecht, vrijheid van meningsuiting – omdat we daarmee ook onze eigen rechten garanderen.

    Maar wat gebeurt er als een groep langdurig de macht in handen heeft en vervreemdt van andere groepen in de samenleving?

     

    Zeven vinkjes

    Dit weekend schreven de kranten over het laatste boek van Joris Luyendijk. De stukken gingen over zijn nieuw gevonden besef van de privileges die hij heeft. Hij zette zeven privileges op een rijtje, zeven vinkjes: goede komaf, Nederlander, man, hetero, blank, vwo-diploma, universitaire opleiding. Natuurlijk heette ‘blank’ bij hem keurig ‘wit’, want zo hoort het in de kringen van Joris. Daar kan hij ook niets aan doen, hij schrijft vanuit zijn (bevoorrechte) perspectief.

    Toch doet hij goede observaties, zoals deze: “Een ander probleem is dat onze elite de neiging heeft te denken dat ze het allemaal zelf hebben verdiend. Het woord solidariteit is uit de kolommen van de kranten verdwenen.” Ook heeft hij het over “lachen om lager opgeleiden, ze tokkies of wappies noemen. Minachtingsporno, noem ik dat.” Luyendijk ziet het goed: een groot deel van de elite voelt zich niet meer solidair met de onderklasse. Er is weinig of geen empathie met degenen die minder bevoorrecht zijn; onverschilligheid en minachting blijven over.

     

    Trudeau over de truckers

    Een duidelijk voorbeeld van deze minachting zien we bij Justin Trudeau, de premier van Canada. Hij laat zich graag voorstaan op zijn empathie en tolerantie voor minderheden, maar kan blijkbaar geen empathie opbrengen voor de truckers die nu in Ottawa protesteren. Twijfelachtige incidenten en een weggestuurde(!) idioot met een foute vlag zijn voor hem genoeg om alle vreedzame demonstranten te beschuldigen van scheldpartijen, diefstal, racisme, vandalisme, intolerantie en haat.

     

    Wanneer generaliseren mag

    Zou Trudeau ooit alle immigranten veroordelen vanwege de misdaad van een van hen? Toen in 2018 ene Faisal Hussain een bloedbad aanrichtte in Toronto, sprak de premier zijn medeleven uit met de slachtoffers, maar zei geen kwaad woord over de achtergrond van de dader. Toen was er geen sprake van het toerekenen van de daden van een eenling aan een grotere groep. Faisal hoorde bij een groep die volgens Trudeau beschermd moet worden, de truckers horen bij een groep waar Trudeau een diepe afkeer van heeft. Dus mag bij hen wel gegeneraliseerd worden.

    Overigens is volgens de politie van Ottawa de criminaliteit op straat sterk afgenomen sinds de komst van de truckers. In de week voor de protesten kreeg de politie nog eenendertig meldingen van beroving, mishandeling, drugshandel, openbare dronkenschap en andere problemen, sinds de komst van de truckers maar drie. Maar voor Trudeau doet dat niet ter zake. Deze demonstranten hebben volgens hem ‘onacceptabele meningen’ en mogen dus blijkbaar van allerlei zaken beschuldigd worden.

     

    GoFundMe

    Justin Trudeau is zelfs zo ver gegaan om ingezameld geld bij de truckers weg te houden. Je zou zeggen dat mensen zelf mogen beslissen aan wie ze donaties geven, maar toen sympathisanten van de truckers negen miljoen dollar ophaalden via een GoFundMe, greep de premier in. GoFundMe boog en beloofde het verzamelde geld aan andere doelen te geven. Zoals critici cynisch opmerkten: die goede doelen zouden wel de ‘juiste’ goede doelen zijn, zoals BLM, Greenpeace en abortusactivisme.

     

    Totalitair gedrag

    Dit is totalitair gedrag. Justin Trudeau heeft niets te zeggen over geld dat door anderen voor anderen is ingezameld, maar hij was zo overtuigd van zijn eigen gelijk dat hij zijn macht hiervoor misbruikte. De verontwaardiging bij de donateurs was zo groot dat GoFundMe weer boog, en nu beloofde dat de donateurs hun geld terug zouden krijgen. Dat was iets minder erg dan het geld inpikken en aan anderen geven, maar de donaties kwamen nog steeds niet bij de truckers terecht.

    Hoe kan iemand als Trudeau denken dat dit terecht is? Hij kan dat denken omdat hij geen enkele verwantschap meer voelt met de mensen die daar protesteren. Hij voelt – net als burgemeester Halsema – verwantschap met BLM-demonstranten of klimaatactivisten, maar niet met deze mensen. Trudeau zal de term niet openlijk gebruiken, maar voor hem is dit plebs, gepeupel. En omdat hij geen enkele empathie voor hen voelt, kan hij hen uitschelden en zelfs hun geld afnemen.

     

    Nieuwe adel

    Er is een nieuwe adel opgestaan, een westerse elite die ‘het beter weet’ en wil bepalen wat het plebs wel en niet mag. Deze nieuwe edelen zijn zo overtuigd van hun eigen gelijk dat ze zonder blikken of blozen overgaan tot totalitair handelen. Het is immers voor het goede doel? Trudeau schaamt zich geen moment voor zijn daden en kan op steun rekenen bij andere westerse leiders en bij de westerse media. Hij is de edelman, lid van de nieuwe internationale adel. Die truckers zijn het plebs dat zijn plaats niet kent.

     

    Censuur voor Joe Rogan

    Deze nieuwe adel verdraagt geen afwijkende geluiden. Iemand als Joe Rogan – een podcaster die vrijmoedig met iedereen in gesprek gaat – is hun een gruwel. Waar de mainstream media en de grote sociale mediaplatforms – Twitter, Facebook, YouTube – zich vaak keurig aan het officiĆ«le narratief houden, stapt Rogan rustig buiten de gebaande paden. Dat hij daarbij oprecht naar waarheid zoekt en fouten rectificeert, doet er niet toe. Hij is niet onder controle en zijn publiek is te groot. Daarom wordt hij gezien als een bedreiging en dringt zelfs de woordvoerder van het Witte Huis bij Spotify aan op maatregelen tegen hem.

     

    Nederlandse media accepteren totalitair gedrag

    De Nederlandse gevestigde media zijn bizar dienstbaar aan deze nieuwe adel. In de verslaggeving over de truckers zien we wel de verdachtmakingen van Trudeau, maar niet het koeioneren van GoFundMe. In de verslaggeving over het censureren van Joe Rogan zien we een eenzijdigheid die verbijsterend is. Journalisten lijken deze censuur normaal en gerechtvaardigd te vinden, terwijl je zou denken dat zij toch als eersten op zouden moeten komen voor de vrijheid van meningsuiting. Onderstaand citaat komt uit de Volkskrant.

    “Met de verwijdering (van 71 afleveringen, MvC) maakt Spotify duidelijk dat het informatie die het platform zelf verspreidt, toch wil censureren. (…) Spotify maakt nu in korte tijd dezelfde ontwikkeling door als andere internetbedrijven, zoals Facebook en Twitter. Ook die wilden aanvankelijk niet optreden als ‘censor’ van uitwassen zoals desinformatie en haatzaaien, maar gingen er alsnog toe over om de meest schadelijke informatie en gebruikers te verwijderen.”

    Het is al heel wat dat de Volkskrant ronduit de term censureren gebruikt, maar nergens in het stuk wordt deze censuur veroordeeld. In feite wordt de censuur zelfs gerechtvaardigd door direct een verband met desinformatie en haatzaaien te leggen. Maar om Rogan van haatzaaien te kunnen beschuldigen, moet wel heel erg met twee maten worden gemeten. En zoals Joe Rogan zelf zegt: veel zogenaamde desinformatie van vorig jaar wordt nu als feit geaccepteerd.

     

    Gevaarlijke mentaliteit bij de elite

    “Het kwaad begint waar we mensen als dingen gaan behandelen.” Als we anderen niet meer als mensen zien, volgt het kwaad vanzelf. Dat kan het kleine kwaad zijn van een tasjesdief, die een oud vrouwtje berooft omdat hij niets geeft om haar angst en pijn. Maar erger nog is het grote kwaad van een gevestigde orde, die geen empathie meer voelt voor grote groepen in de samenleving. Dan worden de rechten van die groepen achteloos vertrapt zodra ze de bovenklasse in de weg staan.

    Onze bestuurders, politici en media zijn veel te eensgezind in hun sympathie voor mensen als Trudeau en in hun onverschilligheid voor de aantasting van grondrechten. Zoals ze hun schouders ophalen over de censuur van Joe Rogan, zo halen ze hun schouders op over politiegeweld tegen coronademonstranten. Toen VN-rapporteur Nils Melzer daar kritiek op had, was de verontwaardiging over zijn uitspraak groter dan de verontwaardiging over het geweld zelf. Geen empathie met ‘wappies’.

    Naar beneden trappen is makkelijk, maar juist mensen met macht zouden hun verantwoordelijkheid moeten nemen en zich moeten verplaatsen in de machtelozen. Als de mentaliteit bij een groot deel van onze elites hierin niet gaat veranderen, kunnen we nog heel wat totalitair gedrag verwachten. En totalitair gedrag loopt nooit goed af.

    Over de auteur

    Maaike van Charante




    0 reacties :

    Een reactie posten