De dubbele Coronamoraal van de elite De Grondwet als keukenrol 19 december 2021 - Ines van Bokhoven

Datum:
  • dinsdag 21 december 2021
  • in
  • Categorie:
  •  De elite viert feest en vliegt de wereld rond, terwijl aan het volk allerlei beperkingen worden opgelegd.



    19-12-2021  Ines van Bokhoven



    Zo vierde prinses Amalia een veel te groot feestje, gedroegen Rutte en Trudeau zich een paar maanden geleden als dronken studenten en werd burgemeester Schuurmans van Haarlemmermeer feestend in Abu Dhabi gespot. Macht corrumpeert, maar een misbruikte en onderdrukte bevolking laat dat doorgaans niet al te lang over haar kant gaan, stelt Ines van Bokhoven. 

    Een beroemde uitspraak van de Franse koningin Marie-Antoinette was: “Laat ze dan maar taart eten.” Marie-Antoinette, dochter van de Oostenrijkse keizer en getrouwd met de laatste koning van Frankrijk, Lodewijk XVI, had een status die haar eerst alle weelde bracht die ze zich kon wensen, maar die ze uiteindelijk met de dood heeft moeten bekopen.

     

    Wereldvreemd

    Die uitspraak – hoewel erg beroemd – heeft de koningin waarschijnlijk nooit gedaan. Maar hij geeft perfect aan in wat voor luxe isolatie die vrouwhaar familie en hun hofhouding leefden: het Franse volk, uitgebuit en hongerig, had zelfs geen brood meer om te eten. De uitspraak probeert aan te tonen hoe wereldvreemd leden van een elite kunnen zijn: dat iemand als Marie-Antoinette niet besefte dat als er geen brood meer is, er zeker geen taart is om als alternatief aan te spreken.

    Dat de elite zo ver verwijderd was van de rampzalige situatie die ze zelf hadden gecre├źerd, dat ze niet meer beseften wat honger nu eigenlijk inhield. Wat dat soort achteloze, ego├»stische onderdrukking met een mens doet. Helaas voor deze familie kwamen de gevolgen van hun desinteresse en ego├»sme, en de woede van het uitgehongerde volk, hen vanzelf opzoeken in het koninklijk paleis – met vrij rampzalige gevolgen.

     

    Sorryzeggers

    Onze elite weet ondertussen prima dat het makkelijker is om achteraf een keertje ‘sorry’ te zeggen dan zich aan de regels te houden, die ze de rest van de bevolking zo gemakkelijk op weet te leggen. En dus doet men dat met overgave: rules for thee and rules for me, zoals de Britten dat zo poignant kunnen samenvatten. Schade loopt men toch niet op, beschermd als men is door het elitaire netwerk waar men deel van uitmaakt, en ‘sorry’ bestaat uit maar twee lettergrepen, dus dat is er zo uit. Het pleziertje is dan allang binnen, dus wie maakt ze wat?

     

    Amalia’s feestje

    Onlangs was onze kroonprinses jarig. Amalia werd achttien. Een heuglijk feit, dat in de meeste gezinnen met een mooi feest wordt gevierd: ons kind is volwassen – in elk geval voor de wet. Het is een belangrijk moment in elk mensenleven, want eindelijk mag je dingen die je als kind niet mocht, en eindelijk word je voor ‘vol’ gezien. En dus kreeg Amalia haar feest. Dat er strenge regels gelden in ons land, voor iedereen, dat lijkt onze koninklijke familie niet zo veel te kunnen deren: het feest had veel te veel gasten.

    Sommige media spreken van 100, Rutte heeft het over 21, maar Rutte is een notoire leugenaar met ook nog eens een ramp van een geheugen – dus vergeef me als ik zijn getal met een paar korrels zout neem. Zeker ook als ik kijk naar hoe gemakkelijk deze familie zichzelf weet te verrijken met van alles en nog wat, of het nou mag of niet: geld, huizen, boten, reizen, feestjes, macht, en ga zo maar door. Onze koning zei ‘sorry’ en daar zullen we het dan maar weer mee moeten doen. Tot de volgende keer dat-ie weer ‘sorry’ moet zeggen voor iets.

     

    Trudeau-toneel

    Ik werd echt behoorlijk onpasselijk toen ik eind oktober de foto’s zag van Rutte en de Canadese premier Trudeau in een kroeg. Genomen tijdens een bezoek van Trudeau aan ons land. Waar ze bij hun ontmoeting, met de pers erbij, elkaar nog een brave ellenboog gaven met een mondkapje op, stond men later in een kroeg als dronken studenten met wijd opengesperde monden in een krap opgehoopt groepje achter een toog (Trudeau luidkeels zingend, lijkt het wel).

    De grootste lol hadden de twee regeringsleiders – er werd niet eens meer ‘sorry’ voor gezegd achteraf, toen de kritieken loskwamen. Wij, het gepeupel van deze wereld, hebben het maar te pikken dat onze premiers feest vieren met elkaar terwijl u en ik ons leven volledig naar de knoppen zien gaan door hun beleid, door de regels die zij opstellen en zelf niet eens meer prob├ęren na te leven. Zeker als je beseft dat iemand als Trudeau tegenwoordig met een tevreden grijns de nieuwe en meest draconische maatregelen tegen ongevaccineerden aankondigt, mensen die hij lijkt te zien als een soort ongedierte.

     

    Formule 1-feestje

    Maar ook een paar treetjes lager in het feestland dat ‘Nederlandse elite’ heet, kan men er wat van. Burgemeester Schuurmans van Haarlemmermeer liet zich mooi fotograferen bij de kerstboom, als promootje: mondkapje op, gepaste afstand tot de heer waarmee ze poseerde; allemaal keurig in orde, denk je dan. Tja. Het mens werd een paar dagen later gefotografeerd op een Formule 1-feestje vanwege de race van Max, en daarbij waren alle regels vergeten: ook hier de mond wijd opengesperd van puur plezier, het glas wijn in de hand, en men zit zowat bij elkaar op schoot om binnen de kaders van die feestfoto te kunnen passen met z’n allen. Geen mondkapje te bekennen.

    En ook deze burgemeester wist: “Gewoon doen, en dan naderhand even snel een mooi spijtbriefje op (laten) stellen – en bij de volgende gelegenheid doe ik dat hele dansje gewoon weer.” De buit was toch al binnen. Haar smoes: iedereen was gevaccineerd. De steeds groter wordende stroom nieuwsberichten over gevaccineerde en desondanks toch besmette mensen heeft ze blijkbaar gemist.

     

    Voorbeeldfunctie

    Maar erger: het toont opnieuw aan dat onze elite de mond vol heeft over de offers die moeten worden gebracht om deze crisis te bestrijden, en maar niet beseft dat men niet alleen een voorbeeldfunctie heeft, maar dat mensen leiders volgen en vertrouwen die naast hen staan, niet boven hen. Men vertrouwt leiders die meelijden met de mensen die ze leiden. Ik heb het al vaker verteld: hoe blij men was op Buckingham Palace toen dat werd gebombardeerd tijdens WOII – omdat men nu eindelijk de bevolking van het zwaar gebombardeerde Londense East End in de ogen kon kijken. “Wij hebben het ook meegemaakt. Wij waren net zo hard de pineut als jullie.” Er is een reden waarom de koninklijke familie zo populair is in dat land, hoe elitair ze ook zijn.

    Maar onze elite vindt dat wij maar taart moeten eten bij gebrek aan brood: men heeft totaal geen besef van wat deze crisis werkelijk kost aan offers, omdat men die offers gewoon niet brengt. Men lacht ons uit – zie ook de wijd opengetrokken fuifmonden, de opgeheven glazen, de simpele spijtbetuigingen.

     

    Klimaatjets

    Het is evengoed terug te vinden in de klimaatcrisis: de vliegvelden van Edinburgh en Glasgow stonden een paar maanden geleden vol met private jets van mensen die naar een klimaattop gingen om daar te beslissen dat u en ik voortaan maar eens wat minder moeten reizen en vervuilen. Sigrid Kaag, zelfbenoemd voorvechtster van een beter klimaat en minder CO2, pakt niet eens meer de trein voor een ritje van een paar uur naar Luxemburg, uiteraard niet – die pakt het regeringsvliegtuig. Een gewone lijndienst die toch al die kant uitgaat is niet comfortabel genoeg voor deze elite; men wil enkel priv├ę verplaatst worden, op de meest vervuilende en dure manier die er is.

    U en ik moeten onze bijeenkomsten en vergaderingen al bijna twee jaar via software als Zoom houden, maar onze elite maakt het zich nog steeds heerlijk gemakkelijk en reist naar hartenlust de wereld rond, per vliegtuig als het even kanEn als de mogelijkheid zich aandient: zoveel mogelijk op kosten van de burger. Naar Luxemburg met een priv├ętoestel – want je gaat toch niet met het plebs in een trein of lijnvliegtuig zitten? Naar de Formule 1 in Abu Dhabi – want die wil je toch niet missen? Naar Griekenland met de koninklijke kinders – want we hebben daar toch niet voor niets een huis staan?

    Crisis? Welke crisis?

     

    Grondwet als keukenrol

    En dan lijkt de elite inmiddels ook te zijn begonnen aan het zich toe-eigenen van onze wetgeving: met de grootst mogelijke hypocrisie wordt ons wetboek tegenwoordig gehanteerd. Onze Grondwet is ondertussen goed om als keukenrol gebruikt te worden, en de rest van de wetboeken interpreteert men naar eigen goeddunken. Alles in het voordeel van de elite, en het nadeel van de Gewone Burger die het in zijn hoofd haalt het niet eens te zijn met de elite.

     

    Baudet

    Dat Baudet uitspraken doet die velen tegen de haren instrijken is bekend – maar dat hij de enige is die ze niet mag doen is een ongrondwettelijk verschijnsel, zo ondemocratisch als maar kan. Het vergelijken met de Tweede Wereldoorlog is zo veel voorkomend dat het onderhand niet meer te tellen is hoe vaak dat is gebeurd sinds die oorlog afliep.

    Juist de linkerkant van onze politiek, die nu in koor schande roept over Baudets uitspraken, heeft het gegeven ‘Oorlog en Holocaust’ werkelijk tot op de bodem uitgesleten. De vergelijking werd en wordt z├│ vaak gemaakt aan die zijde dat het voorspelbaar is geworden. En nu heeft men het dus zo geregeld dat zij het mogen blijven doen in relatie tot alles waar ze het graag mee vergelijken – maar u en ik zullen, net als Baudet, gestraft worden als we het doen terwijl we wijzen naar de afbraak van onze democratie dankzij de coronacrisis.

     

    Macht corrumpeert

    Aan alle kanten is de elite bezig iedereen die niet bij hen hoort het leven volkomen onmogelijk en onleefbaar te maken. Het is niet uniek, het is iets van alle tijden. Er zijn veel woorden voor, zoals ‘fascisme’ of ‘feodalisme’, maar het is een menselijk verschijnsel: macht corrumpeert, en dat is een waarheid als een koe. Wat ook van alle tijden is, is het feit dat misbruikte en onderdrukte volkeren dat doorgaans niet erg lang over hun kant laten gaan. Angst en verbijstering maken vroeg of laat plaats voor woede, zeker als men merkt dat er weinig meer te verliezen valt. Dat alles dat belangrijk is, toch al is vernietigd of ontnomen.

     

    Neem het land terug

    De Franse Revolutie was er eentje die veel mensen in Europa wakker maakte en de Europese elite goed deed schrikken. Bang als men was de eigen status te verliezen maakten veel monarchie├źn democratische aanpassingen om een revolutie in eigen land te voorkomen.

    Want eenheid, zoals ik maar blijf zeggen, is een machtig wapen. En de elite vormt altijd een kleinere groep dan het volk dat men onderdrukt. We kunnen onszelf vergelijken met slachtoffers van dictatoriale regimes, zoals Baudet doet; we kunnen ons ook vergelijken met volkeren die met succes in opstand kwamen en hun land terugnamen en verbeterden, en de elites van de troon stootten. Ik kies voor dat laatste.



    0 reacties :

    Een reactie posten