Verboden Woorden in het Huis van de Democratie

Datum:
  • zaterdag 27 november 2021
  • in
  • Categorie: , , , , ,
  • Kamervoorzitter frustreert en manipuleert het debat


    27-11-2021


    Vera Bergkamp, voorzitter van de Tweede Kamer, bepaalde onlangs dat het woord ’tribunaal’ een verboden woord is in het Huis van de Democratie. Woorden verbieden, sprekers de mond snoeren of hun microfoon dichtgooien: zo gaat dat tegenwoordig in de Kamer onder haar leiding. Het democratische debat wordt vervangen door verbale hooivorken en toortsen, schrijft Ines van Bokhoven.

    Dus onze Kamervoorzitter bepaalt voortaan welke woorden we nog mogen gebruiken in ons ‘Huis van de Democratie’ – zoals haar partij de Tweede Kamer graag theatraal mag noemen. Daarmee is de democratie in Nederland dan werkelijk tot een einde gekomen. Dat klinkt ook theatraal, maar ik vrees dat het harde realiteit is. Want onze Tweede Kamer is allang geen ‘Huis van de Democratie’ meer, maar een oneerlijke politieke arena waar degene die het spel het smerigst weet te spelen de winnaar wordt. Hoe de verliezer wordt aangepakt en achtergelaten doet er niet toe, als het ‘correcte denken’ de eindstreep maar haalt.

     

    Van Meijeren geblokkeerd

    “Hoe meer weerstand een waarheid oproept, hoe meer die waarheid moet worden gehoord,” zei Gideon van Meijeren onlangs in een betoog waarin hij het weer op mocht nemen tegen een rijtje boze deugers die niets toevoegden aan de discussie, maar wel om de beurt kwamen vertellen dat Van Meijeren diende te zwijgen, omdat dat beter was voor het debat. Maar hij had wel een punt, en niet zo’n kleintje ook: ‘waarheid’ is een subjectief begrip en als we het in een democratie niet meer normaal kunnen hebben over elkaars waarheden, hoe uitzinnig die ook kunnen klinken in oren die iets anders geloven, dan hébben we geen democratie.


    En ja, Van Meijeren gebruikte hele zware, emotioneel geladen woorden. Dat heb je soms in een debat. Ik ga hier niet in op de vraag of ze terecht waren; waar het me om gaat is hoe ons Democratische Huis omgaat met mensen die tegen de stroom inzwemmen, en daarnaast vind ik een oordeel wat overdreven: ik herinner me nog het begin van de coronacrisis, toen kinderen door onze overheid zowat voor potentiële moordenaars werden uitgemaakt als ze bij opa en oma op bezoek durfden te gaan, en onze Kamer zweeg over zo’n beladen en beschuldigende manier van doen.

     

    Argumenten

    Want het idee was voorheen toch altijd: ben je het er niet mee eens, dan weerleg je dat met argumenten – die even goed ook emotioneel mogen zijn. Waarom niet? Als debatten gespeend zouden zijn van emoties zouden het geen debatten meer zijnmaar overleg. Ik word er moe van om maar te moeten wijzen naar de dramatische overdrijvingen die worden gehanteerd als het gaat om de beschrijvingen van mensen die niet mee willen doen met het systeem van de hoogopgeleiden van ons land: zonder pardon zijn het verschrikkelijke vergelijkingen, beschuldigingen, termen die verwijzen naar de meest monsterlijke hoofdstukken van onze geschiedenis die eigenlijk alleen zouden moeten voorkomen in een tribunaal.

     

    Tribunaal

    Want laten we het eens over dat woord hebben – ‘tribunaal’. De online Van Dale geeft bij raadpleging de betekenis ‘speciale rechtbank’ en ook nog een voorbeeld: ‘bv. voor de berechting van oorlogsmisdadigers’. Zoals we ooit een ‘Neurenberg-tribunaal’ hadden na een gruwelijke wereldoorlog, of het redelijk recente ‘Joegoslavië-tribunaal’Het is een doodnormaal woord dat in allerlei contexten gebruikt kan worden – dus wat is toch het probleem? Vinden de mensen die woorden als ‘nazi’ of ‘bruinhemd’ vermakelijk vinden om politieke tegenstanders mee aan te duiden, nu ineens het feit dat die tactiek zich tegen hen keert wellicht een probleem?

     

    Het Eigen Gelijk

    Want het heeft er alle schijn van dat het Eigen Gelijk waar deze mensen zichzelf nu al decennialang in verzuipen het uiteindelijk heeft gewonnen: er dringt echt niets anders meer door. Elke vorm van empathie is gesmoord, je inleven in de ander is iets bespottelijks geworden. Je hebt alleen nog maar empathie voor mensen die sprekend op je lijken, en anders wijs je ze af. Ja, dan kan het soms even hard aankomen als iemand toch gehoord wil worden en besloten heeft het dan maar harder te spelen, om die bubbel aan flarden te krijgen in een poging tot je door te dringen. En het moet gezegd: Van Meijeren is daar meer dan een beetje in geslaagd.

    Want van het rijtje deugers dat op zeker moment tijdens Van Meijerens betoog naar voren drentelde om hun duit in het zakje te doen – Koekkoek, Bikker et al.  hoorde ik niet één argument tegen het betoog van Van Meijerenalleen maar morele verontwaardiging. Correcte morele verontwaardiging dan wel, anders had Vera Bergkamp genadeloos ingegrepen, dat begrijpt u. Om, nadat ze iemand voor de zoveelste keer het woord heeft ontnomen of een microfoon heeft dichtgegooid, in een preekje te schieten over de normen en waarden in dat heilige ‘Huis van de Democratie’.

     

    Bezoedeld Huis

    Een huis dat bezoedeld is inmiddels, lekkend scheef staat en onder de schimmel en rot zit, en het met een verfbeurt allang niet meer gaat redden. Zeker gezien de huidige stand van zaken in ons parlement en de leugens die we verplicht moeten geloven, zoals de mate waarin we onszelf moeten wijsmaken dat dit dus democratisch zou zijn, dit gebrek aan ruimte voor het Vrije Woord, dit gebrek aan respect voor de Grondwet.

    Dit rammen en drammen van een stel verwende kinders die zo vaak hun zin hebben gekregen terwijl ze er amper moeite voor hebben hoeven doen, dat ze zijn gaan denken dat het gewoon zo hoort. Dat het niet uitmaakt wat ze willen of wat een ander er voor bezwaren tegen heeft: men moet en zal de verwende zin doordrijven, desnoods over de rug van het overgrote deel van onze bevolking. Zonder uiteraard een seconde naar ze te luisteren of werkelijk met ze te praten – liever zet je ze weg als verdacht.

     

    Bouwval

    Je kijkt er in verbijstering naar en beseft: dit valt niet meer te redden, dit ‘Huis’. Dit is zo vreselijk stuk, dat kan je alleen nog maar vervangen met iets nieuws en beters. Dit is een op instorten staand bouwval. Het lijkt er steeds meer op dat die ene club meent zich alles te kunnen veroorloven waar men behoefte aan heeft, elk woord mag gebruiken dat men wil, elke vergelijking mag trekken die men wel redelijk vindt, en nooit verantwoording hoeft af te leggen voor wat men doet. En daar bovenop ook nog eens het volste recht denkt te hebben anderen niet alleen straal te negeren, maar zelfs tot zwijgen te brengen.

    In ons wrak van wat ooit een fiere democratie was, feliciteren de leden van de Correcte Club elkaar terwijl ze het zeker weten: wij zijn heilig. Niets wat wij doen hoeft te worden blootgesteld aan kritiek, niets mag negatief bekeken worden, wij hoeven onszelf niet te verdedigen of uit te leggen, zoals we dat van anderen doorlopend eisen – alles wat wij doen dient met gejuich ontvangen te worden en anders knijpen we je gewoon je keel af.’ En dat dan redelijk en democratisch vinden.

     

    Omtzigt

    Wie het nog steeds wel begrijpt, hoe dat nou zit met het democratisch proces, is Pieter OmtzigtOp kalme toon deed hij iets dat al die andere boe-roepers niet durfden: hij ging op Van Meijeren in. Begon een heuse discussie. Stelde hem vragen, drong aan op een uiteenzetting van wat het FvD nu precies bedoelt met de geuite beschuldigingen en hoe zo’n tribunaal er uit zou moeten gaan zien, en wees Van Meijeren op het feit dat je bewijs nodig hebt om iemand te kunnen beschuldigen van zoiets ernstigs als landverraad, en dat dat nog niet was getoondHij gaf Van Meijeren daarmee democratisch respect en de ruimte zijn woorden inhoudelijk uit te leggen, in plaats van hem op de persoon te veroordelen, en gaf zichzelf de mogelijkheid te pareren met sterke argumenten.

     

    Verbale hooivorken

    Dát is een democratisch debat. En ook Omtzigt, die kalm begon, werd emotioneler tijdens het verloop; emoties zijn, nogmaals, het probleem niet tijdens een goeie discussie. Maar als mensen niet verder komen dan alleen maar emotioneel ‘foei’ roepen en verder niets toevoegen met gemaakte punten die misschien zelfs Van Meijeren van gedachten zouden kunnen doen veranderen, dan is er gewoon geen sprake van een debat, dan is het democratisch debat stukje bij beetje vervangen door verbale hooivorken en toortsen. Dan zijn deze mensen misschien stukken minder geschikt voor een dergelijke functie binnen een democratie dan ze zelf graag geloven.

     

    Microfoon uit

    Zoals een Kamervoorzitter die het in haar hoofd haalt een woord te verbieden. Die ijskoud een microfoon dichtgooit als dat woord valt, ongeacht de context. Die daarmee elke vorm van een open debat vermoordt en durft te spreken van haar liefde voor het ‘Huis van de Democratie’. Ik vraag me serieus af hoe Bergkamp dit recht praat in haar hoofd, net zoals ik me van burgemeester Halsema nu al maandenlang afvraag hoe zij omgaat met haar hypocriete standpunten omtrent demonstreren. Ik begrijp er niets van, hoe je dit soort ongrondwettelijke dingen niet alleen vindt, maar ook nog eens in de praktijk brengt en dan nog steeds in staat bent jezelf te zien als hoeder van onze democratie.

     

    Feodalisme

    Want ik verwacht, in volle eerlijkheid, dat de lijst met verboden woorden binnenkort zal worden uitgebreid. Ik durf er zelfs geld op in te zetten dat de woorden ‘tiran’ en ‘landverraad’ er binnen twee weken op staan. En dat zullen niet de laatste woorden zijn die de voorzitter van ons parlement, dat dient te waken over onze democratie, zal toevoegen aan haar lijst van ‘verboden woorden’.

    Democratie? Onze staatsvorm doet op dit moment veel meer denken aan middeleeuws feodalisme, inclusief de simplistische manier van naar de wereld kijken en denken dat-ie maakbaar is, vanwege het blind-religieus volgen van, in dit geval, de Wetenschap. Lood in goud veranderen? Moet kunnen.

    Het wachten is op hernieuwde aflatenhandel. En vergeving krijgen uiteraard alleen mensen die ‘correct’ zijn. De rest wacht hel en verdoemenis.

    Over de auteur

    Ines van Bokhoven
    Ines van Bokhoven

    0 reacties :

    Een reactie posten