De verwrongen werkelijkheid van de mainstream media

Datum:
  • maandag 22 november 2021
  • in
  • Categorie:
  • Overal hetzelfde narratief


    21 november 2021 - Ines van Bokhoven


    Wat heb je nog aan de Nederlandse Publieke Omroep en eigenlijk ook aan de rest van de mainstream media? De dagbladpers is grotendeels in handen van één eigenaar en brengt ons een identiek narratief over de wereld en de waarheid. Met objectieve verslaggeving heeft dat niets meer te maken, laat staan dat getoond wordt wat er leeft onder de Nederlandse bevolking. In wat voor wereld zijn we terecht gekomen, vraagt Ines van Bokhoven zich af.

    Is het mogelijk je abonnement bij de Publieke Omroep op te zeggen? Want ik wil dat eigenlijk wel. Ik kijk toch nooit, en de stukjes die ik af en toe meekrijg op Twitter en andere sociale media roepen mij niet op om te gaan kijken – niet bepaald. De eenzijdigheid, vooringenomenheid en arrogantie zijn niet meer te harden. En het narratief dat gepusht moet worden ken ik zo onderhand wel, inclusief de hypocrisie die erbij hoort. Dus voor mij is het echt weggegooid geld. En helaas geldt dit niet alleen voor de Publieke Omroep.

     

    Verspreking

    Onlangs zag ik een klein clipje uit de show ‘Dit Is M’, van een uitzending van 9 november. Vera Bergkamp, onze Kamervoorzitter, was er te gast en sprak met Margriet van der Linden over haar voorzitterschap, haar ambities en de lezing die ze eerder die avond gaf in de Portugese Synagoge bij de herdenking van de Kristallnacht. En in dat tv-programma versprak ze zich. “Het is belangrijk om ‘nee’ te zeggen tegen democratie,” zei ze.

    Als ik kijk naar wat ze zei tijdens die lezing en de context van de rest van het gesprek met Margrietdan denk ik dat ik weet welk woord ze wilde gebruiken: ‘discriminatie’. Maar gut, er staan camera’s op je gericht en je moet maar even snel met een antwoord op de proppen komen, en in je haast en zenuwen kies je een verkeerd woord dat er in de verte op lijkt. Margriet van der Linden reageerde er niet op.

     

    Freudiaans

    Want: niks aan de hand – tenminste, niet in dit geval. Het schoot namelijk direct door me heen hoe er mogelijk gereageerd zou zijn als dit niet een verspreking van Bergkamp, maar van Baudet of Wilders of een van hun ‘trawanten’ zou zijn geweest. In mijn hoofd zag ik Margriet acuut ingrijpen en er een dik pak zout overheen strooien, omdat het uiteraard een pracht van een kans is die je niet moet laten liggen.

    Ik zag de gast in kwestie zich verdedigend uitleggen en verklaren dat er gewoon een verkeerd woord gekozen was, en daarna zag ik voor me hoe men de gast er niet mee weg zou hebben laten komen. Ik zag Margriet in een doorzaag-stand schieten met een spervuur aan scherpe vragenen de discussies de dag erop kon ik ook uitdenken: tuurlijk was dat wat er in werkelijkheid gedacht en bedoeld werd, zo Freudiaans als het maar kan, deze slip of the tongue.

     

    Narratief

    Want laten we er geen doekjes om winden: zo doortrapt zijn onze media inmiddels wel geworden. En ook net zo kinderachtig. Het narratief gaat voor alles – en zeker voor de feiten of een eerlijk, gelijkwaardig gesprek. Op dit moment is iedereen in rep en roer over de vergelijkingen die Thierry Baudet en anderen van zijn partij maken tussen ons tijdsbestek en de aanloop naar (en afwikkeling van) de Tweede Wereldoorlog; ik ga me hier niet uitspreken over het smaakgehalte van die tactiek, maar wel over het feit dat ik me kapot erger aan de hypocrisie van de moord-en-brand-schreeuwers.

     

    WOII-vergelijking

    Want vergelijkingen maken met de Tweede Wereldoorlog is iets dat vooral links met verve doet, en dat al sinds het einde van voornoemde oorlog. Elke politieagent was in de jaren ’60, ’70 en ’80 een ‘fascist’, iedereen met een mening die rechts van het midden ligt werd en wordt bezien als mogelijke neonazi en het woord ‘verrechtsen’ heeft niet bepaald een positieve betekenis, maar lijkt doorgaans regelrecht te verwijzen naar ‘de oorlog’ en iedereen die destijds aan de verkeerde kant stond.

    Vraagje: bestaat er ook een woord als ‘verlinksen’? En als het bestond, wat zou het dan betekenen?

    Zou het bijvoorbeeld betekenen dat we het geen probleem vinden de Tweede Wereldoorlog te gebruiken als vergelijkingsmateriaal, zolang het de ‘goede zaak’ maar dient? Want als iemand van de Socialistische Partij in Groningen Thierry Baudet voor ‘nazi’ uitmaakt, is er vrijwel geen ophef in de media, geen bezorgde gesprekken in talkshows over waar het heen gaat met de toon van de discussie, niemand in de Kamer die opmerkt dat dit toch echt wel een paar tandjes te ver gaat. Het siert de Socialistische Partij overigens, dat zij dit niet zonder gevolg hebben gelaten: de man moest zijn zetel in de gemeenteraad opgeven.

     

    De “nieuwe Joden”

    Job Cohen mocht bijvoorbeeld ruim 10 jaar geleden zonder veel discussie roepen dat moslims de nieuwe Joden zijn. Geen links-politiek mens die zijn vergelijking buitensporig vond. Maar dan rijst acuut de vraag waarom dat heden ten dage dan niet geldt voor Tamarah Benima: een rabbijn die onlangs in een lezing vrijwel dezelfde vergelijking maakte, maar dan met onze huidige verdeling tussen wel of niet gevaccineerde Nederlanders, en die op weinig anders dan protest uit media en politieke kringen kon rekenen.

    En niet alleen links: haar eigen CDA-burgemeester gaf in zoveel woorden aan dat hij dat soort verwijzingen absoluut niet uitgesproken wilde hebben in zijn stad. De vergelijking was plotseling ‘stuitend’. De media stortten zich gretig op de controverse. De rabbijn zei eigenlijk hetzelfde als Baudet en Baudet zijn we aan het bestrijden, dus duwen we deze dame zonder pardon, en vooral zonder ook maar een seconde serieus naar haar te luisteren, in het kamp van de ‘foute mensen’. Zo kwaadaardig simpel is de achterliggende overweging.

     

    Meningen boven feiten

    Onlangs ontdekte ik, bij toeval, dit artikel op het internet. De schrijver van het stuk wordt niet vermeld, en ik ga ervan uit dat dat bewust is gedaan, om hem/haar nog iets van een kans op een loopbaan in de journalistiek te gunnen. Een pijnlijk feit dat de inhoud van dit stuk des te meer gewicht geeft. En het artikel onderbouwt wat bijna iedereen zelf al tijden kan waarnemen: onze media laten het volledig afweten. De mensen die die wereld bevolken laten hun meningen, hun politieke idealen, voorgaan op de feiten en de objectiviteit. Een absolute doodzonde voor een journalist, maar men lijkt er niet mee te zitten.

     

    Macht van DPG Media

    Het stuk beschrijft op schrijnende wijze de manier waarop onze media zijn overgenomen door activisten, maar ook het gevaarlijke feit dat veel van onze kranten en weekbladen onder dezelfde mediagroep vallen: DPG Media. Dit is een bedrijf dat in handen is van een Belgische familie, die haar politieke standpunten graag vertegenwoordigd ziet in de media die zij bezitten. Christian van Thillo is een telg uit dat geslacht en leidde het bedrijf tot vorig jaar.

    Als u beseft dat deze man zichzelf omschreef als ‘een vriendelijke dictator’, dan krijgt u misschien een beeld van hoe het gesteld is met de persvrijheid van de bedrijven die Van Thillo in zijn beheer had. Algemeen Dagblad, de Volkskrant, Parool en Trouw zijn enkele van de landelijke kranten die onder de paraplu van DPG vallen, en men bezit ook veel regionale nieuwsmedia. NRC Handelsblad viel er ook onder, maar is inmiddels verkocht. De lijst van media die men in België bezit is ook redelijk indrukwekkend: zelfs het populaire Humo is het bezit van dit bedrijf.

     

    Critici monddood maken

    Er is hier geen ruimte om diep in de materie van dit soort media-paraplu’s te duiken, maar het wordt al rap duidelijk dat van ‘onafhankelijke pers’ amper nog sprak is in ons land. En dat onze grote media vooral drukdoende zijn ons een versie van de waarheid te verkopen: hun versie. Want wie herkent niet wat de anonieme schrijver van dat stuk hier zegt?

    De pers zou een spreekbuis moeten zijn van wat er leeft onder de Nederlandse bevolking. Maar een groot deel van de Nederlanders is gefrustreerd geraakt omdat hun mening, hun kijk, amper meer te lezen of te horen is. En als dat wel een keer gebeurt, dat de media (vaak gesteund door linkse politici en onnozele BN’ers) er dan als de kippen bij zijn om deze mensen te framen. Dan ben je een racist, een seksist, een xenofoob, een fascist, een klimaatontkenner, een homofoob, een rechtsextremist of een islamofoob. De ‘afwijkende’ mening moet immers monddood worden gemaakt.

     

    Narratief

    Mijn collega Maaike van Charante gaf deze week in een helder stuk aan dat het in de VS niet veel beter gesteld is: alles is narratief geworden. Objectieve, eerlijke verslaggeving lijkt iets uit het verleden te zijn. Een ander goed voorbeeld daarvan is hoe de media op dit moment met de Amerikaanse president Biden omgaan: hij doet het gruwelijk slecht in de peilingen, om redenen die makkelijk aan te wijzen zijn – de man is gewoon een hele slechte president. Maar u zult er weinig over lezen in de Nederlandse media (en ook weinig in de buitenlandse), die eerder wel op elke Trump-slak bakken met zout leegden. Gelukkig was collega Robert Raupach zo vriendelijk u een redelijk objectieve tussenstand te geven.

    Kunnen wij onze media nog vertrouwen? Het antwoord daarop lijkt mij een krachtig en eenduidig ‘nee’ te zijn. Het is zinloos de grote media in ons land te volgen om op de hoogte te blijven van de feiten en de laatste ontwikkelingen: u krijgt enkel activisme voorgeschoteld, van redacties die zich letterlijk laten betalen om de boodschap van hun meesters, hun eigenaren, te brengen. Want de media die niet onder de DPG-plu vallen, horen weer bij andere grote, vaak internationale mediabedrijven die ook weer een narratief op ons los willen laten.

     

    Kompas kwijt

    Hoe verhoudt zich dat tot de coronacrisis? Erg slecht, durf ik te stellen. Het gaat hier om onze gezondheid, maar onze media, die hun kompas kwijt lijken te zijn, kunnen ons absoluut niet meer helpen. Ze zijn niet meer in staat tot goed onderzoek, tot kritiek, tot scherpe en broodnodige vragen, het zoeken van nuance, het geven van objectieve verslaggeving of het zijn van een podium waarop wij, ‘de mensen’, aan het woord komen en wellicht nog eens gehoord zouden kunnen worden door het afgesloten, ondemocratische bastion dat zich onze ‘politiek’ noemt. Men danst in de media naar de pijpen van de eigenaren, die weer dansen naar de pijpen van de globale elite, want daar zit het Grote Geld en de Absolute Macht.

    Met andere woorden: als we onze overheid en onze media (en onze wetenschap) niet meer kunnen vertrouwen, in wat voor wereld leven we dan?



    0 reacties :

    Een reactie posten